III SA/Kr 105/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skarg A. I. na decyzje Wojewody z dnia 24 listopada 2014 r. nr [...] nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania skargi oddala. wyroku WSA z dnia 2 czerwca 2015r. W dniu [....] 2014r. Wójt Gminy Z. wydał decyzje nr [....], nr [....], nr [....] i nr [....], w których orzekł o wymeldowaniu odpowiednio E. I., Z. I., D. I. i K. I. z pobytu stałego pod adresem: [....] P., ul. [....] gmina Z., województwo [....]. Zdaniem organu I instancji, ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że E. I., Z. I., D. I. i K. I. na skutek własnych decyzji opuścili swe dotychczasowe miejsce pobytu stałego i do chwili obecnej nie podjęli żadnych działań w celu powrotu do tego budynku. Organ I instancji zaznaczył, że wprawdzie opuszczenie tego budynku przez w/w osoby było wynikiem napiętej sytuacji z J. I. (byłym mężem Z. I. i ojcem E. I., D. I. i K. I.) oraz A. I. (byłą teściową Z. I. i babką E. I., D. I. i K. I.), to jednak z punktu widzenia celowości ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i jej rejestracyjnego charakteru, okoliczność ta nie może działać na korzyść E. I., Z. I., D. I. i K. I. i skutkować odmową ich wymeldowania. Według organu I instancji osoby te przeniosły swoje centrum życiowe pod inny adres, a swój powrót do przedmiotowego budynku uzależniają od poddania się leczeniu przez J. I., zaprzestanie przez niego nadużywania alkoholu i ustabilizowania sytuacji w domu. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że w stosunku do E. I., Z. I., D. I. i K. I. została spełniona przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a zatem utrzymanie w zbiorach ewidencji ludności zapisu, że miejscem ich pobytu stałego jest budynek w P. ul. [.....] byłoby utrzymaniem ewidentnej fikcji meldunkowej, niezgodnej z przepisami prawa. Organ I instancji wskazał, że z brzmienia w/w przepisu wynika, że jedyną przesłanką decydującą o wymeldowaniu jest fakt opuszczenia przez daną osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Organ I instancji stwierdził, że za opuszczenie dobrowolne przyjmuje się także sytuację, gdy strona opuszcza miejsce zameldowania na skutek konfliktu rodzinnego i nie podejmuje działań mających na celu powrót do dotychczasowego mieszkania. Zdaniem organu I instancji, w sytuacji, gdy osoba faktycznie nie mieszka w miejscu zameldowania już od dłuższego czasu i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, odmowa wymeldowania stałaby się utrzymywaniem fikcji, naruszając sens i wiarygodność ewidencji ludności. W odwołaniach od powyższych decyzji Wójta Gminy Z. E. I., Z. I., D. I. i K. I. wnieśli o ich uchylenie i orzeczenie o braku podstaw do wymeldowania. Decyzjom organu I instancji zarzucili naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędną jego wykładnię, w następstwie której uznano, że okoliczności przedmiotowej sprawy uzasadniają ich wymeldowanie. Odwołujący się podnieśli, że opuszczenie przez nich przedmiotowego lokalu nie było dobrowolne, lecz spowodowane i wymuszone bezprawnymi i karalnymi zachowaniami innych osób (znęcano się nad nimi, a w domu nadużywano alkoholu). Zdaniem odwołujących się, aktualnie nie mogą skorzystać z żadnych środków prawnych, które pozwoliłyby im powrócić do przedmiotowego lokalu. Odwołujący się oświadczyli, że nie mają zamiaru zakładać w nowym miejscu centrum swoich spraw życiowych. Dodali, że obecnie mieszkają w lokalu wynajmowanym na podstawie umowy najmu i nie mogą się w nim zameldować. W dniu 24 listopada 2014r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.), Wojewoda wydał decyzje: – nr [.....], którą uchylił decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [....] 2014r. nr [....] i orzekł o odmowie wymeldowania E. I. z pobytu stałego z budynku przy ul. [....] w P., – nr [....], którą uchylił decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [....] 2014r. nr [....] i orzekł o odmowie wymeldowania Z. I. z pobytu stałego z budynku przy ul. [....] w P., – nr [....], którą uchylił decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [....] 2014r. nr [....] i orzekł o odmowie wymeldowania D. I. z pobytu stałego z budynku przy ul. [....] w P., – nr [....], którą uchylił decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [....] 2014r. nr [....] i orzekł o odmowie wymeldowania K. I. z pobytu stałego z budynku przy ul. [....] w P. Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji i stwierdził, że w rozpatrywanych sprawach nie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż odwołujący się nie opuścili rzeczonej nieruchomości w sposób dobrowolny. Organ II instancji stwierdził, że o ile fakt nieprzebywania odwołujących się w sposób stały pod wskazanym wyżej adresem jest bezsporny, to jednak kwestią wymagającą wyjaśnienia było ustalenie, czy taki stan wynikał z ich woli, czy też był następstwem działań sprzecznych z ich wolą. Stan obiektywnego "nieprzebywania" nie jest jeszcze bowiem dobrowolnym i trwałym opuszczeniem budynku. W ocenie organu II instancji, zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy (wyjaśnienia stron złożone w toku postępowania administracyjnego, przedłożone przez Z. I. wyroki sądów powszechnych skazujące A. I. i J. I. za znęcanie się nad rodziną i pismo Komisariatu Policji w Z. z dnia [....] 2014r. o ilości podjętych interwencji pod adresem: P., ul. [....]) w sposób jednoznaczny wskazuje na brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego przez odwołujących się. Organ II instancji uznał zatem, że to właśnie naganne zachowanie A. I. i J. I. było bezpośrednim powodem, dla którego odwołujący się opuścili dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Zdaniem organu II instancji, trudno też mówić o trwałym opuszczeniu skoro odwołujący się uznają opuszczenie za czasowe i mają zamiar powrócić do miejsca pobytu stałego. Wojewoda podkreślił, że instytucja wymeldowania z miejsca pobytu stałego nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia osoby z lokalu, gdyż nie jest środkiem eksmisyjnym. Osobę można bowiem wymeldować wówczas, gdy dobrowolnie i trwale opuści zajmowany lokal albo, gdy zostanie z tego lokalu wyprowadzona w drodze prawem przewidzianej, poprzez skuteczne wykonanie przez komornika sądowego prawomocnego wyroku o eksmisji. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby A. I. podjęła jakiekolwiek działania w tym zakresie. Organ II instancji stwierdził również, że decyzje organu I instancji zostały wydane z uchybieniem proceduralnym, poprzez niespełnienie wszystkich wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa w związku z art. 9 kpa, gdyż w ich treści została przytoczona treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu już nieobowiązującym. W skargach na powyższe decyzje Wojewody A. I. wniosła o ich uchylenie. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędną ocenę materiału zebranego w sprawie i będące jej konsekwencją błędne ustalenia faktyczne w zakresie dobrowolności i trwałości opuszczenia przez E. I., Z. I., D. I. i K. I. miejsca, w którym są zameldowani poprzez oparcie się wyłącznie na ich deklaracjach, pomijając natomiast okoliczności obiektywne ich zachowania po opuszczeniu nieruchomości, które dowodzą trwałości jak i dobrowolności opuszczenia, jak również niezasadnie odmawiając wiarygodności zeznaniom skarżącej, J. I. i M. G., w szczególności w tej części, która dotyczy zaprzestania podejmowania przez J. I. zachowań, które stały się podstawą wydania wyroku skazującego za znęcanie się, jak również zaprzestanie nadużywania alkoholu oraz pominięcie konsekwencji prawnych wynikających z orzeczenia rozwodu między Z. I. i J. I. i braku posiadania przez E. I., Z. I., D. I. i K. I. jakiegokolwiek tytułu do ponownego zamieszkania w przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez jego niezastosowanie (będące wynikiem błędnych ustaleń faktycznych) mimo, że w okolicznościach niniejszych spraw zachodzą materialnoprawne przesłanki do wymeldowania E. I., Z. I., D. I. i K. I., w szczególności dlatego, że osoby te na trwałe opuściły miejsce zameldowania i nie przebywają w nim od grudnia 2012r., koncentrując swoje interesy życiowe w innym miejscu. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Z. I. wraz z dziećmi wyprowadziła się z domu w grudniu 2012r. i nie robiła nic by do niego powrócić (nie szukała ochrony prawnej i nie wniosła powództwa o ochronę posiadania) nawet wtedy, gdy ustała już przyczyna, z powodu której go opuścili i spełnił się warunek jaki w swoich zeznaniach Z. I. stawiała dla ponownego zamieszkania. Skarżąca podkreśliła, że J. I. zaprzestał nadużywania alkoholu i w sposób prawidłowy wywiązuje się z nakazu wydanego przez Sąd Rejonowy [....] w K. w wyroku z dnia [.....] 2012r., sygn. akt [.....], żyjąc zgodnie z literą prawa, co potwierdzają zeznania jego kuratora sądowego oraz sąsiadów, w tym M. G. Skarżąca wskazała, że Z. I. utraciła możliwość przebywania w domu w P. przy ul. [....], gdyż rozwiodła się z J. I., a więc nie obejmuje ją już dyspozycja art. 281 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a ze względu na fakt, że dzieci zamieszkały z matką również i one nie posiadają prawnej możliwości ponownego zamieszkania w przedmiotowym domu bez zgody jego właścicielki, tj. A. I. Skarżąca zaś nie zgadza się by Z. I. wraz z dziećmi ponownie zamieszkali w jej domu. W odpowiedziach na skargi Wojewoda wniósł o oddalenie skarg. Organ II instancji wskazał, że powodem opuszczenia miejsca zamieszkania przez Z. I. i jej dzieci było nie tylko bezprawne zachowanie J. I., ale również i samej skarżącej co potwierdzają wyroki sądów, uznających oboje za winnych przestępstw, które bezspornie mogły wywołać u Z. I. poczucie zagrożenia nie tylko o własne bezpieczeństwo, ale też bezpieczeństwo jej dzieci. Poza tym wbrew twierdzeniom skargi, w dniu [....] 2013r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Z., na wniosek Z. I., skierowała do Sądu Rejonowego w K. wniosek o ustalenie, czy J. I. jest uzależniony od alkoholu, zaś postanowieniem z dnia [....] 2013r. (a więc już po opuszczeniu lokalu przez Z. I.) Sąd ten zobowiązał J. I. do podjęcia leczenia odwykowego. Trudno zatem uznać, zdaniem organu II instancji, że J. I. wywiązywał się z nakazu Sądu Rejonowego w K. z dnia [....] 2012r. tzn. nie nadużywał alkoholu. Za chybione Wojewoda uznał również zarzuty niewłaściwej oceny charakteru opuszczenia mieszkania przez Z. I. uzasadnione nie podjęciem przez nią działań, które umożliwiłyby jej powrót do mieszkania. Organ II instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom skargi, Z. I. podejmowała działania, które przy dobrej woli J. I. mogły doprowadzić do unormowania sytuacji i umożliwienia jej wraz z dziećmi korzystania z mieszkania. Zdaniem Wojewody, Z. I. uprawdopodobniła zamiar korzystania z mieszkania doprowadzając do sądowego nakazania J. I. podjęcie leczenia odwykowego, co miało miejsce w dniu 19 listopada 2013r. Zdaniem organu II instancji, chybione są także zarzuty dokonania przez organ niewłaściwej oceny możliwości przebywania Z. I. i jej dzieci w miejscu zameldowania na pobyt stały, gdyż na mocy prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [....] 2012r. Z. I. ma prawo wraz z dziećmi korzystać z mieszkania znajdującego się w P. [....] (obecnie przy ul. [....] w P.). Wojewoda uznał także, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 kpa, gdyż stan faktyczny został ustalony dokładnie, w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy, który został oceniony w granicach przewidzianej prawem swobody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia kryterium legalności, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargi A. I. są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżone decyzje Wojewody zostały wydane na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że do wymeldowania osoby zameldowanej na pobyt stały niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: 1) faktyczne opuszczenie przez tę osobę miejsca pobytu stałego oraz 2) niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. W tym kontekście należy przyjąć, że stwierdzenie istnienia przesłanki "faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego" może nastąpić w przypadku ustalenia faktu nie zamieszkiwania danej osoby w lokalu, w którym posiada ona zameldowanie na pobyt stały, a następnie stwierdzenia, że opuszczenie przez tę osobę tego lokalu (miejsca pobytu stałego) miało charakter dobrowolny i trwały. W judykaturze przyjmuje się, że dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego musi wynikać z własnej woli zainteresowanej osoby a nie z powodu presji, czy bezprawnego działania innych osób. Innymi słowy o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Bk 468/12, LEX nr 1248682). O tym natomiast, czy opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego ma charakter trwały świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2013r., sygn. akt III SA/Kr 654/12, LEX nr 1305805; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2012r., sygn. akt III SA/GL 370/12, LEX nr 1253909; wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. akt III SA/Łd 1058/11, LEX nr 1109944). Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że prowadzone przez organy administracji postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej wymeldowania każdorazowo musi być nakierowane na ustalenie, czy opuszczenie przez daną osobę lokalu nosi cechy trwałości i dobrowolności. Ustalenia te muszą być dokonane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), regulujące postępowanie wyjaśniające (dowodowe). W ocenie Sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający, a przyjęte przez organ II instancji ustalenia faktyczne istotne z punktu widzenia orzeczenia w przedmiocie wymeldowania Z. I. i jej dzieci z pobytu stałego przy ul. [....] w P. wynikały z prawidłowo przeprowadzonej oceny zgromadzonych dowodów. Z poczynionych ustaleń wynikało, że opuszczenie przez Z. I. i jej dzieci miejsca stałego pobytu spowodowane było zachowaniem jej byłego męża J. I. i jej teściowej A. I. (skarżącej). Z zeznań Z. I. i jej dzieci wynika, że powodem opuszczenia przez nich miejsca stałego pobytu było nadużywanie przez J. I. alkoholu, wszczynanie przez niego awantur oraz stosowanie przez niego przemocy fizycznej wobec żony i dzieci. Przemoc wobec E. I., Z. I., D. I. i K. I. stosowała również A. I. Potwierdzają to znajdujące się w aktach administracyjnych: wyrok Sądu Rejonowego [.....] z dnia [....] 1998r., sygn. akt [....] skazujący A. I. na karę grzywny za znęcanie się moralnie i fizycznie nad swoja synową Z. I. w ten sposób, że utrudniała jej i jej małoletnim dzieciom korzystanie z łazienki, lżyła słowami uznanymi powszechnie za obraźliwe, biła po całym ciele; wyrok Sądu Rejonowego [.....] z dnia [.....] 1999r., sygn. akt [....] skazujący A. I. na 5 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za znęcanie się psychiczne nad swoja synową oraz wnukami E., K. i D. I.; wyrok Sądu Rejonowego [.....] z dnia [....] 2000r., sygn. akt [.....] skazujący A. I. na 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za pobicie Z. I.; wyrok Sądu Okręgowego w K. Wydział [....] Cywilny-Rodzinny z dnia [....] 2012r., sygn. akt [.....] orzekający rozwód pomiędzy Z. I. i J. I. z winy wymienionego; wyrok Sądu Rejonowego [....] w K., Wydział [....] Karny z dnia [.....] 2012r., sygn. akt [....] skazujący J. I. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za znęcanie się psychiczne i fizyczne nad Z. I. oraz synami K. i D. I. Sąd zobowiązał także J. I. do powstrzymania się od nadużywania alkoholu i oddał go pod dozór kuratora. Ponadto z pisma Komisariatu Policji w Z. z dnia [....] 2014r. wynika, że w domu przy ul. [....] w P. w 2011r. policjanci podjęli 11 interwencji, a w 2012r. tych interwencji było 13. Nie może zatem budzić wątpliwości, że opuszczenie w grudniu 2012r. i dalsza rezygnacja Z. I. (wraz dziećmi) z przebywania w miejscu stałego pobytu pod w/w adresem nie nastąpiły w sposób dobrowolny, lecz na skutek działań jej byłego męża i teściowej, które mogły u niej wywołać poczucie zagrożenia nie tylko o własne bezpieczeństwo, ale też o bezpieczeństwo jej dzieci. W orzecznictwie przyjmuje się, że brak dobrowolności opuszczenia lokalu według art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych występuje wówczas, gdy wskutek bezprawnych działań osób trzecich dana osoba nie przebywa w lokalu zameldowania, jednakże swoim zachowaniem manifestuje wolę powrotu do opuszczonego lokalu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 lipca 2013r., sygn. akt II SA/Go 258/13, LEX nr 1351616). Ze złożonych w toku postępowania administracyjnego wyjaśnień Z. I. i jej dzieci wynika, że nie opuścili oni domu przy ul. [.....] w P. dobrowolnie i zamierzają tam wrócić kiedy tylko J. I. rozpocznie leczenie odwykowe. Z. I. nie pogodziła się więc z opuszczeniem miejsca stałego pobytu i podjęła działania by móc do niego wrócić. W szczególności pismem z dnia [.....] 2012r. zwróciła się do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Z. o skierowanie J. I. na leczenie odwykowe. Komisja zwróciła się zaś do Sądu Rejonowego w K. o zbadanie, czy J. I. jest uzależniony od alkoholu i ewentualne nakazanie leczenia przymusowego. Postanowieniem z dnia [....] 2013r., sygn. akt [.....] Sąd Rejonowy [....] w K. zobowiązał J. I. do podjęcia leczenia odwykowego przeciwalkoholowego. Działania Z. I. należy zatem uznać za próbę usunięcia przyczyn leżących u podstaw opuszczenia przez nią wraz z dziećmi miejsca stałego pobytu. Tym samym zamanifestowała ona zamiar powrotu do domu przy ul. [....] w P. Reasumując należy stwierdzić, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest spełniona tylko wówczas, gdy opuszczenie to było dobrowolne i ma charakter trwały. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ II instancji w niniejszej sprawie dało podstawę do przyjęcia, iż opuszczenie miejsca stałego pobytu przez Z. I. i jej dzieci nie wypełnia tych przesłanek, a zatem organ ten w sposób prawidłowy dokonał wykładni art. 15 ust. 2 ustawy i uchylił decyzję organu I instancji oraz orzekł o odmowie wymeldowania E. I., Z. I., D. I. i K. I. z miejsca pobytu stałego. W ocenie Sądu, zarówno zgromadzony i rozpatrzony w sprawie materiał dowodowy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), jak też jego ocena (art. 80 k.p.a.), znajdująca wyraz w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), prowadzą do wniosku, że zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z prawem. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.