III SA/Wa 3381/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 18 czerwca 2014 r. nr IPPP3/443-1182/12/14-7/S/JK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. S.A. z siedzibą w Z. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca ("Spółka") – J. S.A. z siedzibą w Z. zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od towarów usług, prowadzącym działalność deweloperską. W ramach prowadzonej działalności Skarżąca zrealizowała budowę obiektu, stanowiącego budynek mieszkalny jednorodzinny. Charakter obiektu wynika z prawomocnej decyzji o zmianie użytkowania budynku, z budynku pensjonatowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, wydanej przez Wojewodę M.. Jego aktualna powierzchnia użytkowa, zgodnie z treścią projektu budowlanego oraz pozwoleniem na użytkowanie, przekracza 300 m2. Właściciel budynku jest podatnikiem VAT, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie najmu przedmiotowej nieruchomości osobom fizycznym na cele mieszkalne. Właściciel budynku zlecił Skarżącej przeprowadzenie prac budowlanych, w celu rozbudowy przedmiotowego obiektu. Powierzchnia budynku po rozbudowie została określona w projekcie budowlanym. Docelowa powierzchnia użytkowa budynku w projekcie rozbudowy została określona zgodnie z zasadami opisanymi w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Prace związane z rozbudową są wykonywane przez podwykonawców Skarżącej. Podwykonawcy wystawiają na rzecz Skarżącej faktury dokumentujące wykonanie określonych czynności. Po zakończeniu prac, Skarżąca wystawi na rzecz właściciela budynku fakturę dokumentującą usługi zarówno przez nią wykonane, jak i zakupione przez nią usługi i dostawy podwykonawców. W związku z tym, Skarżąca powzięła wątpliwość jaka stawka opodatkowania jest właściwa w przypadku świadczenia usług rozbudowy przedmiotowego budynku. W związku z powyższym Spółka zapytała: 1) Czy opisane w stanie faktycznym prace, których przedmiotem jest rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, powinny zostać opodatkowane przez Skarżącą stawką obniżoną (8%) oraz podstawową (23%) w proporcji, o której mowa w art. 41 ust. 12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - dalej "u.p.t.u."? 2) Czy docelowa powierzchnia użytkowa budynku, określona w projekcie budowlanym na podstawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, jest całkowitą powierzchnią użytkową o której mowa w art. 41 ust. 12c u.p.t.u.? Skarżąca wskazała, iż analiza powyższych definicji pozwala uznać, że opisana w treści stanu faktycznego rozbudowa istniejącego obiektu budowlanego stanowi budowę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Analogicznie więc powinna być również definiowana dla celów podatku od towarów i usług. Prace wykonywane przez Skarżącą mieszczą się więc co do zasady, wśród czynności podlegających opodatkowaniu stawką obniżoną, niemniej, należy mieć na uwadze wyłączenie o którym mowa w art. 41 ust. 12b i 12c u.p.t.u. Określenie zakresu stosowania stawki obniżonej, zgodnie z art. 41 ust. 12c tej ustawy wskazuje na konieczność obliczenia udziału powierzchni 300 m2 w całkowitej powierzchni użytkowej danego obiektu. Skarżąca zauważyła, iż pojawia się w tym miejscu wątpliwość, czy pojęcie całkowitej powierzchni użytkowej, w kontekście przedstawianego stanu faktycznego, należy rozumieć jako całkowitą powierzchnię użytkową danego obiektu, którego będzie dotyczyć rozbudowa, czy też całkowitą powierzchnię użytkową danego obiektu, powstałego w wyniku rozbudowy. W ocenie Skarżącej, prawidłowe jest drugie spośród wskazanych powyżej stanowisk. Oceniając w jakim zakresie należy zastosować stawkę obniżoną, konieczne jest określenie całkowitej powierzchni użytkowej (po zakończeniu rozbudowy), a następnie ustalić jaką część w tej powierzchni stanowić będzie limit 300 m2 o którym mowa w art. 41 ust. 12b u.p.t.u. W przedstawionym stanie faktycznym Skarżąca może stosować stawkę obniżoną w stosunku do podstawy opodatkowania odpowiadającej proporcji 300/wartość całkowitej powierzchni użytkowej po rozbudowie. Usługi w zakresie rozbudowy przedmiotowego domu mieszkalnego odnoszą się do istniejącego już budynku. Zdaniem Skarżącej fakt, iż rozbudowa domu prowadzi do zwiększenia jego powierzchni użytkowej (przy czym powierzchnia zarówno sprzed rozbudowy, jak i po niej przekracza 300 m2) nie pozwala jednak uznać, że przedmiotowe prace odnoszą się jedynie do powierzchni przekraczającej limit 300 m2. Należy bowiem podkreślić, że usługi rozbudowy dotyczą budynku jako takiego. Przepisy u.p.t.u. nie umożliwiają podatnikowi ustalania podstawy opodatkowania objętej odpowiednio stawką 8% i 23% VAT w sposób inny, niż ten, który wynika z treści art. 41 ust. 12c u.p.t.u. Analiza powyższego przepisu nakazuje podatnikowi, który prowadzi dowolne prace na danym obiekcie, np. modernizacyjne, termomodernizacyjne, budowlane albo dotyczące rozbudowy, określenia całkowitej powierzchni użytkowej tego obiektu, a następnie ustalenie proporcji stosowania odpowiedniej stawki, jeżeli powierzchnia obiektu przekracza wskazane limity. W kwestii objętej drugim z powyższych pytań Skarżąca wskazała, iż odpowiednie stosowanie art. 41 ust. 12 - 12c u.p.t.u. wymaga odpowiedzi na pytanie czym jest całkowita powierzchnia użytkowa budynku. Przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia "powierzchnia użytkowa budynku", niemniej należy zwrócić uwagę, że pojęcie to znalazło się w przepisie art. 41 ust. 12b u.p.t.u., który stwierdza, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Z art. 41 ust. 12c u.p.t.u. wynika, że w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b tejże ustawy, obniżoną stawkę podatku stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałów i powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Natomiast zgodnie z treścią art. 41 ust. 12a u.p.t.u. obiekty należące do społecznego programu mieszkaniowego są definiowane poprzez odpowiednie klasyfikacje Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. W interpretacji indywidualnej z dnia 13 lutego 2013 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe co do pytania pierwszego, a drugiego w związku z tym uznał za bezprzedmiotowe. Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Skarżącą, stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji indywidualnej. W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej interpretacji indywidualnej, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie art. 41 ust. 12 - 12b oraz pominięcie art. 43 ust. 12c u.p.t.u., wskutek czego organ uznał, że prace budowlane, których przedmiotem jest rozbudowa budynku jednorodzinnego o powierzchni przekraczającej 300 m2 powinny zostać uznane za opodatkowane w całości stawką podstawową VAT 23% oraz odmówił odpowiedzi na pytanie 2 Skarżącej; 2) przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p. ", poprzez naruszenie zasady legalizmu wskutek pominięcia przepisów prawa istotnych dla wydania interpretacji indywidualnej oraz naruszenie zasad zaufania do działań organów podatkowych oraz wyjaśniania stanowiska organu podatkowego, w tym również w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 1 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższą interpretację indywidualną Ministra Finansów. Sąd zauważył, że art. 41 ust. 12 u.p.t.u. wskazuje na "przebudowę obiektów budowlanych objętych społecznym programem mieszkaniowym". Nie używa terminu "rozbudowa", używa go Prawo budowlane. We wniosku Skarżąca posłużyła się określeniem rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie zaś przebudową obiektu budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. Pojęcia "rozbudowa" i "przebudowa" używane w Prawie budowlanym nie są tożsame, a w prawie podatkowym wymienione jest tylko jedno z nich. W tej sytuacji zdaniem Sądu, Minister przedwcześnie przyjął, że prace przy rozbudowie budynku mieszkalnego nie podlegają obniżonej stawce podatku od towarów i usług. Jeżeli rozbudowa jest czynnością analogiczną do budowy należało żądać uzupełnienia wniosku dla ustalenia jakie czynności obejmowała rozbudowa, tak aby ocenić tożsamość lub odmienność używanych pojęć. Jednocześnie Minister nie ocenił stanowiska Skarżącej w odpowiedź na pytanie drugie. Przepis art. 41 ust. 12c u.p.t.u. jest zaś powiązany treściowo, a więc i podatkowo z przepisem art. 41 ust. 12 – 12b tej ustawy. Sąd wskazał przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2013 r. o sygn. akt I FSK 953/12. Podkreślił, że orzeczenie to, choć wydane na bazie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, dokonuje pełnej analizy przepisów dotyczących pojęcia powierzchni użytkowej. Przepisy te tak jak i wyrok powinny być uwzględnione w następnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Ministra Finansów. W ocenie Sądu zasadne były także zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 i art. 124 O.p., gdyż bez względu na stopień powiązania pytań i przepisów wymagających interpretacji, art. 14 c §1 i § 2 O.p. nakazuje ocenić każde stawiane we wniosku o interpretacje zagadnienie prawne, nawet wówczas gdy uzasadnienie organu interpretującego byłoby tożsame z uzasadnieniem wnoszącego o interpretację indywidualną. W interpretacji indywidualnej z dnia 18 czerwca 2014 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe w zakresie stawki podatku dla prac związanych z rozbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz za prawidłowe w zakresie określenia pojęcia całkowitej powierzchni użytkowej. Minister zauważył tak że, iż przepisy u.p.t.u. nie definiują pojęć: budowa, remont modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa. W tym zakresie należy przywołać przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z pkt 7a tego artykułu przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Według Ministra preferencyjna stawka podatku ma zastosowanie gdy zakres wykonywanych czynności dotyczy m. in. budowy lub przebudowy oraz gdy budynki lub ich części, których dotyczą wskazane czynności są zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Pojęcia rozbudowa i przebudowa używane w Prawie budowlanym nie są tożsame, a w przepisach regulujących podatek od towarów i usług wymienione jest tylko jedno z nich, tj. przebudowa. Stosownie do Prawa budowlanego z przebudową mamy do czynienia w sytuacji gdy następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Natomiast zgodnie z powyższą ustawą rozbudowa mieści się w pojęciu budowy. Bezspornym jest zdaniem organu, że w analizowanym przypadku przedmiotowe prace nie stanowią przebudowy w rozumieniu u.p.b.Natomiast preferencyjna stawka podatku odnosi się do przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Z kolei dla rozbudowy przepisy normujące podatek od towarów i usług nie przewidują stawki preferencyjnej. Minister przyznał jednak,, że zgodnie z u.p.b. rozbudowa mieści się w definicji budowy. Jednakże w przedmiotowym przypadku usługi w zakresie rozbudowy odnoszą się do istniejącego budynku, którego powierzchnia użytkowa w momencie przystąpienia do prac polegających na rozbudowie przekracza 300 m2. W wyniku prowadzonych prac dokonywana jest rozbudowa istniejącego wcześniej budynku mieszkalnego jednorodzinnego poprzez wybudowanie dodatkowej jego części. Zatem przedmiotowe prace wykonywane przez Spółkę dotyczą jedynie tej części, która jest dobudowywana, w tym prac związanych ze złączeniem istniejącego budynku z dobudowywaną częścią. Tym samym zdaniem Ministra do prac budowlanych świadczonych przez Skarżącą, które są związane ze złączeniem istniejącego budynku z dobudowywaną częścią należy zastosować proporcję wynikającą z art. 41 ust. 12c ustawy natomiast względem pozostałych prac, które dotyczą tej części która jest dobudowywana znajdzie zastosowanie stawka podstawowa, tj. 23%. Minister stwierdził następnie, że przepisy normujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia "powierzchnia użytkowa". Ustawa ta nie odsyła także do definicji legalnych zawartych w innych aktach normatywnych. Pojęcie "powierzchnia użytkowa" występuje natomiast w innych aktach prawnych. Zatem zdaniem organu przy określaniu powierzchni użytkowej na potrzeby podatku od towarów i usług można posłużyć się każdą normatywnie określoną metodą ustalenia takiej powierzchni, w tym z zastosowaniem definicji zawartej w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, o ile będzie ona adekwatna do rodzaju obiektu dla którego ma być zastosowana. Oznacza to, że w przedstawionym stanie faktycznym, całkowitą powierzchnią użytkową budynku, o której mowa w art. 41 ust. 12c u.p.t.u. powinna być docelowa powierzchnia budynku zgodnie z treścią projektu budowlanego. Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Skarżącą, stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji indywidualnej. W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej interpretacji indywidualnej, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie art. 41 ust. 12- 12c u.p.t.u., skutkującej uznaniem, że opisane we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prace, których przedmiotem była rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni wynoszącej przed rozbudową ponad 300 m2, są opodatkowane stawką 23% z wyjątkiem prac związanych ze złączeniem istniejącego budynku z dobudowaną częścią; 2) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p., poprzez naruszenie zasady legalizmu oraz zasady zaufania, wskutek pominięcia przepisów prawa istotnych dla wydania interpretacji indywidualnej; 3) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 14c § 1 O.p., poprzez uzasadnienie interpretacji w sposób niejasny i uniemożliwiający Skarżącej ustalenie w jakim zakresie zdaniem organu wykonane prace należy opodatkować zgodnie z zasadami określonymi w art. 41 ust. 12c u.p.t.u. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie, wskazać należy, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest na wniosek, o czym przesądza treść art. 14b § 1 O.p., zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Na podstawie zaś art. 14b § 3 O.p. składający wniosek (o udzielenie interpretacji) jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że specyfika postępowania w przedmiocie interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę na tle opisanego stanu faktycznego. Organ interpretujący nie dokonuje abstrakcyjnej wykładni normy prawnej, lecz zawsze musi uwzględniać stan faktyczny opisany przez stronę we wniosku. To ten stan faktyczny wytycza zatem ramy wykładni i wskazuje, czy w ustalonym stanie faktycznym określony przepis prawa może znaleźć zastosowanie i w jakim zakresie. Na tle tych przepisów zauważyć trzeba, że pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14c § 1 O.p., zawierająca ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. W szczególności wymóg ten dotyczy interpretacji zawierającej negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy (dotyczy to rozpatrywanego przypadku), co expressis verbis wynika z powołanego wyżej art. 14c § 2 O.p.. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko prawidłowe (w ocenie organu interpretacyjnego), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. W ocenie Sądu, prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie dokonał w sposób wyczerpujący oceny stanowiska wnioskodawcy, zatem uzasadnienie prawne tej oceny nie możne być uznane za prawidłowe. Za zasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art.14c § 1 i 2, O.p. i w związku z tym z art.121 O.p., ponieważ interpretacja nie wyjaśnia, w jaki sposób Strona ma rozumieć użyte w niej sformułowanie "dobudowana część", "prace związane ze złączeniem istniejącego budynku z dobudowaną częścią" i tym samym Skarżąca nie ma możliwości oceny, które w z wykonywanych przez nią prac należą do czynności związanych z dobudowaniem, a które ze złączeniem dobudowanej części. Tylko indywidualna interpretacja podatkowa, która jest jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa wypełnia funkcję informacyjną i gwarancyjną nadaną instytucji interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę w art. 14b § 1, art. 14c § 1, art. 14k § 1 O.p., ponieważ tylko interpretacja jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa zapewnia wyjaśnienie sprawy oraz umożliwia stronie zastosowanie się do wskazań z interpretacji i uzyskanie pewności oceny prawnej swojego postępowania (wyrok NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2616/11).W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja nie wyjaśnia w sposób jednoznaczny toku rozumowania organu interpretującego i zastrzeżenia strony skarżącej w tym zakresie Sąd uznał za zasadne. Interpretacja ta nie uchyla się jednak całkowicie spod kontroli Sądu, bowiem częściowo organ interpretujący zajął jasne stanowisko tj. co do zakresu przedmiotowego przepisu art. 41 ust.12 u.p.t.u.Odnieść się zatem należy do wskazanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego. Sąd podziela stanowisko skargi, iż błędne jest stanowisko organu interpretującego z którego wynika, że prace, których przedmiotem była rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni wynoszącej przed rozbudową ponad 300m2, są opodatkowane stawką 23% z wyjątkiem prac związanych ze złączeniem istniejącego budynku z dobudowaną częścią. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 12 - 12c u.p.t.u., obniżoną stawką podatku, (8%), stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, przy czym do w/w budownictwa zalicza się m.in. obiekty budownictwa mieszkaniowego, a więc budynki sklasyfikowane w dziale 11 PKOB. Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się natomiast: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. W stosunku do powyższych obiektów, zgodnie z art. 41 ust. 12c u.p.t.u. obniżoną stawkę podatku stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. ustalenie prawidłowego zakresu opodatkowania stawką 8% i 23% wymaga ustalenia charakteru wykonywanych robót budowlanych. Przepis ten nie wymienia wprost pojęcia "rozbudowy" a jedynie wskazuje na "budowę". Jednakże zgodnie z treścią art. 3 pkt. 6 u.p.b. przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zgodnie z powołaną definicją przez budowę rozumieć więc należy także "odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu". Przez przebudowę natomiast wymienioną wprost w art. 41 ust.12 u.p.t.u. należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 7a u.p.b. zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. W ocenie Sądu wykładnia organu interpretacyjnego opierająca się ściśle na językowym brzmieniu art.41 ust.12 u.p.t.u. , iż " przepisy regulujqce podatek od towarów usług nie przewidują stawki preferencyjnej dla rozbudowy" prowadzi do błędnych wniosków i wypacza sens przepisu jak i cel zawartej w nim normy prawnej. W judykaturze nie kwestionowany jest co do zasady pogląd, iż wobec braku definicji ustawowej w przepisach prawa podatkowego, zasadne jest zastosowanie przy wykładni przepisu definicji zawartej w przepisach najbliższych. W rozpoznawanej w sprawie w u.p.b. Skoro więc jak Sąd wskazał wyżej przez budowę w rozumieniu art.3 pkt 6 u.p.b. należy uznać również rozbudowę, to na gruncie przepisów u.p.t.u., które w art. 41 ust.12 wymienia "budowę" i jednocześnie nie zawiera własnej definicji ustawowej, w ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania przyjętej przez Stronę, stawki preferencyjnej dla rozbudowy obiektu. Z powołanego wyżej przepisu prawa budowlanego art.3 pkt 6 u.p.b. jednoznacznie bowiem wynika, iż "rozbudowa’, z którą związane jest pytanie Strony stanowi "budowę" w rozumieniu przepisów u.p.b., z którą z kolei art.41 ust.12 u.p.t.u. wiąże stawkę preferencyjną w podatku VAT, a nie podstawową. W związku z tym, że wnioskodawca planuje rozbudowę obiektu (budowę), nie ma też podstaw jak przyjął organ interpretujący, do podziału prac budowlanych na prace związane ze złączeniem istniejącego budynku z wybudowaną częścią oraz polegające na wzniesieniu dodatkowej części, stwierdzając, że do prac dotyczących połączenia części starej budynku z nową, można zastosować art. 41 ust. 12 c u.p.t.u. zaś pozostałe prace powinny być opodatkowane stawką podstawową. Trafnie podniesiono w skardze, że podział prac budowlanych prezentowany w zaskarżonej interpretacji, nie znajduje oparcia zarówno w przepisach u.p.t.u., jak również w przepisach u.p.b. W treści wniosku o wydanie interpretacji Spółka jednoznacznie wskazała, że wykonywane prace są realizowane na podstawie decyzji zezwalającej na rozbudowę budynku mieszkalnego. Jak wskazano we wniosku, wszelkie działania Skarżącej Spółki, polegają więc na realizacji prac, których przedmiotem jest już istniejący obiekt budowlany. Nie istnieje więc formalnie obiekt określany przez organ interpretujący jako "część, która jest dobudowywana" ( str. 10 interpretacji indywidualnej.)Organ interpretujący, winien też mieć na względzie, iż jest związany okolicznościami faktycznymi wskazanymi przez wnioskodawcę w stanie faktycznym wniosku. W zaskarżonej jednak interpretacji, organ pominął swoich rozważaniach argumentację Strony w tym zakresie oraz wskazanie, że jest to ten sam obiekt budowlany (dom jednorodzinny), którego substancja, w wyniku prowadzonych prac, ulega zmianie (powiększeniu). Z uwagi na fakt, że prace dotyczą cały czas jednego obiektu, nie ma więc żadnych podstaw prawnych do podziału prac budowlanych w sposób, który przedstawiono w interpretacji. Ponadto wskazane czynności są realizowane w ramach inwestycji budowlanej i związane są z wykonaniem docelowego obiektu mieszkaniowego, wskazanego w art. 41 ust. 12a u.p.t.u. spełniające definicję budowy. Sąd podziela stanowisko Strony, iż przepisy u.p.t.u. nie tylko nie wyłączają możliwości stosowania art. 41 ust. 12 – 12 c u.p.t.u. w stosunku do obiektów, których powierzchnia w momencie rozpoczęcia rozbudowy (budowy) przekracza 300 m2, lecz wprost przewidują taką możliwość w art. 41 ust. 12c u.p.t.u. Natomiast istotnym jest ustalenie, jaką część powierzchni użytkowej (docelowej) danego budynku będzie stanowiła powierzchnia 300 m 2. Ustalona w ten sposób proporcja powinna być bowiem zastosowana do podstawy opodatkowania dla celów VAT, zgodnie z art. 41 ust. 12c u.p.t.u. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art.120 O.p., bowiem organ interpretujący orzekał na podstawie obowiązujących przepisów prawa i to, że wyraził odmienny od Strony pogląd czy też nie wypełnił należycie wymagań nakładanych przepisami prawa, nie oznacza, że jest niepraworządny. Zarzut ten wynika z błędnego rozumienia powyższego przepisu przez Stronę Skarżącą. Sąd doszedł do przekonania, że z wyżej przedstawionych względów zaskarżona interpretację indywidualną, należało uchylić na podstawie art.146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r.,poz.270 t.j.).zwana dalej "p.p.s.a." O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności interpretacji Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a.