V SA/Wa 1493/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w W. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego; 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz [...] Sp. z o.o. z/s w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Skarżąca, Spółka) jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] października 2011 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] marca 2011r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Warszawa Zachód z siedzibą w W. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Zaskarżone postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym: W dniu 14 czerwca 2012 r. [...] Sp. z o.o. skierowała do Kierownika BP ARiMR w W. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za lata 2007, 2008 i 2010 oraz w sprawie płatności ONW za 2008 rok. Jako podstawę wznowienia postępowania Spółka wskazała usunięcie kodu DR10 w odniesieniu do działek rolnych zadeklarowanych przez nią do płatności w roku 2007. Uzasadniając wniosek podniosła, że za lata 2007-2010 nie otrzymywała świadczeń do gruntów w pełnej wysokości, ponieważ świadczenia te były bezpodstawnie pomniejszane o sankcje wieloletnie związane z obciążeniem deklarowanych do płatności działek kodem DR10. Z otrzymanych przez Spółkę pism: - z dnia 13 maja 2010 r. z Departamentu Baz Referencyjnych ARiMR, - z dnia 14 lipca 2010 r. z Małopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wynikało natomiast, że kody DR10 na działki zostały usunięte. Skarżąca podniosła ponadto, że pełne świadczenie bez potrącenia sankcji wieloletniej otrzymała dopiero w ramach płatności za rok 2011. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił stronie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] października 2011 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika BP ARiMR Warszawa Zachód z siedzibą w W. z dnia [...] marca 2011r. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że Spółka dowiedziała się o nowych okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania (usunięciu kodu DR10) już w maju 2010 r., wniosek o wznowienie postępowania złożyła natomiast w czerwcu 2012 r. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 148 §1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, zatem w konsekwencji należało uznać, że wniosek Skarżącej spółki został złożony po upływie terminu określonego w tym przepisie. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie do organu II instancji, który uchylił postanowienie i na mocy art. 138 § 2 k.p.a. uchylił sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po wezwaniu Spółki do uzupełnienia wniosku (w którym sprecyzowała, iż jej żądanie jest oparte o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 7 k.p.a., względnie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) i ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał w dniu [...] lutego 2013r. postanowienie Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] października 2011 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] marca 2011r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Warszawa Zachód z siedzibą w W. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 148 §1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Skoro Spółka wniosek swój skierowała do Kierownika BP ARiMR w14 czerwca 2012r., zaś o zmianie kodów do działek objętych płatnościami dowiedziała się co najmniej 18 maja 2010 r., zatem w konsekwencji należało uznać, że wniosek Skarżącej spółki został złożony po upływie terminu określonego w tym przepisie. Również na to postanowienie Spółka złożyła zażalenie do Prezesa Agencji podnosząc, że organ wydał swoje rozstrzygnięcie z naruszeniem przepisów art. 148 § 1, art. 147 oraz art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że Kierownik BR ARiMR w W. uzyskał informacje o zdjęciu kodów DR10 we własnym zakresie, lecz pomimo posiadania tej wiedzy w każdym postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania stronie dopłat w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stosował sankcje obniżające przyznane płatności. Sytuacja ta zaczęła zmieniać się dopiero po wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2398/10, którym to uchylono decyzję ARiMR w sprawie dopłat za rok 2009 nakazując organowi zbadanie i jednoznaczne ustalenie, czy kody DR10 faktycznie obciążają działki deklarowane przez Spółkę do płatności. Kwestia ta nie została jednak ustalona jeszcze na początku 2012 r., kiedy to Skarżąca otrzymała odpowiedź Dyrektora Mazowieckiego OR ARiMR z dnia 15 grudnia 2011r. na skargę w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W piśmie tym wskazano bowiem, że postępowanie w sprawie zasadności nałożenia kodów błędu DR10 skutkującego wyłączeniem działek z płatności nie zostało zakończone, wobec czego nie można jednoznacznie przesądzić czy działki będą zakwalifikowane do objęcia płatnościami. O pozytywnym dla siebie rozstrzygnięciu w sprawie kodów Skarżąca dowiedziała się dopiero w maju 2012 r., kiedy to jej przedstawiciele uzyskali taką informację w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w W. Wtedy też Spółka uzyskała informację o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania w celu uzyskania pełnych płatności za poprzednie lata. Skarżąca wskazała tym samym, że informacja zawarta w pismach z dnia 13 maja i 14 lipca 2010 r. nie miała istotnego znaczenia dla wznowienia postępowania w sprawie dopłat za lata objęte wnioskiem. Pisma te nie przesądzały bowiem o zdjęciu z deklarowanych do płatności działek kodu DR10 tym bardziej, że Kierownik BP ARiMR w W. nie stosował się do ich treści przy wydawaniu decyzji w sprawie płatności na rzecz Spółki. Prezes ARiMR zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał przepisy procedury administracyjnej odnoszące się do wznowienia postępowania i opisał stan sprawy. W ocenie organu odwoławczego Skarżąca najpóźniej w dniu 18 maja 2010 r. powzięła informację o zmianie kwalifikacji przedmiotowych działek tj. zdjęciu z nich kodu błędu DR10, w tym dniu otrzymała bowiem pismo z Departamentu Baz Referencyjnych z centrali ARiMR datowane na dzień 18 maja 2010 r. Od tej daty biegł zatem wskazany w art. 148 § 1 k.p.a. termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Organ II instancji nie podzielił stanowiska Strony skarżącej, iż dopiero zakończenie postępowania w sprawie kodów DR10 oraz przyznanie jej płatności za rok 2011 w pełnej wysokości bez uwzględnienia sankcji związanych z tym kodem oraz informacje uzyskane w siedzibie Kierownika BP ARiMR w W. stanowiło jasną podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie organu nie doszło również do naruszenia przepisu art. 147 k.p.a., bowiem ocena, czy wszcząć postępowanie wznowieniowe z urzędu należy do organu, w tym przypadku w ocenie organu takowe nie zaszły. Organ nie uznał również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia art. 7, 8 i 9 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. wniosła o uchylenie postanowienia Prezesa ARiMR, jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji. Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła: - niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, - niewłaściwą interpretację art. 148 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uzyskanie samej informacji o usunięciu kodu DR10 z gruntów rolnych strony objętych systemem dopłat stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz - niezastosowanie w sprawie art. 147 k.p.a. i niewszczęcie postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania dopłat z systemu wsparcia bezpośredniego z urzędu. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumentację wyrażoną w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podkreśliła w szczególności, że dopiero podczas ostatniej wizyty w Biurze Powiatowym ARiMR w W. na trzy tygodnie przez złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, uzyskała informację, że sprawa kodów DR10 jest pozytywnie dla spółki wyjaśniona i w związku z tym spółka powinna złożyć wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. W dalszym ciągu Skarżąca nie uzyskała jednak żadnego formalnego pisma informującego, iż kody DR10 zostały z deklarowanych działek ostatecznie usunięte. Zakończenie postępowania w sprawie kodów miało miejsce dopiero w roku 2012, gdy stronie przyznano dopłaty za rok 2011 w pełnej wysokości. Wtedy też powstały nowe dowody i okoliczności, które stanowiły podstawę wznowienia w rozumieniu art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. W tej sytuacji nie sposób uznać, że istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy wznowienia postępowania w sprawie dopłat za rok 2010 były pisma z dnia 13 maja i 14 lipca 2010 r. Świadczy o tym choćby praktyka organu I instancji, który znając treść tych pism, nie stosował się do niej w wydawanych decyzjach. Skarżąca wskazała ponadto, że wznowienie postępowania powinno w niniejszej sprawie nastąpić z urzędu, ponieważ to organ ARIMR – wcześniej niż Skarżąca – uzyskał informację o uchyleniu sankcji wieloletnich związanych z kodem DR10. W uzupełnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej – adwokat J. T. – wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz wskazał, że w dniu 28 czerwca 2013r. w sprawie o sygn. akt VSA/Wa 365/13 został wydany przez WSA w Warszawie wyrok, który uchylił postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] października 2012r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w analogicznej sprawie ze skargi Spółki. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z p. zm. dalej: k.p.a.), Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania zarówno przez organ I jak i II instancji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oceniając - w powyższym kontekście - treść rozstrzygnięć administracyjnych wskazać trzeba, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej, merytorycznej decyzji. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz ocenić, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem ustawowego terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Stosownie do postanowień tego przepisu, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie strona jako podstawę wznowienia wskazała usunięcie kodów błędu DR10 z działek rolnych zadeklarowanych przez nią do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W ocenie organów, które wydały postanowienia zaskarżone w przedmiotowym postępowaniu, o wskazanej we wniosku podstawie wznowienia Skarżąca dowiedziała się najpóźniej w dniu 18 maja 2010 r. W tym bowiem dniu doręczono Spółce pismo Departamentu Baz Referencyjnych z centrali ARiMR datowane na dzień [...] maja 2010 r., z którego wynikało, iż dla działek nr [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w B. (powiat [...]) zostały usunięte kody DR10. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania zakończonego m. in. wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2011r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Warszawa Zachód z siedzibą w W. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 został złożony dopiero w czerwcu 2012 r. , w konsekwencji czego organ I instancji – a za nim organ odwoławczy – uznał, że Skarżąca uchybiła terminowi wynikającemu z art. 148 § 1 k.p.a. Z powyższym wnioskiem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR, zawartym w zaskarżonych postanowieniach nie sposób się zgodzić. Przyjęcie dnia 18 maja 2010 r. za najpóźniejszą możliwą datę, w której Spółka dowiedziała się o nowej okoliczności w sprawie, tj. o ostatecznym zdjęciu kodu błędu DR10 z działek zadeklarowanych do płatności nie znajduje bowiem potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przeciwko tezie organów ARiMR zaprezentowanej w przedmiotowych rozstrzygnięciach przemawia w szczególności treść uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2398/10, którym uchylono decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lipca 2010 r. o odmowie przyznania Skarżącej spółce płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W uzasadnieniu tym wskazano bowiem, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wyjaśni jednoznacznie, czy z działek zgłoszonych przez Skarżącą do płatności rzeczywiście usunięto w wyniku weryfikacji kody DR10. Trzeba też podkreślić, że Skarżąca z całości korespondencji prowadzonej pomiędzy nią a organami nie miała pełnej i rzetelnej informacji odnoszącej się do tego, że kody DR10 zostały usunięte za okres, na jaki składała Spółka wnioski dot. wznowienia postępowania, albowiem chociażby z pisma z dnia 10 czerwca 2010r., skierowanego do Spółki z Departamentu Baz Referencyjnych Agencji wynikało, że kody te zostały usunięte 15 marca 2010r. na dzień rozpoczęcia Kampanii 2010r., co jednakże nie spowodowało braku zmniejszenia należnych za ten rok płatności. Należy w tym miejscu wskazać, że Sąd orzekając w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2013r. sygn. akt V SA/Wa 365/13, gdzie Sąd orzekający wywiódł, iż z powyższego wyroku WSA z dnia 18 lutego 2011r. oraz z dokumentów sprawy wynika, że na dzień 18 maja 2010 r. zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie zweryfikowały ostatecznie, czy kody DR10 zostały zdjęte z wymienionych działek. W następnej kolejności - jak wskazano w wyroku z 28 czerwca 2013r. - należy mieć również na uwadze treść zapytania skierowanego w dniu 10 listopada 2010 r. przez Dyrektora Mazowieckiego OR BP ARiMR do Dyrektora Departamentu Baz Referencyjnych ARiMR. W piśmie tym organ zwraca się z prośbą o informację, czy kod DR10 odnośnie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w powiecie [...], gmina [...], obręb B. został usunięty dla lat 2004-2009. Należy zatem zgodzić się z tezą wskazaną w tym wyroku, że w takiej sytuacji zupełnie nieuprawnione jest wskazywanie tego dnia jako najpóźniejszej daty, w której Skarżąca podjęła informację o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, skoro organy ARiMR same nie miały co do tego pewności i prowadziły w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Podkreślenia wymaga przy tym, iż dopiero moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. art. 148 § 1 k.p.a. Wskazać należy za powyższym wyrokiem, że zachowanie terminu z art. art. 148 § 1 k.p.a. musi być co prawda udowodnione przez stronę, jednakże to na organie administracji spoczywa obowiązek swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów w tej mierze. W ocenie Sądu ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie podjęły zaś – co wykazano powyżej – wystarczających czynności zmierzających do weryfikacji twierdzeń Skarżącej spółki i ustalenia rzeczywistej daty powzięcia przez nią wiadomości o faktycznym wystąpieniu okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przeciwnie, poprzestały jedynie na arbitralnym stwierdzeniu, że Skarżąca nie zachowała terminu do złożenia przedmiotowego wniosku, gdyż termin ten rozpoczął bieg w dniu 18 maja 2010 r. Takie działanie organów należy ocenić krytycznie, gdyż nie odpowiada ono zasadzie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Niezależnie od naruszenia art. 80 i art. 148 § 1 k.p.a., wskazać jeszcze należy na naruszenie art. 8 k.p.a., który to przepis ustanawia dla organów administracyjnych obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Udzielanie stronie nieprecyzyjnych informacji o ostatecznym zdjęciu z jej działek kodów błędu DR10 w jaskrawy sposób powołaną zasadę narusza. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy ARiMR zobowiązane będą do ustalenia właściwej daty, w której strona powzięła obiektywną informację o zdjęciu kodów błędu ze wskazanych działek i kiedy rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z przedstawionych względów Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz art. 200 p.p.s.a.