I FSK 321/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 825/15 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja 2011 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. na rzecz E. C. kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 321/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 825/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 lutego 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja 2011 r. oddalił skargę. 1. Przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że decyzją z dnia 11 września 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił E. C. wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do lipca, październik i grudzień 2011 r. Zobowiązania te powstały w związku ze świadczeniem przez nią usług agroturystycznych (wynajmu pokoi i sali). 2. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia 27 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydaną w zakresie określenia stronie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja 2011 r. oraz stwierdził, że w przedmiocie zobowiązania w tym podatku za miesiące czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2011 r. zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Wskazał, że strona do marca 2009 r. korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zwolnienie to utraciła w związku z dokonaniem przez nią w marcu 2009 r. dostawy działki gruntu. W okresie od marca do maja 2011 r. świadczyła usługi wynajmu, czego nie kwestionowała. Z tego względu zasadne było określenie jej z tego tytułu zobowiązania. 3. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. C. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. a i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 roku, nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej – u.p.t.u.) oraz art. art. 187 § 1 w zw. z art. 122, art. 191 i art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej – O.p.). Zdaniem strony organy niezasadnie przyjęły, że jest ona podatnikiem podatku od towarów i usług. Stwierdziła, że nie mogła utracić zwolnienia od tego podatku, ponieważ sprzedając w marcu 2009 r. nieruchomość nie działała w charakterze profesjonalnego handlowca. 4. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi. Powołując się na art. 15 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 113 ust 1 i 13 u.p.t.u. podał, że od podatku zwalnia się podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Przedmiotowego zwolnienia nie stosuje się jednak do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Zatem, jeżeli podatnik dokona dostawy działek, to z chwilą dokonania sprzedaży pierwszej działki staje się podatnikiem podatku od towarów i usług. Sąd zgodził się z organami, że z poczynionych ustaleń wynika, że skarżąca w marcu 2009 r. utraciła prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług z uwagi na dokonaną dostawę działki i że oznacza to, iż po tym czasie wszystkie obroty uzyskane przez skarżącą w ramach prowadzonej przez nią działalności powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Sąd podkreślił, że kwestia związana z nabyciem przez podatniczkę nieruchomości od Agencji Własności Rolnej Skarb Państwa, a następnie jej sprzedażą w marcu 2009 r. i utratą przez nią z tego tytułu zwolnienia w podatku od towarów i usług, podlegała ocenie organów podatkowych w wydanych przez nie decyzjach, dotyczących określenia jej z tego tytułu wysokości zobowiązania za ten miesiąc, tj. w: decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 19 sierpnia 2014 r. i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 10 grudnia 2014 r. Skarga na decyzję organu odwoławczego została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 13 maja 2015 r. w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 296/15. Wskazując na powyższe orzeczenia, Sąd zgodził się z organami podatkowymi, że w sytuacji, gdy skarżąca utraciła powyższe zwolnienie (co zostało prawomocnie przesądzone), to wszystkie uzyskane przez nią w 2011 r. obroty związane z prowadzoną działalnością, powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Nie sporu co do tego, że skarżąca świadczyła usługi w zakresie wynajmu. Co do prawa do obniżenia przez skarżącą kwoty podatku należnego o podatek naliczony, Sąd wyjaśnił, że powstaje ono w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę (art. 86 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u.). Oznacza to, że w ustalonym stanie faktycznym, prawo to mogło być realizowane przez skarżącą dopiero od czerwca 2011 r., czyli od miesiąca, którego dotyczą faktury dokumentujące zrobione przez nią zakupy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego stwierdził, że organy podatkowe przepisów tych nie naruszyły. Postępowanie w tej sprawie przeprowadziły prawidłowo. Mając na uwadze powyższe, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej – P.p.s.a.). 6. W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej zaskarżył go w całości. Zarzucił mu: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 i 171 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, że E. C. działała jako podatnik podatku od towarów i usług w 2009 r. w związku ze sprzedażą w tymże roku działki skutkuje uznaniem skarżącej za podatnika VAT również w roku 2010 i 2011; - art. 145 § 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 122, 187 § 1, 191 oraz art. 194 § 3 O.p. poprzez uznanie, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i prawidłowy, a uzyskane dowody zostały poddane wnikliwej analizie i prawidłowo ocenione, a tym samym uznanie, że stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas gdy organy podatkowe nie zgromadziły w tej sprawie kompletnego materiału dowodowego, a zebrany w sprawie materiał nie został oceniony w sposób zgodny z w/w przepisami O.p., II. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, a to: - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że E. C. była podatnikiem podatku od towarów i usług w latach 2010 i 2011; - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że zachowaniu podatniczki w 2010 r. w odniesieniu do zbytej nieruchomości można przypisać cechy profesjonalnego handlowca; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 113 ust. 13 pkt. 1 lit. d) u.p.t.u., poprzez jego błędne zastosowanie wynikające z uznania, że skarżąca jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. dokonywała w roku 2010 sprzedaży terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę Wskazując na powyższe naruszenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przewidzianych prawem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przyznał, że sprawa dotycząca podatku VAT za 2009 r. faktycznie została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. W wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, podał on, że podejmowane przez skarżącą w 2009 r. działania mieściły się w zakresie działań osoby profesjonalnie i zawodowo trudniącej się sprzedażą nieruchomości, a tym samym skarżąca została słusznie uznana za podatnika VAT. Jednak, w ocenie strony skarżącej, fakt wydania powyższego wyroku nie zwalniał organów ani Sądu pierwszej instancji od oceny, czy skarżąca była podatnikiem VAT w latach 2010 i 2011.Ocena sądu dotycząca statusu prawnopodatkowego danej osoby w zakresie podatku VAT za 2009 r. nie wiąże sądu rozpoznającego sprawę dotyczącą podatku VAT za 2011 r., dlatego a sprawie tej art. 153 P.p.s.a. nie mógł mieć zastosowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, fakt, że osoba dokonywała czynności sprzedaży nieruchomości w jednym roku jako podatnik VAT nie przesądza, że w kolejnych latach dokonywana przez nią sprzedaż również będzie objęta tym podatkiem. Dlatego Sąd pierwszej instancji zobowiązany był, z uwagi na zastosowanie w tej sprawie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) u.p.t.u., do zbadania, czy podatniczka w latach 2010 i 2011 pozostawała podatnikiem VAT i czy organ podatkowy prawidłowo obciążył ją obowiązkiem zapłaty tego podatku w 2011 r. w związku z wynajmowaniem przez nią sali i pokoi. Pełnomocnik skarżącej podał, że w 2011 r. podatniczka nie sprzedała żadnej działki i zajmowała się wyłącznie wynajmem pokoi i sali. Organy podatkowe kwestii tej nie zbadały, ani nie oceniły. Nie wzięły pod uwagę, że co prawda decyzja wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2009 r. jest dokumentem urzędowym, jednak w stosunku do takiego dowodu można przeprowadzić kontrdowód. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu podatkowego wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 8. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są uzasadnione. Podstawowy problem, na który w skardze kasacyjnej wskazuje pełnomocnik strony dotyczy kwestii związanej z ustaleniem czy w sytuacji, gdy skarżąca w marcu 2009 r. sprzedała działkę gruntu w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, to w 2011 r. powinna była ona opodatkować obrót uzyskany przez nią w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej. Co do uznania skarżącej za podatnika podatku od towarów i usług, autor skargi kasacyjnej zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że kwestia ta została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15. Jednak, w jego ocenie, orzeczenie to nie wiązało ani organów podatkowych, ani Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania, że obrót uzyskany przez skarżącą w 2011 r. podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 i 171 P.p.s.a. wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji powołał się na powyższy wyrok dwukrotnie. Na stronie 3 uzasadnienia podał, że nie będzie odnosił się do zarzutów strony dotyczących kwestii związanej z oceną, czy sprzedaż przez skarżącą działki gruntu w marcu 2009 r. nastąpiła w ramach prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, ponieważ zostało to już przesądzone w wyroku z dnia 13 maja 2015 r. Następnie na stronie 9, odwołując się do treści przepisów art. 113 ust. 1 i 13 pkt 1 lit. d u.p.t.u. i wskazując, że zwolnienie od VAT obejmujące podatników, którzy nie przekroczyli w ciągu roku określonego limitu obrotów nie dotyczy tych, którzy dokonują dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, stwierdził, że w powołanym wcześniej orzeczeniu przesądzono o utracie przez skarżącą zwolnienia z podatku od towarów i usług – w związku z dokonaniem przez nią wyżej wymienionej sprzedaży. Z tego powodu, zdaniem Sądu pierwszej instancji, obroty skarżącej uzyskane w 2011 r. z tytułu świadczenia usług wynajmu w ramach działalności agroturystycznej podlegały opodatkowaniu VAT. Aby ocenić zasadność powyższego zarzutu przypomnieć należy, że wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podzielił stanowisko organów podatkowych, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności wskazujące na to, iż dokonana przez stronę w marcu 2009 r. sprzedaż niezabudowanej działki gruntu mieści się w pojęciu działalności gospodarczej, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W zakresie zatem, w którym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie może odnosić się do kwestii dotyczącej uzyskania przez skarżącą statusu podatnika VAT - w związku z dokonaną przez nią dostawą nieruchomości w 2009 r. - nie można mówić o naruszeniu przez niego art. 170 P.p.s.a. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Zgodzić się natomiast należy ze stroną skarżącą, że wyrok prawomocny, stosownie do art. 171 P.p.s.a. ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, nie wynika, aby Sąd ten orzekł, że uzyskanie przez skarżąca statusu podatnika w marcu 2009 r. powodowało konieczność bezwzględnego opodatkowywania przez nią obrotów we wszystkich, kolejnych latach następujących po tej dacie. Jak wynika z przepisów art. 113 ust. 1 i 9 oraz art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d u.p.t.u. , zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła podanych w tych przepisach limitów. Zwolnienia tego nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Czyli, podatnik z chwilą dokonania takiej dostawy traci, niezależnie od uzyskanego z tego tytułu obrotu, możliwość korzystania z zwolnienia, jakie daje mu nieprzekroczenie określonej wysokości obrotów w określonym czasie. O utracie tego zwolnienia mowa jest także w art. 113 ust. 5 i 10 u.p.t.u. Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 i 9 przekroczy kwoty, o których mowa w tych przepisach, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tych kwot. Jednak, jak wynika, z art. 113 ust. 11 u.p.t.u., podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku może - nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia - ponownie z niego skorzystać. Z tego względu uznanie, że podatnik, który dokonał dostawy terenu budowlanego, czy przeznaczonego pod zabudowę w określonym czasie, bez względu na wysokość osiąganych obrotów nie może być już objęty zwolnieniem, o którym mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. w okresie późniejszym jest nieuzasadnione. Oznacza to, że kontrolując decyzje organów podatkowych wydane w stosunku do skarżącej, a dotyczące 2011 r., Sąd pierwszej instancji nie był związany ustaleniami tego Sądu dokonanymi w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, tylko samodzielnie powinien był ocenić zasadność opodatkowania obrotów uzyskanych przez skarżącą w 2011 r., zwłaszcza w kontekście art. 113 ust. 11 u.p.t.u. Skoro Sąd ten stwierdził, "Jak wynika z poczynionych ustaleń, E. C. utraciła prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług z uwagi na dokonaną dostawę działki" (w 2009 r.) to powinien w aspekcie art. 113 ust. 1 u.p.t.u. wyjaśnić, dlaczego w 2011 r. nie mogła ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie NSA "podatnik, który utracił prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług lub zrezygnował z tego zwolnienia, może na podstawie art. 113 ust. 11 u.p.t.u. ponownie skorzystać z tego zwolnienia, jeżeli upłynął rok, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub z tego zwolnienia zrezygnował. Brak jest przy tym ustawowych przeszkód, aby powrót do zwolnienia nastąpił w trakcie roku podatkowego" (wyrok NSA z 11 grudnia 2014 r. I FSK 1837/13 oraz wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 280/13). Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., zauważyć należy, że przepis ten dotyczy związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania jedynie w postępowaniu bezpośrednio dotyczącym sprawy, w której sąd administracyjny wydał określone orzeczenie. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie powołał się na ten przepis, ani w żadnej części swoich wywodów nie utożsamił postępowania toczącego się w tej sprawie z postępowaniem toczącym się w sprawie o sygn. I SA/Gd 296/15. Z tych względów zasadny jest zarzut naruszenia art. 171 P.p.s.a., natomiast zarzuty naruszenia art. 153 i art. 170 P.p.s.a. są chybione. Chybione są także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 3 O.p. Według pełnomocnika skarżącej przepisy te zostały naruszone ponieważ organy podatkowe nie dokonały ustaleń wystarczających dla uznania jej za podatnika VAT w związku ze sprzedażą przez nią w marcu 2009 r. nieruchomości. Jak wcześniej była mowa, i jak przyznał to sam pełnomocnik strony (na stronie 2 skargi kasacyjnej), kwestia ta została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, którym oddalono skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 10 grudnia 2014 r. wydaną w tej sprawie. Dlatego przeprowadzenie dalszego postępowania w tym zakresie jest bezcelowe. Natomiast stanowisko autora skargi kasacyjnej, że oceniona w tym wyroku decyzja jest dokumentem urzędowym, przeciwko któremu można przeprowadzić dowody jest całkowicie oderwane od uregulowanej przepisami procedury związanej z kwestionowaniem przez stronę decyzji wydanej w jej sprawie. W sytuacji bowiem gdy strona nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego zawartymi w wydanej w stosunku do niej decyzji może złożyć od niej odwołanie (w przypadku decyzji organu pierwszej instancji) lub skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego (w przypadku decyzji organu odwoławczego), a nie żądać od organu podatkowego – w innej sprawie - przeprowadzenia w stosunku do niej kontrdowodów. Przyjmując stanowisko pełnomocnika skarżącej za prawidłowe należałoby uznać, że stronie przysługuje dodatkowy, nieprzewidziany przepisami środek odwoławczy od wydanej w stosunku do niej decyzji, który może zostać uruchomiony w każdym innym, prowadzonym w stosunku do niej postępowaniu, w którym organy na tę decyzję się powołują, a to - w świetle przepisów dotyczących postępowania odwoławczego i zasady trwałości decyzji byłoby niedopuszczalne. Nie są również trafione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 113 ust. 13 pkt. 1 lit. d u.p.t.u. Naruszenia tych przepisów upatruje w błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że zachowaniu podatniczki w 2010 r. w odniesieniu do zbytej nieruchomości można przypisać cechy profesjonalnego handlowca i że skarżąca jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. dokonywała w roku 2010 sprzedaży terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (podobnie jak z decyzji organu odwoławczego) Sąd pierwszej instancji (ani organ) nie oceniał żadnej transakcji podatniczki dokonanej w 2010 r. Zarówno w zaskarżonym wyroku, jak i w decyzji organu odwoławczego mowa jest jedynie od sprzedaży przez nią nieruchomości w roku 2009. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że E. C. w 2011 r. była podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami tego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak wynika ze skargi kasacyjnej, pełnomocnik strony nie kwestionuje tego, że skarżąca w 2011 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie agroturystyki – co oznacza, że była podatnikiem VAT w świetle tego przepisu - tylko stanowisko, że utraciła ona zwolnienie od tego podatku. Z tego względu zarzut naruszenia powyższego przepisu jest chybiony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania uzasadnia art. 203 pkt 1 P.p.s.a.