II OZ 764/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. C.-B. i J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 602/14, o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi E. C.-B. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 602/14, odrzucił skargę kasacyjną E. C.-B. i J. S. od wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r., oddalającego ich skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] czerwca 2014 r., w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że odpis wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r. z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 20 lutego 2015 r. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zarządzeniem z dnia 27 marca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej przez złożenie jednego odpisu skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Kolejnym zarządzeniem z dnia 27 marca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe zarządzenia uznano za doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 16 kwietnia 2015 r., jednak zarządzenia nie zostały wykonane w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia, to jest do dnia 23 kwietnia 2015 r. Wobec tego Sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 220 § 1 i 3 oraz art. 176 w zw. z art. 47 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił naruszenie art. 220 § 1 i 3 oraz art. 176 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. z uwagi na błędne przyjęcie, że adresowane do pełnomocnika procesowego zarządzenia zostały skutecznie doręczone przez awizo. Zaprzeczono w zażaleniu jakoby doręczone zostały awiza i podano, że w dniu 22 czerwca 2015 r. została złożona reklamacja do urzędu pocztowego w Słupsku. Do zażalenia dołączony został wydruk z internetowego Systemu Śledzenia Przesyłek Poczty Polskiej oraz kserokopia Dziennika Korespondencji Kancelarii z dnia 10 kwietnia 2015 r. i złożonej w dniu 22 czerwca 2015 r. reklamacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 zwana dalej "p.p.s.a.") skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Stosownie natomiast do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zarzuty zawarte w zażaleniu zmierzają w istocie do zakwestionowania skuteczności zastępczego doręczenia pełnomocnikowi skarżących przesyłki zawierającej zarządzenia z dnia 27 marca 2015 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Cytowane przepisy ustanawiają instytucję tzw. fikcji doręczenia, która w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Warunkiem jednak jest aby strona miała możliwość odbioru przesyłki, czy to na poczcie czy to w urzędzie gminy, ale z niej nie skorzystała. O możliwości tej doręczyciel pozostawić musi zawiadomienie (awizo). Pełnomocnik strony w zażaleniu podnosi, że nie otrzymał w dniu 2 kwietnia 2015 r. awiza (zawiadomienia) informującego o możliwości odbioru na poczcie przesyłki zawierającej zarządzenia z dnia 27 marca 2015 r. oraz powtórnego awiza w dniu 10 kwietnia 2015 r. Z tego względu dniu 22 czerwca 2015 r. złożył reklamację do Poczty Polskiej S.A. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (Postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r., II GSK 589/14, LEX nr 1447223) Wobec powyższego trzeba zwrócić uwagę na fakt, że ze znajdującej się w aktach sprawy informacji poczty na zwróconej do Sądu I instancji przesyłce wynika, że była ona awizowana w dniach: 2 kwietnia i 10 kwietnia 2015 r. Z kolei wydruk z internetowego Systemu Śledzenia Przesyłek Poczty Polskiej potwierdza jedynie awizo przedmiotowej przesyłki dokonane w dniu 2 kwietnia 2015 r. i brak jest informacji o pozostawieniu awiza w dniu 10 kwietnia 2015 r. W tej sytuacji należało przyjąć, że strona uprawdopodobniła twierdzenie, iż przesyłka nie była awizowana powtórnie w dniu 10 kwietnia 2015 r. Okoliczność ta powinna więc być zweryfikowana, zwłaszcza przy uwzględnieniu stanowiska Urzędu Poczty zajętego wskutek reklamacji dokonanej przez pełnomocnika skarżących. Rzeczą Sądu Wojewódzkiego będzie podjęcie czynności wyjaśniających we wskazanym zakresie celem końcowej oceny skuteczności doręczenia przedmiotowej korespondencji sądowej. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.