IV SA/Wa 624/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi I. S. i P. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość - oddala skargę - Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania na rzecz I. i P. małżonków S. w wysokości 176 574,00 zł za prawo własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,2600 ha i nr [...] o pow. 0,0844 ha, przejętej z mocy prawa na rzecz Województwa [...] , z przeznaczeniem pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] i nr [...] na odcinku od [...] przez [...] do węzła autostrady [...], a także zobowiązującej Zarząd Województwa [...] do wpłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2014 roku Nr [...], utrzymał w mocy ww decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...], orzekł o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] i nr [...] na odcinku od [...] przez [...] do węzła autostrady [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] czerwca 2012 r. Na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] czerwca 2012 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz I. i P. małżonków S. w wysokości 176 574,00 zł. za prawo własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,2600 ha i nr [...] o pow. 0,0844 ha, przejętej z mocy prawa na rzecz Województwa [...], z przeznaczeniem pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] i nr [...] na odcinku od [...] przez [...] do węzła autostrady [...], a także zobowiązał Zarząd Województwa [...] do wpłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. S., wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu podniósł, że wysokość ustalonego odszkodowania jest dwukrotnie niższa od wartości rynkowej nieruchomości, wskazując, że wartość rynkowa 1 m2 działki w tym terenie wzdłuż tej samej drogi wojewódzkiej, po przeciwnej stronie ulicy do tej samej nieruchomości wynosi około 105 zł za 1 m2., jak i zarzucił, że organ próbował zaniżyć wartości nieruchomości na skutek poświadczenia nieprawdy na dokumencie urzędowym określającym jej przeznaczenie. Podniósł, iż na skutek nieudostępnienia informacji dotyczących rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] i nr [...] na przedmiotowym odcinku nie mógł formalnie wydać nieruchomość, gdyż nie miał odpowiedniej wiedzy i możliwości złożenia w ustawowym terminie oświadczenia woli o dobrowolnym przekazaniu nieruchomości, również kwestionował przebieg inwestycji. Minister po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] w uzasadnieniu decyzji podnosząc, iż dla potrzeb ustalenia odszkodowania w dniu 28 czerwca 2013 r. został sporządzony operat szacunkowy autorstwa rzeczoznawcy majątkowego H. J., którego aktualność została potwierdzona, przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r. Zdaniem Ministra ocena operatu szacunkowego w konfrontacji z brzmieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. pozwalała stwierdzić, że sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania operat szacunkowy nie zawierał nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. W związku z faktem, iż działki nr [...] i nr [...] zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w części wydzielonej pod drogę oznaczone były jako obszar o funkcji usługowej, zaś transakcje nieruchomości podobnych nabywanych na cele drogowe miały niższe wartości, do porównania prawidłowo, w ocenie organu, przyjęto transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod usługi i przemysł. Tym samym operat szacunkowy o wartości tej działki sporządzony w niniejszej sprawie wypełnił dyspozycję przepisu § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r., a zatem mógł stanowić podstawę ustalenia wysokości odszkodowania w niniejszej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, subiektywne przekonanie strony o zaniżonej wartości ww. nieruchomości nie może świadczyć o wadliwości sporządzonego operatu szacunkowego, tym bardziej, że strona w toku całego postępowania nie powołała żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia biegłego. Nie przedstawiono alternatywnej opinii o wartości nieruchomości ani nie skorzystano z możliwości oceny kwestionowanego operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli I. i P. małżonkowie S., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego A. S. zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: a. art. 134 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 i § 36 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 z późn. zm.) poprzez orzeczenie odszkodowania, które nie odpowiada wartości rynkowej nieruchomości skarżących i oparcie decyzji o operat szacunkowy sporządzony niezgodnie z ww. przepisami; b. naruszenie przepisów art. 157 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że strona miała możliwość weryfikacji operatu przez organizację rzeczoznawców, c. przepisów art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (teks jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 687) poprzez brak waloryzacji odszkodowania; 2. przepisów prawa procesowego w tym: a. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych ww. przepisem i brak wyczerpującego zebranie i rozpatrzenia materiału--' dowodowego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, b. przepisu art.138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie, polegające na nieuzasadnionym wydaniu decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Wobec powyższego skarżący wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. w części dotyczącej wysokości odszkodowania; 2) zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych ora£ kosztów zleconego operatu szacunkowego w wysokości 1.476,- zł. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych cyt. ustawy i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa. Sąd badał również, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organowi podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Ustalenia faktyczne i prawne szczegółowo omówione w uzasadnieniach organów obu instancji, w ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości. Organ I instancji zebrał i prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, przy jej dokonaniu nie przekroczył obowiązujących reguł procesowych, wskazał prawidłową podstawę prawną swojej decyzji. Okoliczność, że strony skarżące nie zostały przekonane do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Należy powtórzyć za organem, że strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., I SA/Łd 1329/08, LEX nr 549458). Przede wszystkim należy podnieść, iż w świetle przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Stosownie do ust. 3 omawianego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Stosownie do treści art. 18 ust. le ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, od dnia doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo od dnia w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Nadto zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004r, Nr 207, poz. 2109 ze zm.), wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 687) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania. W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości, stanowił operat szacunkowy z dnia 28 czerwca 2013 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego H. J., którego aktualność została potwierdzona przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r. Dla potrzeb wyceny dokonano oceny wpływu poszczególnych cech kształtujących ceny transakcyjne i preferencje nabywców. Biegły ustalił, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w zasięgu sieci częściowego uzbrojenia terenu. Działki mają nieregularny kształt i przylegają do drogi wojewódzkiej. Badając przeznaczenie planistyczne autor operatu szacunkowego ustalił, że w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przedmiotowa nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].02.2000 r. i zmienionym uchwałami Nr [...] z dnia [...]10.2005 r., Nr [...] z dnia [...]09.2007 r., Nr [...] z dnia [...].06.2008 i Nr [...] z dnia [...]02.2010 r. - działka nr [...] w części południowo-zachodniej, przylegającej do drogi wojewódzkiej, przeznaczona była pod funkcję usługową, pozostała część - pod uprawy rolne. Dla celów wyceny przeprowadzono szczegółową analizę cen gruntów nabywanych na cele drogowe i cen gruntów pod usługi i przemysł. Wycenę wartości rynkowej nieruchomości gruntowej przeprowadzono w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami. Wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości określono przy założeniu aktualnego sposobu jej użytkowania. Ocenę przedmiotowego operatu szacunkowego o wartości nieruchomości należy Sąd dokonał mając na uwadze przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) – tj. § 36 ust. 1,2,3,4, i wobec powyższego, ocena operatu szacunkowego w konfrontacji z brzmieniem ww przepisów rozporządzenia, zdaniem Sądu jest pozytywna, operat sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. Podniesiony w skardze zarzut dotyczący zaniżenia wartości rynkowej badanej nieruchomości nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś skarżący nie przedstawili dowodów świadczących o wyższych cenach transakcyjnych nieruchomości podobnych na rynku lokalnym. Wskazać należy, że subiektywne przekonanie strony o zaniżonej wartości ww. nieruchomości nie może świadczyć o wadliwości sporządzonego operatu szacunkowego. Tym bardziej, że strona w toku całego postępowania nie powołała żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia biegłego. Nie przedstawiono alternatywnej opinii o wartości nieruchomości ani nie skorzystano z możliwości oceny kwestionowanego operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Należy mieć na uwadze, że przedstawione zarzuty wkraczają w sferę wiadomości specjalnych, zarezerwowanych wyłącznie dla biegłego i z tego też względu nie mogą być podstawą do zakwestionowania wartości dowodowej operatu, na którym swoje rozstrzygnięcie oparł organ I instancji. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowo-administracyjnym w tym min. z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r. I SA/Wa 1450/11, organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Podobne zastrzeżenie należy odnieść również do sądu. Zatem, jeżeli strona podważa prawidłowość sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, to na poparcie swoich zarzutów powinna zgodnie z treścią art 157 u.g.n. przedstawić przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych lub inny operat, do którego organ musiałby się ustosunkować. Dołączony dopiero do skargi, na etapie postępowania sądowego, operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. R., nie może zostać przez Sąd uwzględniony albowiem Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego a jedynie, jak powyżej wskazano, bada legalność, zgodność z obowiązującymi przepisami prawa wydanych decyzji na dzień ich wydania i dowody wniesione po tym terminie nie są brane pod uwagę. Przedmiotem skargi był również zarzut dotyczący odmowy powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości. Istotne jest, że uprawnienie do powiększenia kwoty odszkodowania za wydanie nieruchomości może być przyznane jednokrotnie, a zatem bądź z tytułu wydania nieruchomości w terminie liczonym na podstawie art. 18 ust. le pkt 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, bądź w terminie wskazanym w pkt 3 tej ustawy. Należy zwrócić uwagę, iż 30-dniowy termin na wydanie nieruchomości przez właściciela biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu przez wojewodę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności. Natomiast gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostanie wydana bez rygoru natychmiastowej wykonalności, który dopiero w późniejszym terminie zostanie nadany postanowieniem, to 30-dniowy termin na wydanie nieruchomości będzie biegł od dnia doręczenia zawiadomienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej takiego rygoru. Istotne zatem jest podkreślenie, iż wydanej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, postanowieniem z dnia [...] maja 2012r., na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, został nadany rygor natychmiastowej wykonalności a ww decyzja stała się ostateczna z dniem 25 czerwca 2012 r. Dlatego też termin na wydanie nieruchomości, uprawniający do powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, zgodnie z art. 18 ust. 1 e pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. należy liczyć od dnia doręczenia skarżącym zawiadomienia o wydaniu tego postanowienia. Skarżący jednak w ustawowym terminie nieruchomości nie wydali. Stanowisko skarżących w zakresie braku informacji ze strony organów administracyjnych dotyczących podejmowanego przedsięwzięcia jak i informowania o regulacji prawnej dotyczącej prowadzonej inwestycji, jako mające wpływ na nie wydanie działki w powołanym wyżej terminie, nie może zostać uwzględnione, gdyż po stronie organów brak jest ustawowego obowiązku do powiadamiania i pouczania obywateli o planowanych inwestycjach jak i o przysługujących im prawach. Podniesiony w skardze zarzut braku udostępnienia przez organ wojewódzki informacji dotyczących rozbudowy drogi wojewódzkiej nie stanowił, zdaniem Sądu, przeszkody do wydania nieruchomości inwestorowi w terminie ustawowym. Należy wskazać, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie ustalenie odszkodowania, tym samym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. Przede wszystkim też tryb wydania nieruchomości jest uregulowany w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i brak jest podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów innych ustawy. Stąd też stanowisko skarżących w powyższym zakresie nie może również zasługiwać na uwzględnienie. Podobnie jak i podnoszony fakt, iż odszkodowanie należne skarżącym powinno też obejmować zwrot kosztów opłat notarialnych, jakie będą zmuszeni skarżący ponieść w związku z zakupem nieruchomości w miejsce utraconej na skutek jej przejęcia pod powołaną inwestycję drogową, w wysokości ustalonej zgodnie z przepisami rozp. z dnia 28 czerwca 2004 roku w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej w kwocie [...],- zł., Argumentacja skarżących w tym zakresie nie znajduje poparcia w obowiązujących ww przepisach, regulujących zasady przyznawania odszkodowania. Reasumując, podnieść należy, że skarżący w żadnym razie skutecznie nie podważyli ustaleń i prawidłowości ocen i ostatecznych rezultatów wyceny nieruchomości, zawartych w operacie szacunkowym, bowiem ani nie przedstawili w stosownym terminie kontr-operatu, opracowanego przez osobę posiadającą odpowiednie umiejętności, wiedzę i uprawnienia w tym zakresie, ani też nie wykazali naruszenia przez biegłego zasad sporządzenia operatu. Wszystkie zarzuty skarżących wobec operatu i opartej na nim decyzji odszkodowawczej mają zatem charakter subiektywny i ogólnikowy. Nie są one oparte na analizie przepisów regulujących proces wyceny nieruchomości. Dlatego też, w ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną do niego decyzję w mocy, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podnosząc, że Wojewoda w sposób rzetelny i wnikliwy zgromadził dowody w sprawie i rozpatrzył zebrany materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).