I OSK 2609/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Wiesław Morys, Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SAB/Po 48/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla punkt 1 (pierwszy) zaskarżonego wyroku; 2. zobowiązuje Rektora [...] do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] o udzielenie informacji publicznej, zawartego w piśmie z dnia 17 lutego 2015 r., w części II tego pisma tiret 6, 7 i 8, a w pozostałej części objętej punktem 1 (pierwszym) zaskarżonego wyroku skargę oddala; 3. oddala skargę kasacyjną w pozostałym zakresie; 4. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 10 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 48/15, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał Rektora [...] do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] o udzielenie informacji publicznej zawartego w piśmie z 17 lutego 2015 r. za wyjątkiem pytań zawartych w części II pisma z 17 lutego 2015 r. tiret 1, 2, 3 (pkt 1); stwierdził, że bezczynność nie miała charakteru rażącego (pkt 2) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Stowarzyszenie [...] (dalej jako skarżący), pismem z 17 lutego 2015 r., mając na uwadze wyrok Sądu Rejonowego [...] z [...] kwietnia 2014r. sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego [...] z [...] września 2014r. sygn. akt [...], zwróciło się do Akademii [...] (dalej: A[...]) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie: 1. czy A[...] zamierza dobrowolnie wykonać w/w wyroki, a jeżeli nie, to o wskazanie czy dokonało analizy związanej z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów postępowania egzekucyjnego związanych z realizacją wyroków, 2. czy A[...] zabezpieczyło środki finansowe na zabezpieczenie roszczeń odszkodowawczych Stowarzyszenia, oraz kosztów ewentualnych roszczeń odszkodowawczych, 3. czy dokonując naruszenia posiadania A[...] dokonało oceny skutków prawnych i finansowych takiego działania, 4. wskazanie osób bezpośrednio odpowiedzialnych ze strony A[...] za podjęcie decyzji związanych z naruszeniem posiadania w/w lokalu oraz ruchomości będących we władaniu Stowarzyszenia, 5. przekazanie kopii pełnej dokumentacji związanej z bezprawnym pozbawieniem przez A[...], Stowarzyszenia posiadania lokalu, w tym protokołów zajęcia lokalu i ruchomości oraz informacji odnośnie sposobu ich zabezpieczenia i miejsca ich przechowywania, 6. czy A[...] dysponuje obecnie wolnymi lokalami, które mogłyby być przedmiotem najmu o podobnym standardzie i lokalizacji jak lokal będący przedmiotem naruszenia posiadania - według stanu technicznego na dzień tego naruszenia, 7. jakie nakłady (zakres i wartość) zostały poniesione na lokal użytkowy w budynku tzw. "stołówki studenckiej" znajdującym się w P. przy ul. [...] w okresie od dnia naruszenia posiadania przez A[...] tj. od dnia 08.10.2012 r. do dnia dzisiejszego, oraz jaki podmiot poniósł te nakłady tj. A[...] czy obecny posiadacz w/w lokalu, 8. czy po naruszeniu posiadania przez A[...] została zawarta umowa najmu bądź inna umowa o podobnym charakterze, a dotyczące spornego lokalu, a jeżeli tak, to od kiedy, z jakim podmiotem i na jaki okres (Stowarzyszenie wnosi o przedłożenie kopii tej umowy). Po uzyskaniu negatywnej odpowiedzi na ww. wniosek, wobec uznania żądanej informacji za informację publiczną, skarżący wniósł skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej przez A[...], wnioskując jednocześnie o zobowiązanie A[...] do załatwienia wniosku strony skarżącej z 17 lutego 2015 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku. Rektor Akademii [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. 10 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydał powołany na wstępie wyrok. Sąd uznał, że to Rektor Akademii [...], na podstawie art. 4 ust. w pkt 1 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm., dalej jako u.d.i.p.), co do zasady jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej. A[...] jest uczelnią publiczną, a jej organy wykonują władztwo administracyjne na zasadzie i w granicach określonych w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Nie ulega zatem wątpliwości, że organy tej uczelni wykonują zadania publiczne oraz dysponują majątkiem publicznym. Następnie Sąd wskazał, że w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Sąd podkreślił, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zdaniem Sądu powyższe wyklucza uznanie za informację publiczną pytań zawartych w części II pisma z 17 lutego 2015 r. tiret 1, 2, 3. Pytania te dotyczą bowiem zamiaru (a nie faktu) wykonania wyroków zapadłych między skarżącym i organem i nie dotyczą sprawy publicznej, lecz są bezpośrednio związane z procesem cywilnym między skarżącym a Rektorem. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że Rektor w odpowiedzi nie ustosunkował się do wniosku, który w swej treści zawierał szereg oddzielnych pytań. Skoro wniosek dotyczył szeregu kwestii, organ powinien szczegółowo odnieść się do każdego z nich, tym bardziej iż co do części zagadnień nie można uznać argumentacji zawartej w odpowiedzi za wystarczającą, gdyż wbrew stanowisku organu nie dotyczą one zamiarów lecz faktów. Przechodząc do analizy dalszych punktów objętych zakresem wniosku o udzielenie informacji publicznej z 17 lutego 2015 r., Sąd uznał, iż zakres pytań w części II pisma z 17 lutego 2015 r. tiret 4-8 dotyczy informacji objętych zakresem informacji publicznej z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., i przyjął, że organ nie podejmując działań mających na celu udzielenie wnioskowanej informacji pozostał w bezczynności. Analizując wniosek skarżącego tiret 4 – 8 Sąd I instancji uznał, że żądana informacja w zakresie wynikającym z ww. punktów wniosku o udzielenie informacji publicznej jest informacją przetworzoną. Celem udzielenia pełnej odpowiedzi na złożony wniosek należy bowiem przejrzeć zakres kompetencyjny pracowników, ustalić i wskazać osoby bezpośrednio odpowiedzialne za działania związane z naruszeniem posiadania lokalu oraz nieruchomości będących we władaniu skarżącego stowarzyszenia, zebrać i skopiować pełną dokumentację związaną z pozbawieniem stowarzyszenia posiadania lokalu (w tym protokoły zajęcia lokalu i ruchomości oraz informacji o sposobie i miejsca ich zabezpieczenia i przechowywania), dokonać analizy posiadanych wolnych lokali pod kątem cech porównywalnych do lokalu będącego przedmiotem naruszenia posiadania pod kątem ich ewentualnego najmu. Organ powinien również przeanalizować ponoszone nakłady na lokal wskazany we wniosku. W związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych celem załatwienia wniosku organ powinien przygotować specjalnie dla wnioskodawcy wedle określonych przez niego "parametrów" odpowiedź, której wytworzenie wymagać będzie, co do zasady, intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego, która co do zasady jest informacji nową jakościowo. Sąd stwierdził, iż organ jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku skarżącego tiret 4 – 8, nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie czy uzyskanie przez skarżącego informacji w ww. zakresie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, przedwcześnie przyjmując, iż ww. informacje nie stanowią informacji publicznej, pomimo, iż jak wykazano wyżej, mieszczą się one w zakresie pojęcia zawartego w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu, że Rektor A[...], załatwiając jedynie częściowo wniosek skarżącego z 17 lutego 2015 r. w zakresie pytań zawartych w części II pisma z 17 lutego 2015 r. tiret 1, 2, 3, dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku w pozostałej części, wobec czego na podstawie art. 149 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. w zw. z art. 286 § 2 P.p.s.a. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zobowiązał Rektora A[...] do załatwienia przedmiotowego wniosku z 17 lutego 2015 r. z wyjątkiem pytań zawartych w części II pisma z 17 lutego 2015 r. tiret 1, 2, 3. Na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku), wziąwszy w szczególności pod uwagę, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, lecz w części go załatwił, a niezałatwienie pozostałej części tego wniosku we właściwym trybie i formie nie wynikało z lekceważenia przepisów prawa, lecz raczej z błędnej ich interpretacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Rektor Akademii [...]. Wyrok zaskarżył w części, tj. w punkcie 1 w zakresie, w jakim Sąd zobowiązał skarżącego kasacyjnie do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] o udzielenie informacji publicznej zawartego w piśmie z 17 lutego 2015 r. co do punktu II tiret 4-8, w punkcie 2 oraz w punkcie 3. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 149 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie przejawiające się w uwzględnieniu skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, pomimo iż w sprawie nie zaistniał stan bezczynności; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 6 ust. u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że informacja żądana przez uczestnika, zawarta w punkcie II tiret 4-8 wniosku ma charakter informacji publicznej, do której udostępnienia zobowiązany był skarżący, a zatem wniosek nie został załatwiony w formie przewidzianej przepisami u.d.i.p.; 2. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie skarżący pozostawał w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej uczestnikowi postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Rektor A[...] stwierdził, że niezrozumiałe jest uznanie przez Sąd, iż jedynie zapytania zawarte w tiret 1-3 są "bezpośrednio związane z procesem cywilnym między skarżącym a Rektorem", pozostałe zaś już nie. W każdym z tiret 4-8 strona odwołuje się do kwestii naruszenia posiadania przez A[...], która to była powodem sporu sądowego pomiędzy stronami, zaś aktualnie jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Dlatego wszystkie kwestie, o które pytał skarżący, pozostają w ścisłym związku zarówno z postępowaniem egzekucyjnym w przedmiocie naruszenia posiadania, jak i innymi postępowaniami będącymi aktualnie w toku między stronami. Istnieje zatem uzasadnione podejrzenie, że uzyskane przez skarżącego informacje zostałyby wykorzystane w tychże postępowaniach i mogłyby osłabić pozycję procesową A[...]. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się z twierdzeniem Sądu, że pozostawał w bezczynności w udzieleniu informacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto musi zawierać także wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumie się wskazanie wszystkich przepisów, które – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – miał złamać sąd I instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym miało polegać naruszenie przez sąd I instancji wszystkich kwestionowanych przepisów. Prawidłowe sformułowanie i uzasadnienie zarzutów kasacyjnych ma istotne znaczenie z uwagi na zakres postępowania kasacyjnego wyznaczony art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. W myśl tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie zostały wymienione w § 2 art. 183 P.p.s.a. Nie rozpoznaje on zatem sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd I instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. Sąd II instancji może więc uwzględnić tylko te przepisy, których złamanie wyraźnie w skardze kasacyjnej zarzucono. Nie może on domniemywać intencji skarżącego kasacyjnie i samodzielnie zmieniać czy uzupełniać postawionych przez niego zarzutów kasacyjnych. W judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, wedle którego prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, o jakim stanowi art. 176 P.p.s.a. wymaga, aby wskazać konkretne przepisy naruszone zdaniem strony skarżącej przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Skoro skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 P.p.s.a., to w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 2 września 2014 r., II OSK 455/13, LEX nr 1572733). Tylko prawidłowe opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608). Jeżeli zatem – tak jak w niniejszej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania sądowego, skuteczność omawianego środka zaskarżenia zależy od tego, w jaki sposób sformułowane oraz uzasadnione zostały postawione w skardze kasacyjnej zarzuty. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), albo na zarzucie złamania przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch odrębnych postaciach, to jest błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Pierwsze polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub tylko jakiegoś określenia (zwrotu) występującego w jego treści, natomiast druga sprowadza się w istocie do wadliwego wyboru normy prawnej czyli mylnej jej subsumcji. Rozpatrując skargę kasacyjną w omówionych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w części zasługuje ona na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie wskazane w niej zarzuty zostały opracowane zgodnie z regułami przedstawionymi powyżej. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zarzucił złamanie art. 149 P.p.s.a. Zauważyć zatem należy, że art. 149 P.p.s.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, tj. na cztery paragrafy, natomiast paragraf 1 składa się z trzech punktów. Skarżący kasacyjnie, tak w petitum skargi kasacyjnej, jaki i w jej uzasadnieniu, nie podał konkretnie naruszenie którego przepisu zarzuca, co w istocie uniemożliwia odniesienie się do tak określonego zarzutu. Dodatkowo wskazać należy, że przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu (podobnie jak np. samego art. 151 P.p.s.a.) jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jego zdaniem – uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpoznania sprawy. W przypadku, gdy z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji stwierdził bezczynność organu w załatwieniu sprawy i uwzględnił skargę, nie można sądowi zarzucić naruszenia art. 149 §1 P.p.s.a., gdyż tego rodzaju rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją zastosowanej przez sąd pierwszej instancji normy prawnej. Naruszenie wymienionego przepisu jest następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym, których w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie bezpośrednio w powiązaniu ze stawianym zarzutem naruszenia art. 149 P.p.s.a. nie powołano. Nieprawidłowe rozstrzygnięcie jest zawsze następstwem błędu zasadniczego, polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej. Należy zatem z art. 149 § 1 P.p.s.a. powiązać właściwy przepis prawa materialnego lub procesowego, którym Sąd – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – miał uchybić, wykazując jednocześnie, jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia miało zarzucane naruszenie. Nieprawidłowo sformułowany został również zarzut naruszenia art. 6 u.d.i.p. Artykuł ten stanowi rozbudowaną jednostkę redakcyjną, składającą się z szeregu punktów, podpunktów i tiret. Autor skargi kasacyjnej, choć jak się wydaje miał zamiar to uczynić, o czym świadczy wskazanie na naruszenie "art.6 ust.", nie wskazał także w tym przypadku, którego przepisu naruszenie zarzuca. Odpowiedzi na to pytanie nie zawiera również uzasadnienie skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie kwestionuje natomiast uznanie żądanej informacji za informację publiczną, gdyż pozostaje ona w ścisłym związku zarówno z aktualnie toczącym się postępowaniem egzekucyjnym, jak i innymi postępowaniami między stronami będącymi w toku. Analizując tak określony zarzutu wskazać należy, że podstawowym warunkiem zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej jest zbadanie jej charakteru z punktu widzenia dwóch kryteriów, czyli kryterium podmiotowego, czyli od jakiego podmiotu informacja pochodzi i kryterium przedmiotowego, czyli czego informacja dotyczy i do jakiej sprawy (publicznej czy prywatnej) się ona odnosi. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kryterium podmiotowe jest spełnione. Rektor Akademii [...] jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, wykonuje bowiem zadania publiczne oraz dysponuje majątkiem publicznym (por. art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 w zw. z ust. 3 u.d.i.p.). Zagadnienie to zresztą nie było w rozpoznawanej sprawie sporne. Wątpliwości nasuwa natomiast spełnienie kryterium podmiotowego, a zatem czy żądane informacje dotyczą sprawy o charakterze publicznym, czy sprawy o charakterze prywatnym. Nie jest bowiem kwestią sporną, że nie każdy rodzaj informacji, będącej w posiadaniu organu, stanowi informację publiczną, lecz tylko ten, który mieści się w pojęciu informacji publicznej określonym w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Mimo krytyki tej definicji w piśmiennictwie i orzecznictwie, m.in. obarczenia jej błędem ignotum per ignotum (wyjaśnienia pojęcia nieznanego przez inne nieznane), nie sposób nie dostrzec, że jej niedookreślony charakter wynika przede wszystkim z trudności takiego określenia informacji publicznej, które w pojęciu tym mieściłoby wszelkiego rodzaju informacje tworzone lub odnoszone do władz publicznych lub podmiotów wykonujących zadania publiczne. Taka definicja również sprawia, że wszelkiego rodzaju ograniczenia muszą być interpretowane przez pryzmat i w kontekście obywatelskiego prawa do informacji publicznej zagwarantowanego w ustawie zasadniczej. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust 1 u.d.i.p. odsyła do pojęcia "sprawa publiczna". W przepisach prawa brak jest legalnej definicji tego pojęcia. Z pewnością jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosi się w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom D- Ś red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843), mogących interesować ogół obywateli. Przeciwieństwem sprawy publicznej jest "sprawa prywatna", czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka, w tym również jego interesu prawnego (por. wyrok NSA z 22 listopada 2016 r., I OSK 828/15). Odnosząc powyższe do rodzaju informacji żądanych w przedmiotowej sprawie od Rektora A[...] przez Stowarzyszenie [...] uznać należy, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, informacje określone w części II pisma z 17 lutego 2015 r. tiret 4 i 5, nie stanowią informacji publicznej. Niewątpliwie informacje te w sposób bezpośredni związane są ze sporem istniejącym między stronami, a dotyczącym naruszenia posiadania lokalu, którego konsekwencją był proces sądowy, a w jego następstwie postępowanie egzekucyjne. Informacje te odnoszą się zatem do konkretnej sprawy prywatnej Nawiązują one wprawdzie w sposób pośredni do sposobu działania organu, ale związanego jedynie z konkretną, indywidualną sprawą, a walor żądanej informacji nie wykracza poza zakres informacji prywatnej. Wnioskowana w omawianym zakresie informacja nie odnosi się do kwestii dotyczących ogółu, gdyż dotyczy w istocie sporu prywatnoprawnego. Nie posiada zatem waloru społecznego, zaś funkcja jej pozyskania nie odpowiada celom i funkcji założonej przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Powyższej oceny nie można natomiast odnieść do informacji określonych w tiret 6, 7 i 8 ww. pisma. W swej istocie wnioskowane w tej części pisma informacje również pozostają w związku z lokalem, którego dotyczy spór istniejący między stronami, ale związek ten jest tylko pośredni, a pytania odnoszą się do kwestii nie mających powiązania ze sporem prywatnoprawnym. Żądane informacje traktują o majątku publicznym pozostającym w dyspozycji uczelni publicznej jaką jest Akademia [...], jak i o trybie i zasadach funkcjonowania uczelni w zakresie gospodarowania majątkiem publicznym pozostającym w jej władaniu w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej ( por. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 3 u.d.i.p.). Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 9 pkt 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.) uczelnie publiczne tworzą sektor finansów publicznych. Niewątpliwie zatem kwestie związane z majątkiem A[...] i finansami tej uczelni mają walor publiczny i społeczny, co pozwala na zakwalifikowanie informacji żądanych w tiret 6, 7 i 8 ww. pisma jako informacji publicznych. Wobec powyższego uznać należy, że zarzut naruszenia art. 6 u.d.i.p. okazał się częściowo zasadny, tj. w zakresie informacji określonych w tiret 4 i 5 ww. pisma z 17 lutego 2015 r. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 1 zaskarżonego wyroku i zobowiązał Rektora Akademii [...] do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] zawartego w części II pisma z 17 lutego 2015 r. jedynie w zakresie tiret 6, 7 i 8. Co do tych punktów wniosku o udzielenie informacji publicznej skarga kasacyjna nie została uwzględniona. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę odnoszącą się do pozostałych informacji żądanych w ww. piśmie, uznając, że informacje te nie mają waloru informacji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że rozstrzygnięcia takiego zabrakło w zaskarżonym wyroku. Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast kolejny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zarzucając błędną wykładnię tego przepisu autor skargi kasacyjnej nie określił na czym polegała jego błędna interpretacja dokonana przez Sąd I instancji. Sformułowanie powyższego wytyku wskazuje jednak, że skarżący kasacyjnie zarzuca błędne zastosowanie tego przepisu. Podnosi, że skarżący otrzymał odpowiedź na swój wniosek z 17 lutego 2015 r. w piśmie z 2 marca 2015 r., w którym podano, iż żądane informacje związane są bezpośrednio z trwającym między stronami sporem o naruszenie posiadania, w związku z czym nie stanowią informacji publicznej. Termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku, przy czym termin ten ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W tym też terminie adresat wniosku powinien zawiadomić wnioskodawcę, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w związku z czym nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli wnioskodawca pozostaje w przekonaniu, iż żądane przez niego informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, to może on wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, w efekcie rozpoznania której sąd ma obowiązek przesądzić o charakterze informacji poprzez dokonanie kwalifikacji, czy żądane informacje są, czy też nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ww. ustawy. Dopiero merytoryczna ocena żądania strony przez pryzmat przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwala de facto stwierdzić, czy w sprawie o bezczynność ma zastosowanie ta ustawa. Błędne przekonanie podmiotu, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji publicznej, co do charakteru tej informacji, nie usuwa bezczynności tego podmiotu. Orzeczenie sądu administracyjnego, zobowiązujące do rozpoznania wniosku, uruchamia dalsze postępowanie w sprawie o dostęp do informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji ocenił, że żądane informacje objęte pytaniami zawartymi w II części pisma z 17 lutego 2015 r., za wyjątkiem pytań ujętych w tiret 1, 2, 3 stanowią informacje publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę wprawdzie zweryfikował co do części wskazanych powyżej informacji, uznając jednakże, że informacje ujęte w tiret 6, 7 i 8 ww. pisma stanowią informację publiczną. Skoro zatem Rektor A[...] nie udzielił wnioskowanej informacji w tym zakresie i upłynął termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to uprawnione było zobowiązanie Rektora A[...] do załatwienia wniosku z 17 lutego 2015 r. w części określonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł co do pkt 1 i 2 wyroku na zasadzie art. 188 P.p.s.a., a co do pkt 3 wyroku na zasadzie art. 184 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania kasacyjnego zostało oparte na art. 207 § 2 P.p.s.a.