III SA/Gd 297/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. spraw ze skarg "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 stycznia 2015 r. - [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru, określenia wartości celnej towaru, długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargi. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 28 stycznia 2015 r. o nr: [...] i [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 21 października 2014 r. odpowiednio o nr: [...] i [...], którymi organ orzekł o klasyfikacji towaru, określił wyższą wartość celną towaru oraz określił należności celne i podatkowe. Z uzasadnień decyzji wynika, że organy ustaliły następujące okoliczności faktyczne: i prawne: [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. (zwana dalej: "spółką", "skarżącą"), działając przez przedstawiciela pośredniego [...] Sp. z o. o., w dniach (odpowiednio): 30 grudnia 2013 r. i 1 października 2012 r. złożyła zgłoszenia celne uzupełniające do uproszczonej procedury dopuszczenia do obrotu [...] w dn. 30.12.2013 r. i [...] w dn. 1.10. 2012 r. Jak wskazano w dokumencie SAD przedmiotem zgłoszenia były towary - części do stołów biurowych (nogi piaskowane długie i krótkie, wykonane ze stopu aluminium) sprowadzone z Chin zgodnie z warunkami dostawy FOB Ningbo. Zgłoszenia złożone w formie elektronicznej zostały przyjęte i zaewidencjonowane pod nr OGL [...] i [...]. Decyzją z dnia 21 października 2014 r. nr [....]; [...] Naczelnik Urzędu w odniesieniu do zgłoszenia z dn. 1.10.2012 r. 1. orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru - części do stołów biurowych (nogi piaskowane i polerowane długie i krótkie wykonane ze stopu aluminium) do kodu Taric 94 03 90 10 90; 2. określił wartość celną towaru w kwocie 171 667 zł; 3. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 632 zł; 4. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne; 5. określił podatek od towarów i usług od towaru z ww. zgłoszenia celnego w wysokości 40.894 zł; 6. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług od kwoty 5528 zł stanowiącej różnicę między podatkiem decyzji, a podatkiem należnym z tytułu importu towarów, wskazanym w zgłoszeniu celnym. Natomiast decyzją z dnia 21 października 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu w odniesieniu do zgłoszenia z dnia 30 grudnia 2013 r.: 7. orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru - części do stołów biurowych do kodu Taric 94 03 90 10 90; 8. określił wartość celną towaru w kwocie 148 850 zł; 9. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 539 zł; 10. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne; 11. określił podatek od towarów i usług od towaru z ww. zgłoszenia celnego w wysokości 35 447 zł; 12. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług od kwoty 4 718 zł stanowiącej różnicę między podatkiem decyzji, a podatkiem należnym z tytułu importu towarów, wskazanym w zgłoszeniu celnym. W podstawie prawnej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 1, art. 5 ust. 3, art. 20 ust. 1 , ust. 3 i ust. 6, art. 29, art. 32 ust. 1 lit. b) tiret ii), art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 201 ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.) – dalej zwanego: "WKC", rozporządzenie Komisji (WE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L nr 304 z 2012 r.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1a, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm.) W uzasadnieniach organ wskazał, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w lutym i marcu 2014 r. przeprowadzili kontrolę w Spółce. Na podstawie dokonanych ustaleń sporządzono protokół kontroli z dnia 28 marca 2014 r. (nr [...]). W trakcie czynności kontrolnych zostały ujawnione faktury dotyczące oprzyrządowania (form) wykorzystanego przy produkcji części do stołów (nóg krótkich i długich) i krzeseł biurowych (nóg oraz ram krzyżowych), będących przedmiotem zgłoszeń celnych dokonanych przez importera: - nr [...] z dnia 31.01.2012 r. opiewająca na łączną kwotę 29.473 USD (w tym faktura nr [...] z dnia 25.10.2011 r. stanowiąca przedpłatę 50% ww. kwoty), - nr [...] z dnia 6.07.2012 r. opiewającą na kwotę 1.000 USD, - nr [...] z dnia 22.02.2012 r. opiewającą na łączną kwotę 16.100 USD ( w tym 50 % przedpłaty – 8.050 USD). Kosztami za formy spółka została obciążona przez kontrahentów - firmy: [...] Co. Ltd. [...] Ltd. Potwierdzeniem zapłaty ww. kwot na rzecz kontrahentów są zapisy księgowe ujęte w zestawieniu zapisów kont analitycznych. Na podstawie wyjaśnień kontrolowanego ustalono, że przedmiotowe formy spółka odsprzedawała do firm mających swoje siedziby na terenie Austrii i Niemiec m.in. do firm: [...] GmbH z Austrii, [...] GmbH + Co z Niemiec, [...] z Niemiec. Składając wyjaśnienia w trakcie kontroli spółka oświadczyła, że nie jest właścicielem oprzyrządowania służącego do produkcji detali do mebli, a jedynie pośredniczyła i nadzorowała jego wykonanie na zlecenie odbiorców. Faktury usługowe za formy związane były z ich modyfikacją, co wynikało z konieczności wprowadzonych zmian w projekcie, w związku z niewłaściwym funkcjonowaniem poszczególnych detali. Po przenalizowaniu protokołu kontroli oraz dokumentów dotyczących zgłoszeń celnych organ wszczął postępowania w sprawie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru, wartości celnej towaru, oraz ustalenia właściwej wysokości należności celnych i podatku VAT. Z treści przepisu art. 32 ust. 1 lit. b tiret ii) WKC wynika, iż w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary, dodaje się określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej: - narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów. Z dokumentów wynika, że spółka faktycznie została obciążona dodatkowymi kosztami za wykonanie oprzyrządowania (form) wykorzystanego przy produkcji części do stołów (odlewów nóg krótkich i długich) oraz części do krzeseł biurowych, będących przedmiotem zgłoszeń celnych dokonanych przez importera. Do przedmiotowych zgłoszeń celnych spółka przyporządkowała faktury: nr [...] z dnia 31 stycznia 2012 r. i nr [...] i [...]. Kosztami tymi spółka została obciążona przez - firmę [...] Co., Ltd. z Chin. Jak wynika z dokumentów SAD oraz faktur za towar, wymieniona firma była jednocześnie producentem, jak i eksporterem towaru - nóg do mebli. Zapłata znajduje potwierdzenie w zapisach księgowych. Spółka jako importer towaru dostarczała producentowi nieodpłatnie zakupione przez nią formy, które były następnie wykorzystywane przez producenta do produkcji importowanych przez spółkę nóg do mebli - krótkich i długich. Spółka nie doliczała do ceny faktycznie zapłaconej za importowane elementy kosztów wyprodukowania form. Organ uznał, że okoliczności sprawy wskazują, iż mamy do czynienia z sytuacją poniesienia kosztów w rodzaju zdefiniowanych w art. 32 ust. 1 lit. b tiret ii) WKC, które to koszty winny być doliczone do ceny faktycznie zapłaconej. W przypadku zgłoszeń celnych koszt oprzyrządowania pokrył ostatecznie podmiot, dla którego przeznaczony był importowany towar, a więc dokonana została operacja handlowa, w przypadku której osobno nastąpiła płatność za towar i osobno za oprzyrządowanie w postaci form, przy zastosowaniu których towar został wytworzony. Spółka poniosła koszt związany z zakupem towaru, jak również koszt związany z zakupem form służących do jego wytworzenia. Organ celny dokonał wyliczeń mających na celu przyporządkowanie ujawnionych kosztów form proporcjonalnie do poszczególnych zgłoszeń celnych obejmujących opisany wyżej towar (jedenaście zgłoszeń celnych). Nadto organ zauważył, że z faktur wynika, że przedmiotem importu były części do stołów biurowych: nogi piaskowane i polerowane krótkie i długie, co potwierdza również treść protokołu oraz wyjaśnienia spółki złożone w trakcie kontroli. W polu 31 dokumentów SAD zadeklarowano natomiast kod Taric 9401 90 80 90 jako "meble do siedzenia (inne niż objęte pozycją 9402), nawet przekształcane w miejsca do spania, oraz ich części – pozostałe części". W ocenie organu, przy zastosowaniu reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), towar powinien być klasyfikowany do pozycji taryfowej 9403 90 10 90. Dodatkowe koszty obciążające spółkę, nie zadeklarowane w zgłoszeniach celnych, miały wpływ na wartość celną towarów. Zmiana klasyfikacji taryfowej zaś nie miała wpływu na stawkę celną, gdyż pozostała ona w wysokości deklarowanej w dokumentach SAD, tj. 2,7%. Zmiana wartości celnej i określenie kwoty długu celnego w nowej wysokości ma wpływ na wysokość podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku VAT. W myśl art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Spółka odwołała się od tych decyzji podnosząc, że naruszają one art. 121, art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz art. art. 32 ust. 1 lit. b WKC. Nadto naruszają prawo poprzez zignorowanie w postępowaniach celnych wniosków spółki odnośnie przyjęcie obliczenia cła w oparciu o jednostkowe doliczenie (tj. 1/100.000 wartości oprzyrządowania) do ceny towaru wartości formy przeznaczonej na wykonanie minimum 100.000 sztuk odlewów aluminiowych. W odwołaniach nie podważono dokonanej przez organ zmiany kwalifikacji taryfowej. Zarzuty skupiły się na kwestionowaniu doliczenia do wartości celnej sprowadzonych produktów kosztu oprzyrządowania wykorzystanego przy ich produkcji. W szczególności spółka zauważyła, że nie posiada wiedzy z jakiego oprzyrządowania korzystał producent elementów – [...] Co., Ltd. Z momentem odsprzedania oprzyrządowania nie zasięgała informacji, w jakim jest ono stanie i czy w ogóle jest użytkowane. Nie posiada na terenie Chin przedstawicielstwa, nie kontroluje procesu produkcji elementów później importowanych, a kontakty handlowe z wymienioną firmą wyczerpują się w pośrednictwie realizacji zamówień na rzecz finalnego odbiorcy – [...] GmbH, realizowanych w oparciu o zamówienia wysyłane wyłącznie drogą elektroniczną. Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 28 stycznia 2015 r. nr [...] i [...] utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że niewątpliwie spółka została obciążona płatnością wynikającą z w/w faktur (nr [...] i [...]) za oprzyrządowanie używane na terytorium Chin. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym stwierdzeń spółki, sprowadzając towar objęty ww. zgłoszeniami celnymi poniosła ona dodatkowy koszt oprzyrządowania, później odsprzedanego. Oprzyrządowanie to posłużyło producentowi do wytworzenia sprowadzonych towarów. Koszt form nie został jednak wliczony do wartości celnej zaimportowanych towarów. Sprowadzone towary Spółka odsprzedała następnie finalnemu odbiorcy i jako sprzedawca ponosiła odpowiedzialność za ich jakość i zgodność z zamówieniem. Trudno uznać za wiarygodne twierdzenia, jakoby Spółka nie wiedziała, kto wyprodukował importowane towary i z jakiego oprzyrządowania przy ich wytworzeniu korzystał. W takiej sytuacji w ocenie organu odwoławczego zostały spełnione przesłanki określone w art. 32 ust. 1 lit. b tiret ii) WKC i słusznie Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że wartość oprzyrządowania winna być doliczona do wartości celnej sprowadzonych towarów. Na to stanowisko nie mają wpływu wskazywane w odwołaniach okoliczności oraz fotokopia wyjaśnienia [...] Co., Ltd., że formy okazały się wadliwe i kontrahent ten, na swój koszt, wykonał nowe formy. Takie postępowanie należy uznać za wymianę wadliwego oprzyrządowania na sprawne (brak zwrotu zapłaty za niewłaściwie wyprodukowane formy), dokonaną w ramach działań gwarancyjnych. Prawidłowo też dokonano proporcjonalnego doliczenia wartości oprzyrządowania do wartości towarów sprowadzonych z Chin objętych wymienionymi zgłoszeniami celnymi; zgodnie z treścią załącznika nr 23 ("Uwagi interpretacyjne dotyczące wartości celnej") do rozporządzania Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. z 1993 r. Nr 253, s. 1 ze zm.), w zakresie interpretacji art. 32 ust. 1 lit. b tiret ii) WKC. Prawodawca wspólnotowy przyjął, że przy przydzielaniu elementów, takich jak formy czy matryce lub inne elementy użyte przy produkcji towarów przywożonych, należy uwzględnić dwa czynniki, a mianowicie: wartość samego elementu oraz sposób przydzielania tej wartości do towarów przywożonych. Przydzielanie takich elementów powinno być dokonywane w sposób rozsądny, właściwy w stosunku do okoliczności i zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości. Po ustaleniu wartości elementu, niezbędne jest przydzielenie tej wartości do przywożonych towarów. Istnieją w tym zakresie różne możliwości. Przykładowo, wartość ta może zostać w całości przydzielona do pierwszej przesyłki, jeżeli kupujący chce zapłacić jednorazowo cło od całej wartości. Innym przykładem może być przydzielenie tej wartości, na wniosek kupującego, do pewnej ilości jednostek wyprodukowanych do chwili pierwszej dostawy. Jako inny przykład, wartość taka może być przydzielona - na wniosek sprzedającego - do całej przewidzianej produkcji, w przypadku zakontraktowania całej produkcji lub udzielenia promesy jej dostarczenia. Jako przykład wskazano właśnie formę do produkcji przywożonych towarów. W przykładzie tym przyjęto możliwość przydzielenia wartości formy do ilości towarów importowanych w ramach pierwszej dostawy, kilku dostaw lub do całości zakontraktowanej produkcji. Wskazano też, że zastosowana metoda obliczeń zależy od dokumentacji dostarczonej przez kupującego. Organ pierwszej instancji wziął pod uwagę, że w ujawnionej fakturze za oprzyrządowanie (w tym fakturze na 50% przedpłatę) wyszczególniono formy o wartości 15.789 USD do produkcji nóg długich i formy o wartości 13.684 USD do produkcji nóg krótkich (łączna wartość form to 29.473 USD). Ustalił ponadto, na podstawie danych przedstawionych przez spółkę i wynikających ze zgłoszeń celnych, że na teren Wspólnoty sprowadzono i objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie 11 zgłoszeń celnych łącznie 17.908 sztuk nóg długich i 19.460 sztuk nóg krótkich, które zostały wytworzone za pomocą oprzyrządowania z ujawnionej faktury. Koszt oprzyrządowania organ rozliczył proporcjonalnie do ilości towaru (nóg krótkich i długich) wynikającego z poszczególnych zgłoszeń celnych. W uzasadnieniach decyzji przedstawił szczegółowo sposób doliczenia kosztu oprzyrządowania. Tym samym zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 lit. b tiret ii) WKC należy uznać za nieuprawniony. W odniesieniu do dalszych zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że spółka była wzywana przez organ pierwszej instancji do przedłożenia wszelkich dowodów, dokumentów potwierdzających fakt zużycia danej formy do wyprodukowania 100.000 szt. odlewów nóg. Jednocześnie organ informował, że w przypadku nie nadesłania wymaganych dowodów, lub gdy nadesłane dowody w ocenie organu celnego nie będą wystarczające do uznania wniosku spółki, koszty form zostaną rozliczone proporcjonalnie do faktycznej ilości towarów wynikającej z wszystkich zgłoszeń celnych przypisanych przez spółkę do poszczególnych faktur za formy, dokonanych w badanym okresie. W odpowiedzi Spółka nadesłała fotokopię faktury nr [...] i wyjaśniła, że wskazany przez nią sposób rozliczenia kosztu form wynika z zapisu na tej fakturze o gwarantowanej ilości 100.000 elementów, która może powstać dzięki formie oraz, że nie posiada innych dokumentów potwierdzających jej stanowisko. Zapis ten jednak dotyczy "żywotności" form gwarantowanej na wykonanie 100.000 odlewów nóg, czyli wskazuje możliwą do wykonana ilość odlewów, a nie ilość faktycznie wykonaną. W posumowaniu organ odwoławczy wyraził przekonanie, że organ niższej instancji przeprowadził postępowania wyjaśniające z poszanowaniem ogólnych zasad postępowania, zbadał okoliczności faktyczne mające znaczenie dla wyjaśnienia spraw, a wydane rozstrzygnięcia oparł na obowiązujących przepisach prawa. Umożliwił również spółce przedstawienie wszelkich dowodów. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. zaskarżyła opisane wyżej decyzje organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się ich uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodu w postaci potwierdzonej za zgodność z oryginałem decyzji wydanej przez Urząd Celny z [...] W. z dnia 26 listopada 2014 r. wraz z tłumaczeniem. Zaskarżonym decyzjom Spółka zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych będący konsekwencją naruszenia art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa, polegający na przyjęciu, że: oprzyrządowanie objęte fakturami nr [...] z dnia 31 stycznia 2012 r. oraz [...] z dnia 25 października 2011 r. posłużyło do wyprodukowania towarów, które następnie zostały objęte procedurą dopuszczenia do obrotu, skarżąca w sposób bezpośredni lub pośredni bezpłatnie lub po obniżonej cenie przekazała chińskiemu producentowi przedmiotowe oprzyrządowanie służące do wykonania importowanych produktów, podczas gdy skarżąca nie będąc właścicielem oprzyrządowania, nie kontroluje procesu produkcji oraz nie mając przedstawicielstwa na terenie Chin, nie ma wiedzy nie tylko, kto faktycznie wyprodukował importowany produkt, ale również z jakiego oprzyrządowania faktycznie korzystano; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 lit. b WKC poprzez niedopuszczalne dokonanie rozszerzającej interpretacji na niekorzyść podatnika tejże normy i przyjęcie, że skarżąca poprzez fakt nawiązania z chińską firmą [...] stosunków handlowych w zakresie produkcji oprzyrządowania w sposób bezpośredni lub pośredni bezpłatnie lub po obniżonej cenie przekazała chińskiemu producentowi przedmiotowe oprzyrządowanie do użytku związanego z produkcją, podczas gdy skarżąca nie ma wiedzy z jakiego oprzyrządowania faktycznie korzystano przy produkcji importowanych elementów; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 i 2 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez brak informacji o przepisach prawa podatkowego dotyczących możliwości złożenia przez podatnika oświadczenia odnośnie możliwości wyboru sposobu doliczenia kosztów oprzyrządowania do ceny towaru w oparciu o jednostkowe doliczenie (tj. 1/100.000 wartości oprzyrządowania) do ceny towaru, formy przeznaczonej na wykonanie minimum 100.000 szt. odlewów aluminiowych; 4. naruszenie prawa poprzez zignorowanie w postępowaniach celnych wniosków skarżącej odnośnie przyjęcie obliczenia cła w oparciu o jednostkowe doliczenie do ceny towaru formy przeznaczonej na wykonanie minimum 100.000 sztuk odlewów aluminiowych. W uzasadnieniu skarg skarżąca wskazała, że organy obu instancji oceniły materiał dowodowy w sposób dowolny i w zakresie jakim odpowiadało to jego apriorycznie przyjętym założeniom, bowiem organ I instancji przyjął zasadność ustalenia wartości oprzyrządowania w oparciu o dane z faktury, ale odmówiły wiarygodności tej faktury w zakresie accidentalia negotti czynności prawnej (faktura dowodem ważnie zawartej umowy sprzedaży rzeczy) odnoszącej się do umownie ustalonej "żywotności" formy. Zasadą działania organów było, że wszystkie okoliczności, które są negatywne dla spółki należy wykorzystać na jej niekorzyść, zaś te okoliczności, które dowodzą jej słusznych twierdzeń, należy marginalizować. Dokonana przez organy analiza "pozytywno-negatywna" faktur prowadzi jedynie do takich stwierdzeń. W tym też kontekście powoływanie się przez organ na fakt nieudowodnienia swoich twierdzeń (odnośnie trwałości formy - 100.000 cykli) ma charakter groteskowy, bowiem okoliczność ta wynika wprost z dowodu, który organ uznał za prawdziwy, czyli faktur zakupowych, w oparciu o które organ ustalił wartość oprzyrządowania. Skarżąca wyjaśniła, że organy celne nie kwestionują prawdziwości dokumentu prywatnego jakim jest ww. faktura, gdyż z tej faktury wynika wartość odsprzedanego oprzyrządowania. Traktuje jednak ten prywatny dokument, z którego wynikają essentialia negotti czynności prawnej jaką jest sprzedaż (cena) i accidentalia negotti czynności prawnej (żywotność formy), w sposób selektywny. Z dokumentu tego wynika, ile elementów może być wykonane z przedmiotowej formy, tj. jej gwarantowana żywotność. Organ pierwszej instancji, celem manipulacji uzasadnienia negatywnego rozstrzygnięcia, podaje, że nie wie, jaka ilość elementów z tego oprzyrządowania powstała. Manipulacja przejawia się w tym, że organ zwraca uwagę na okoliczność bez znaczenia prawnego, bowiem z punktu widzenia wniosków spółki o proporcjonalne jednostkowe doliczenie cła (wartość oprzyrządowania podzielna przez ilość importowanego produktu podzielona przez 100.000) istotne jest jedynie, że właściciel oprzyrządowania jest finalnym odbiorcą importowanego produktu, forma jest przeznaczona na 100.000 sztuk importowanego produktu, tj. tyle właściciel będzie mógł z tego wykonać elementów i zgłoszenia celne dotyczyły konkretnej ilości importowanych elementów. Punktem odniesienia jest ilość elementów, które mogą przekroczyć granicę celną UE będąc wykonane za pomocą tego oprzyrządowania. Sposób naliczenia cła, który zaproponował organ celny jest sprzeczny z istotą cła, bowiem jeżeli nie dojdzie do jednorazowego oclenia oprzyrządowania, importer - przez wzgląd na konieczność każdorazowego doliczenia kosztów oprzyrządowania - będzie zmuszony zapłacić stawkę celną wyższą niż przewidziana w taryfie (wartość oprzyrządowania podzielona przez ilość importowanego produktu). Skarżąca dodała, że austriacki organ celny wszczął przeciwko niej postępowanie celne i w piśmie z dnia 28 października 2014 r. poinformował ją w jaki sposób polski podmiot powinien się zachować oraz jakie są możliwości proporcjonalnego doliczenia cła (m.in. rozłożenie na całą przewidywalną produkcję). Znamiennym jest, że polski organ celny, działający w oparciu o to samo unijne prawo, nie pouczył jej o przysługujących uprawnieniach. Wniosła, aby Sąd dopuścił dowód z decyzji austriackiego organu celnego z dnia 26 listopada 2014 r. wraz z jej przysięgłym tłumaczeniem na język polski, przez co wykaże, że polskie organy celne w analogicznych sprawach stosują niedopuszczalną i odmienną aniżeli w innych krajach Unii Europejskiej wykładnię ogólnie obowiązujących norm celnych Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. Sąd, na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), postanowił połączyć do wspólnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Gd 297/15 oraz III SA/Gd 298/15 (dotyczące ww. decyzji) i prowadzić pod wspólną sygnaturą III SA/Gd 297/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. W istocie przedmiotem sporu między stronami postępowania sądowoadministracyjnego jest sposób doliczenia wartości oprzyrządowania do wartości towaru objętego przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi, bowiem zarówno w toku postępowania poprzedzającego podjęcie zaskarżonych decyzji, jak i w skargach, strona skarżąca przyznała, że poniosła koszty oprzyrządowania służącego następnie do produkcji importowanych towarów (por. stanowisko strony z dnia 17.10.2014 r. k-7,8, 9 akt adm.; odwołania strony z dnia 12 listopada 2014 r. k-13 akt adm. dotyczących poszczególnych decyzji organu I instancji; skargi strony). We wskazanych pismach strona skarżąca potwierdza, że poniosła koszty oprzyrządowania służącego do produkcji importowanych nóg do mebli lecz "nie ma wiedzy, czy to (konkretnie) oprzyrządowanie służyło następnie do produkowania importowanych elementów, bo nie ma przedstawiciela handlowego w Chinach, a samo oprzyrządowanie zostało odsprzedane przez stronę końcowemu importerowi towaru – firmie [...]". Strona skarżąca potwierdza również, że realizując zamówienie [...] Spółki z o.o., producent chiński wzorując się na wcześniej wykonanym oprzyrządowaniu, wyprodukował w jego miejsce następne, bowiem wcześniejsze zostało uszkodzone/zniszczone/miało nieodpowiedni stan techniczny i nie mogło służyć do produkowania następnie importowanych nóg do mebli. Okoliczności powyższych przecież organy obu instancji nie kwestionują, co więcej, przyjmują je i rozważają w uzasadnieniach do podjętych decyzji wyjaśniając, że skoro strona skarżąca zapłaciła kontrahentowi chińskiemu za oprzyrządowanie służące do produkcji następnie importowanych towarów, to zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b ppkt. (ii) Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wartość oprzyrządowania winna być doliczona do wartości celnej sprowadzonych towarów. Wskazany przepis stanowi bowiem, że w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 WKC, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary, dodaje się określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej: - narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów. Skoro z niekwestionowanych przez skarżącą dokumentów wynika, że spółka faktycznie została obciążona dodatkowymi kosztami za wykonanie oprzyrządowania (form) wykorzystanego przy produkcji części do stołów (odlewów nóg krótkich i długich) oraz części do krzeseł biurowych, będących przedmiotem zgłoszeń celnych dokonanych przez importera, to zgodnie z zasadą wynikającą z zacytowanych wyżej przepisów skarżąca winna do wartości celnej sprowadzanych towarów doliczyć koszt użytych do ich produkcji narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów. Strona skarżąca zgadza się z powyższą zasadą, o czym świadczy treść pism procesowych składanych w toku postępowania poprzedzającego podjęcie zaskarżonych decyzji, jak również – powoływanie się przez stronę skarżącą – w złożonych do sądu skargach - na treść decyzji wydanej przez Urząd Celny [...] w dniu 26 listopada 2014 r. W piśmie z dnia 1 września 2014 r., zatytułowanym "stanowisko strony" (data wpływu do organu 2.9.2014 r., k-11,12 akt adm.) strona skarżąca wnosiła o obliczenie cła w oparciu o jednostkowe – (1/100000 wartości oprzyrządowania) - doliczenie wartości oprzyrządowania do ceny towaru. W odpowiedzi Strona została wezwana do nadesłania wszelkich dokumentów, dowodów potwierdzających fakt zużycia danej formy na wyprodukowanie ilości odlewów nóg do mebli wskazanej przez importera tj. 100 000 sztuk (k-218 akt adm. II instancji, wspólnych). W piśmie tym, wbrew zarzutom podniesionym w skargach, organ poinformował stronę w jaki sposób rozliczy wartość farm w przypadku nie dostarczenia wymaganych, wiarygodnych dokumentów( pismo jw.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca w dniu 25 września 2014 r. napisała, że na podstawie faktury z dnia 31 stycznia 2012 r. z oprzyrządowania nabytego od firmy [...] Int. Co /.../ można wykonać 100 000 elementów. Innych dokumentów strona nie posiada (k-222 akt org. II instancji, wspólnych). Wniosku strony co do doliczenia do jednostkowej ceny importowanego towaru jedynie 1/100000 wartości oprzyrządowania organ nie uwzględnił, a powody i sposób doliczenia wartości oprzyrządowania zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu do decyzji organu I instancji. Zdaniem sądu wyjaśnienia organów obu instancji są przekonujące. Strona skarżąca przeoczyła, że w przedkładanej decyzji organów celnych Austrii, tj. decyzji z dn. 26 listopada 2014 r. znak [...] również, podobnie jak w decyzjach zaskarżanych w niniejszym postępowaniu, organ celny wyjaśniał, że wartość oprzyrządowania (form) można rozłożyć na – przykładowo – 1000, 4000 albo 10.000 sztuk towaru, jeżeli odbiorca uzgodnił w umowie zakup 10.000 sztuk towaru. Czyli wniosek strony złożony w trakcie postępowania poprzedzającego podjęcie decyzji kontrolowanych przez sąd w niniejszym postepowaniu o doliczenie do wartości towaru 1/100000 wartości oprzyrządowania mógłby zostać uwzględniony, gdyby skarżąca Spółka przedłożyła dowód, że zakontraktowała u dostawcy chińskiego 100 000 sztuk nóg do mebli (stołów) i taka ilość towaru została przy pomocy spornych form wyprodukowana i dostarczona przy rozpatrywanych zgłoszeniach celnych. Takiego dowodu strona skarżąca nie przedłożyła. W związku z zarzutami podniesionymi w skardze należy ponadto wyjaśnić, że w ocenie sądu stan faktyczny sprawy został przez organy orzekające wyjaśniony w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięć, a następnie został on prawidłowo rozpatrzony i przeanalizowany, co przedstawiono w uzasadnieniach do zaskarżonych decyzji. Fakty, że strona skarżąca sprowadziła omawiany towar, zgodnie z przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi, że poniosła dodatkowy koszt oprzyrządowania, które posłużyło, między innymi, do wyprodukowania sprowadzonych towarów, a kosztu form (oprzyrządowania) nie doliczono do wartości celnej zaimportowanych towarów, zostały ustalone również na podstawie oświadczeń strony, złożonych w postępowaniu. Świadczą o tym zgromadzone w aktach dokumenty. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną importowanych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wwozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33/.../. Zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b ppkt (ii) WKC, w celu ustalenia wartości celnej towaru, z zastosowaniem art. 29, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się określoną w odpowiedniej proporcji wartość narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych towarów, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, (.........) do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów na wywóz, w zakresie, w jakim taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 32 ust. 1 lit. b ppkt. (ii) WKC, zatem organy słusznie doliczyły do wartości celnej towarów sprowadzonych za przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi wartość użytego do produkcji oprzyrządowania, zakupionego wcześniej przez stronę skarżącą (następnie sprzedanego). Przyjęty przez organy celne sposób doliczenia dodatkowego kosztu znajduje oparcie w treści załącznika nr 23 ("Uwagi interpretacyjne dotyczące wartości celnej") do Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE z 1993 r., Nr 253, s. 1 ze zm.,), w zakresie interpretacji art. 32 ust. 1 lit. b ppkt.(ii)WKC. Organy wzięły pod uwagę zarówno wartość oprzyrządowania do produkcji nóg długich jak i krótkich oraz ich ilość sprowadzoną przez stronę na teren Wspólnoty. Dokonane rozliczenie, przedstawione szczegółowo w uzasadnieniach do decyzji organu I instancji i zaakceptowane przez organ odwoławczy jest zgodne zarówno z art. 32 ust. 1 lit. b ppkt.(ii) WKC, uwagami interpretacyjnymi jak i z zasadami logiki. Zatem zarzut naruszenia przez organy tego przepisu nie jest, zdaniem sądu, uzasadniony. Za nieuzasadnione uznał Sąd również pozostałe zarzuty skargi, podzielając tym samym słuszność argumentacji przedstawionej przez organy celne obu instancji w uzasadnieniach do decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 cyt. na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga, jako niezasadna, została oddalona.