I SA/Wa 771/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. B. na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 293/13 1. wymierza Prezydentowi M. grzywnę w wysokości 1.600 (tysiąc sześćset) złotych płatną po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. po wydaniu wyroku z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 293/13 miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego T. B. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 293/13, mocą którego Sąd uwzględnił skargę T. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżący zarzucił naruszenie art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" oraz wniósł o: 1) wymierzenie Prezydentowi W. grzywny z tytułu niewykonania wyroku; 2) stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta W. po wydaniu wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 293/13 Prezydent W. został zobowiązany do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość, w terminie dwóch miesięcy od zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem. Mimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu i mimo wezwania organu do wykonania wyroku (pismo z dnia [...] grudnia 2014 r.) Prezydent W. nie wydał stosownego orzeczenia w sprawie. Skarżący zaznaczył, że odpis prawomocnego wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały organowi w dniu 8 października 2013 r. Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Sąd upłynął zatem w dniu 8 grudnia 2013 r. Tymczasem do dnia wniesienia przedmiotowej skargi organ nie załatwił sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem. Sprawa odszkodowania za opisaną nieruchomość nie została rozstrzygnięta. Zdaniem skarżącego, postępowanie prowadzone przez Prezydenta wypełnia zatem wszelkie przesłanki bezczynności mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent W., wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w sprawie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość, ustalono przesłanki wynikające z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Pełnomocnik strony został ponadto poinformowany, że z uwagi na analizę zgromadzonej dokumentacji i dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe wydanie decyzji w terminie określonym w wyroku z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 293/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 119 pkt 2 Ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Sąd stwierdził, że taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 293/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę T. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zaznaczyć trzeba, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 Ppsa zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z akt sprawy odpis prawomocnego wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne sprawy doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 8 października 2013 r. Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 9 grudnia 2013 r. Mimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu organ nie załatwił przedmiotowej sprawy. Do dnia 11 czerwca 2015 r., tj. do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia wskazanemu organowi grzywny sprawa odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość nie została rozstrzygnięta. Nie ulega zatem wątpliwości, że Prezydent W. pozostaje w bezczynności po wyroku Sądu z dnia 24 lipca 2013 r. Z analizy akt administracyjnych wynika ponadto, że w sprawie spełniony został drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w art. 154 § 1 Ppsa, dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku Sądu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2014 r., którym wezwano Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. Oczywiste zatem jest, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 p.p.s.a. i wymierzenie Prezydentowi W. grzywny. Przechodząc zaś do ustalenia wysokości grzywny wskazać należy, że stosownie do treści art. 154 § 6 Ppsa grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2014 r. przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3.783,46 zł. Ustalenie wysokości grzywny pozostawiono zatem uznaniu Sądu i jej wysokość zależy od okoliczności konkretnej sprawy. W rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem Sądu z dnia 24 lipca 2013 r. terminu na załatwienie sprawy, a także fakt, że jedyną podjętą przez organ czynnością po wydaniu tego wyroku, było wystosowanie pisma z dnia [...] maja 2015 r., którym poinformowano o przyczynach niemożności załatwienia sprawy w terminie określonym przez Sąd w wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. oraz o przewidywanym terminie jej załatwienia do dnia [...] sierpnia 2015 r., Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.600 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. Zaznaczyć ponadto trzeba, że z analizy akt wynika, iż organ po wydaniu wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. nie podejmował jakichkolwiek czynności mających na celu zgromadzenie materiału dowodowego i wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Jak wskazano jedyną czynnością było wystosowanie pisma z dnia [...] maja 2015 r., co miało miejsce po interwencji ze strony skarżącego (tj. po wniesieniu skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku). W tej sytuacji Sąd uznał, że bezczynność Prezydenta W. po wydaniu wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1, 2 i 6 oraz art. 119 pkt 2 i art. 120 Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na mocy art. 200, art. 205 § 1 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U z 2013 r. poz. 461).