II SA/Sz 564/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Rektor Uniwersytetu, po rozpoznaniu odwołania M. W. od decyzji Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu z dnia [...] r. odmawiającej ww. udostępnienia informacji publicznej w postaci zanonimizowanych pism i dokumentów dotyczących wznowienia przewodu doktorskiego K. G., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że skoro M.W. jest dziennikarzem i potwierdził, iż wnioskowane dokumenty są mu potrzebne w związku z przygotowaniem materiału prasowego w myśl przepisów ustawy Prawo prasowe, zatem brak było podstaw do odmowy udzielenia wnioskowanej informacji w drodze decyzji. Organ odwoławczy mając na uwadze, że w świetle art. 138 K.p.a. nie mógł nałożyć obowiązku udostępnienia informacji wprost w decyzji wskazał, że w wyniku rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania organ I instancji powinien w trybie i terminie określonym ustawą o dostępie do informacji publicznej udzielić wnioskodawcy żądanych informacji. K. G. w dniu [...] r. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Rektorowi Uniwersytetu lub ewentualnie o stwierdzenie, że stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu decyzji o braku podstaw do odmowy udzielenia M.W. wnioskowanych informacji jest nieprawidłowe. W skardze skarżący wywiódł, że jego interes prawny uprawniający do kwestionowania decyzji Rektora wynika z faktu, iż informacje publiczne, których żąda wnioskodawca, są ścisłe związane z Jego sferą prywatności, którą chroni art. 47 Konstytucji. Informacje te wiążą się nie tylko z ochroną czci i dobrego imienia, a także godnością człowieka, która jest nienaruszalna zgodnie z art. 30 Konstytucji. Tak więc prawo dostępu do informacji publicznej wnioskodawcy ulega ograniczeniu ze względu na przewidzianą w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ochronę prywatności osoby fizycznej. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie, a w sytuacji uznania, że skarżący nie ma interesu prawnego w sprawie, o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Z powyższego przepisu wynika, że jeżeli skarga nie została wniesiona przez prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, organizację społeczną w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób lub podmiot uprawniony do wniesienia skargi na mocy przepisów szczególnych, to wówczas o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjmuje się, że pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa, najczęściej prawa materialnego. Innymi słowy rzecz ujmując skarga powinna dotyczyć tylko "własnej sprawy" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron danego stosunku administracyjnego. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarżący nie ma interesu prawnego, w rozumieniu art. 50 P.p.s.a., do wniesienia skargi na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [..] r. nr [..] umarzającą postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga nie dotyczy bowiem jego "własnej sprawy", skoro zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem A. W. o udostępnienie informacji publicznej. Postępowanie wszczęte w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., toczy się wyłącznie pomiędzy wnioskodawcą, a podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Do tego rodzaju postępowań nie stosuje się ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępniana jest na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4). W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że skoro obowiązek udzielenia informacji publicznej powstaje w związku z wnioskiem konkretnej osoby, to tylko ta osoba ma przymiot strony postępowania i niewątpliwie takiej osobie przysługuje prawo do kwestionowania decyzji będącej konsekwencją jej wniosku. Realizacja uprawnienia wynikającego z przepisu art. 10 ust. 1 u.d.i.p przesądza o posiadaniu interesu prawnego, ale wyłącznie przez wnioskodawcę. Natomiast brak jest podstaw prawnych do uznania, aby podmiot, który nie był wnioskodawcą, ale którego dotyczyła pośrednio informacja publiczna, miał interes prawny uprawniający do złożenia skargi na decyzję rozstrzygającą o uprawnieniu innego podmiotu. W orzecznictwie podkreśla się, że nieracjonalne i nie poparte żadnym przepisem prawa byłoby dopuszczenie do udziału w postępowaniu podmiotów, których żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna mogłaby w jakikolwiek sposób dotyczyć (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 99/12). Tak więc okoliczność, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej, obejmuje dane skarżącego, nie może samoistnie przesądzać o tym, że posiada on interes prawny, o którym mowa w art. 50 P.p.s.a. Źródła interesu prawnego nie można upatrywać, wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącego, w treści art. 30 i 47 Konstytucji jak i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż ewentualne naruszenie prywatności i godności osoby fizycznej może skutkować odpowiedzialnością odszkodowawczą organu na gruncie prawa cywilnego, a nie przyznaniem takiej osobie uprawnienia do wniesienia skargi. Poza tym, uprawnienia do wniesienia skargi wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne nie można wywieść także z faktu doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji. Reasumując stwierdzić należy, że skoro zaskarżoną decyzję skierowano wyłącznie do M.W. , zaś przedmiot postępowania nie dotyczy ani uprawnień ani obowiązków K. G. , lecz uprawnienia wnoszącego o informację publiczną, zatem oczywiste jest, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja skargowa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Niewątpliwie "inną przyczyną", o której mowa w przepisie jest wniesienie skargi przez podmiot nielegitymowany, wówczas gdy brak interesu prawnego jest oczywisty. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o odrzuceniu skargi. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu sądowego postanowiono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.