II SA/Kr 522/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P.N. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 lutego 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego P.N. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia 31 lipca 2014 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 104 § 1 kpa oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), nakazał ks. P.N. rozbiórkę wiaty zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce o nr ewid. [....] , położonej w G. , osadzonej na fundamencie betonowym, o powierzchni zabudowy 17,28 m2. PINB wskazał, że wiata ta została oznaczona na szkicu będącym załącznikiem do decyzji kolorem czerwonym i numerem 5a, zaś do jej cech charakterystycznych należy umiejscowienie w bezpośrednim sąsiedztwie kaplicy konstrukcji drewnianej o dachu dwuspadowym, krytym gontem oraz belka pułapowa z naniesionym napisem A.D. 2013 r. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 26 kwietnia 2013 r. przeprowadzono kontrolę obiektów budowlanych zlokalizowanych na położonych w G. działkach o nr ewid. Nr nr [....] tj. obiektów wchodzących w skład kompleksu [....] . W toku czynności kontrolnych ustalono, że na działce o nr ewid. [....] została realizowana wolnostojąca parterowa wiata konstrukcji drewnianej, osadzona na fundamencie betonowym, o dachu jednospadowym krytym gontem, posiadająca wymiary 3 m x 6 m (powierzchnia zabudowy: 18 m2). Za jej cechę charakterystyczną uznano umiejscowienie w bezpośrednim sąsiedztwie kaplicy konstrukcji drewnianej o dachu dwuspadowym, krytym gontem oraz belkę pułapową z naniesionym napisem A.D. 2013 r. Stwierdzony na dzień kontroli stan wiaty nie dawał podstaw do uznania budowy za zakończoną, gdyż brakowało m. in. wykonania odprowadzenia wód opadowych z dachu budowli. PINB ustalił, że przedmiotowy obiekt został wykonany przez ks. P.N. w okresie pomiędzy majem 2012 r., a kwietniem 2013 r., a inwestor nie legitymował się zgłoszeniem, ani udzielonym pozwoleniem na budowę. PINB wskazał, że postanowieniem z dnia 3 czerwca 2013 r. nakazał inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych związanych z budową wiaty, oraz przedłożenie w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia dokumentów przewidzianych art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Ponieważ inwestor do dnia 6 lipca 2013 r. nie przedłożył wymaganych dokumentów, PINB zastosował przepis art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego i decyzją z 5 września 2013 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowej wiaty. Po rozpatrzeniu odwołania ks. P.N. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 15 stycznia 2014 r. uchylił decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego PINB konieczne było uzupełnienie ustaleń faktycznych oraz przeanalizowanie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponownie rozpatrując sprawę PINB w S. przeprowadził w dniu 28 lutego 2014 r. oględziny na działce nr [....] . W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że na tej działce znajduje się wiata konstrukcji drewnianej, wolnostojąca na fundamencie betonowym o wymiarach 2,75 m x 5,5 m o dachu wielospadowym krytym gontem, znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie i odległości ok. 0,5 m od kaplicy o dachu dwuspadowym, o wym. 5m x 5,5m, opisanej numerem 5b wg szkicu ogólnego [....] stanowiącego załącznik do protokołu z kontroli z 24 kwietnia 2014 r. PINB zaznaczył, że wiata nie jest trwale połączona z kaplicą, a stan kontrolowanego obiektu budowlanego w stosunku do ustaleń poczynionych przez PINB podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 26 kwietnia 2013 r. uległ zmianie, gdyż od strony wschodniej w narożniku dobudowano ambonę o wymiarach 1,8 m x 1,2 m. PINB podkreślił, że inwestor oświadczył, iż przedmiotowa wiata powstała w 2013 r. bez uzyskania stosownego pozwolenia oraz wyjaśnił, że obiekt ten pełni funkcję zadaszenia nad wejściem do kaplicy o dachu dwuspadowym oraz jako miejsce do rozdawania komunii świętej. Wg oświadczenia ks. P.N. wszystkie roboty przy przedmiotowym obiekcie zostały zakończone. Na podstawie dokonanych ustaleń sporną wiatę uznano za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Dlatego PINB stwierdził, że z art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, iż budowa tego typu obiektów nie wymaga pozwolenia na budowę, ale łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. PINB wskazał, że na działce nr [....] o powierzchni 1482 m2 zgodnie z uzyskanym wypisem z rejestru gruntów znajduje się dodatkowo sześć innych obiektów, a badany obiekt powstał jako ostatni, tj. siódmy w kolejności z spośród innych sześciu już uprzednio wykonanych na tej działce. PINB zaznaczył, że powierzchnia działki [....] (1482 m2) pozwalała na wybudowanie na niej najwyżej czterech tego rodzaju obiektów. Zatem przedmiotowa wiata mogła zostać wykonana przez ks. P.N. tylko po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę. PINB wskazał, że w toku postępowania legalizacyjnego Burmistrz Miasta [....] poinformował, iż działka o nr ewid. [....]położona w G. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego wieś G. w Gminie [....] znajduje się w jednostce strukturalnej "US", tj. tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji, co oznacza, iż zlokalizowana na niej wiata jest zgodna miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G. , jeżeli jest użytkowana jako obiekt sportu i rekreacji. PINB uznał, że wiata wykonana przez ks. P.N. nie mieści się w zakresie dopuszczalnego, a tym bardziej podstawowego, przeznaczenia jednostki strukturalnej "US", a więc jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. PINB podkreślił, że sam inwestor podał, iż przedmiotowa wiata pełni funkcję zadaszenia nad wejściem do kaplicy oraz służy jako miejsce rozdawania komunii świętej. Ponadto dobudowanie ambony wskazuje na to, że wiata jest również miejscem wygłaszania kazań. To zaś prowadzi do wniosku, że wiata jest obiektem kultu religijnego. PINB wyjaśnił też, że nie było podstaw do uznania Gminy [....] jako strony postępowania, a więc ks. P.N. , jako inwestor i równocześnie właściciel nieruchomości, powinien być stroną postępowania. W świetle dokonanych ustaleń organ I instancji stwierdził, że zasadnym było uznanie przedmiotowej wiaty za samowolę budowlaną, oraz nakazanie jej rozbiórki z uwagi na niezgodność wykonanych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od ww. decyzji wniósł ks. P.N. , zarzucając jej naruszenie: – art. 10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu na skutek uznaniu za dowód w sprawie czynności procesowych dokonanych w innych postępowaniach, bez wskazania, o jakie czynności i podjęte w jakich postępowaniach stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz nieustalenie kręgu stron postępowania; – art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez nieustalenie pełnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieustalenie, w jakim stanie technicznym znajduje się obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki, a także nieustalenie, czy obiekt ten jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nieustalenie kręgu stron postępowania; – art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego bez uprzedniego stwierdzenia, że obiekt ten nie odpowiada przepisom z zakresu zagospodarowania przestrzennego i bez ustalenia, czy jego stan techniczny umożliwia jego legalizację. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z nr [....] z dnia 27 lutego 2015 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. MWINB wskazał, że materiał dowodowy został uzupełniony poprzez nadesłanie protokołu z oględzin działki nr [....] w G. wraz z dokumentacją fotograficzną i szkicem sytuacyjnym. MWINB po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania ustalonego przez organ I instancji uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy wskazał, że na działce nr [....] znajduje się 10 obiektów budowlanych wybudowanych w latach 1994-2013,w tym wiata nr 5a z 2013 r., wieża widokowa z ok. 1994 r. (wiata; wym. 2, 95 m x 2,85 m), słuchalnica z 1997 r. (obiekt małej architektury), altana/kuca z 1997 r. (wym. 4,40 m x 3,50 m), zadaszenie nad bramą wjazdową z ok. 1997 r. (wiata wym. 2,00 m x 7,8 0m), szopa z 2002 r. (altana; wym. 4,00 m x 5,20 m), wiata o konstrukcji drewnianej z 2002 r. (wym. 2,20 m x 2,00 m), wiata z 2013 r.(wym. 4,40 m x 4,50 m), budynek gospodarczy z 1997 r. (wym. 3,50 m x 5,20 m x 4,40 m x 3,65 m), kaplica z 2013 r.(wym. 5,50 m x 5,00 m). MWINB powołał się na treść art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i stwierdził, że skoro działka nr [....] ma powierzchnię 1482 m2, to inwestor na każdy później zrealizowany obiekt po szopie (obiekt wybudowany jako czwarty) winien uzyskać pozwolenie na budowę. Zatem przedmiotowa wiata, czyli obiekt zrealizowany chronologicznie jako szósty lub siódmy, była samowolą budowlaną. Skoro zaś nie mógł zostać zakwalifikowany jako obiekt sportu i rekreacji, to lokalizacja tej wiaty nie była zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym i tym samym brak było podstaw do legalizacji spornej wiaty, a organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. W skardze na decyzję MWINB w K. P.N. zarzucił naruszenie: 1) § 10 pkt 2 uchwały nr XXIV/243/05 Rady Miejskiej w M. z 27 kwietnia 2005 r. w przedmiocie planu miejscowego Gminy M. , poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż spędzanie czasu wolnego od pracy na rekolekcjach organizowanych na łonie natury nie może być uznane za rekreację; 2) art. 10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu na skutek uznania za dowód w sprawie czynności procesowych dokonanych w innych postępowaniach, bez wskazania o jakie czynności, podjęte w jakich postępowaniach stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz nieustalenie kręgu stron postępowania; 3) art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez nieustalenie pełnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieustalenie w jakim stanie technicznym znajduje się obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki, a także nieustalenie, czy obiekt ten jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nieustalenie kręgu stron postępowania; 4) art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki bez uprzedniego stwierdzenia, że obiekt ten nie odpowiada prawu zagospodarowania przestrzennego i bez ustalenia, czy jego stan techniczny umożliwia jego legalizację; 5) art. 138 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji administracyjnej, pomimo wystąpienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez organ l instancji; 6) art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę MWINB w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, lecz z innych względów niż podniesione w skardze. Trafnie organy administracji obu instancji stwierdziły, że stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a z tego obowiązku zwolniona jest budowa obiektów i wykonywanie robót budowlanych enumeratywnie wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, zwalniał z uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę m.in. budowę wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o pow. do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Realizacja takiego obiektu wymagała jednak uprzedniego zgłoszenia, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podkreślić trzeba, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym bezsporny było, że inwestor nie posiadał ani pozwolenia na budowę spornego obiektu ani też nie dokonał stosownego zgłoszenia. W konsekwencji należy uznać, że organy nadzoru budowlanego zasadnie przyjęły, że przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną, co z kolei uzasadniało wszczęcie w stosunku do niego postępowania przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego. Sąd podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego, że wiata zrealizowana na działce o nr ewid. [....] została wzniesiona w sprzeczności z założeniami obowiązującego w gminie M. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z 27 kwietnia 2005 r. Rady Miejskiej w [....] nr XXIV/243/05. Jak bowiem wynika z informacji Burmistrza M. , zawartej w jego piśmie z 30 maja 2014 r., działka o nr [....] znajduje się w jednostce strukturalnej "US", czyli są to tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji. Dla tego rodzaju terenów jako przeznaczenie podstawowe ustala się zaś realizację zieleni wraz z urządzeniami sportowymi, np. boiska do gier, bieżnie, urządzenia dla sportu i rekreacji konnej wraz z obiektami służącymi prawidłowemu ich funkcjonowaniu (szatnie, hale sportu, kryte pływalnia, obiekty gospodarze i socjalne) wraz z zapleczem hotelowo - pensjonatowym. Jako dopuszczalne przeznaczenie wskazano możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, pojedynczych obiektów urządzeń i obiektów z zakresu usług komercyjnych, nie wydzielonych w planie dojazdów i zatok postojowych, zespołów parkingowych przy uwzględnieniu wskaźnika 25-30 mp. na 1000 m2 powierzchni użytkowej, pojedynczych obiektów mieszkalnych dla właścicieli. Zgodzić się zatem należy z organami nadzoru budowlanego, że takie brzmienie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłącza możliwość budowania w tym miejscu obiektów o charakterze takim, jak przedmiotowa wiata. Podkreślić trzeba bowiem, że sam inwestor w toku postępowania administracyjnego podał, iż obiekt ten pełni funkcję zadaszenia nad wejściem do kaplicy o dachu dwuspadowym oraz jest miejscem do rozdawania komunii świętej. Dlatego twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że sporna wiata jest czasem wykorzystywana dla celów rekreacyjno – sportowych, nie mogły skutkować podważeniem ustaleń dokonanych przez organy w tym zakresie. Wyjaśnić trzeba, że przeznaczenie danego obiektu budowlanego ustala się na podstawie całokształtu okoliczności związanych z jego użytkowaniem. W świetle zaś twierdzeń samego inwestora organy nadzoru budowlanego trafnie przyjęły, że przeznaczeniem kontrolowanej wiaty są cele związane z kultem religijnym, a incydentalne wykorzystanie jej do celów rekreacyjnych (np. jako miejsce odpoczynku pielgrzymów) nie może skutkować zmianą ogólnego przeznaczenia obiektu. Takie rozumowanie prowadziłoby do absurdalnych konsekwencji, gdyż np. odprawienie nabożeństwa w pomieszczeniu świetlicy skutkowałoby uznaniem takiej świetlicy za obiekt wykorzystywany do kultu religijnego. Sąd podziela zatem stanowisko organów nadzoru budowlanego, że ze względu na sprzeczność z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie było możliwe skuteczne przeprowadzenie w stosunku do przedmiotowej wiaty procedury legalizacyjnej. Zatem wobec przedstawionych powyżej rozważań za nietrafne należy uznać zarzuty skargi wskazujące na naruszenie § 10 pkt 2 uchwały nr XXIV/243/05 Rady Miejskiej w [....] z 27 kwietnia 2005 r. w przedmiocie planu miejscowego Gminy M. oraz na naruszenie art. 48 Prawa budowlanego. Ponadto, w ocenie Sądu, wszystkie istotne okoliczności faktyczne zostały w kontrolowanym postępowaniu wyjaśnione, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Podkreślić trzeba też, że brak ustaleń w kwestii stanu technicznego spornej wiaty, nie ma żadnego istnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i tym samym nie stanowi uchybienia procesowego, ponieważ nakaz rozbiórki wynikał z niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, a nie jego stanu technicznego. Jednak mimo tego że organy prowadzące kontrolowane postępowanie trafnie uznały, że przedmiotowa wiata stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego niemożliwą do zalegalizowania, Sąd uznał, że uzasadnionym będzie uchylenie zaskarżonej decyzji rozbiórkowej z powodu naruszenia art. 107 § 1 kpa, który nakazuje umieszczenie w treści decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia. Nie należy oczywiście przez to rozumieć obowiązku zamieszczenia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, lecz takiego, które jednoznacznie wskazywałoby treść nałożonego obowiązku i to w taki sposób, by egzekucja tego obowiązku nie nastręczała wątpliwości interpretacyjnych. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1923/07 (Lex Omega nr 478303) "Rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Decyzja organu administracji nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji." W ocenie Sądu rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie spełnia tych wymogów, ponieważ nakaz rozbiórki orzeczony w kontrolowanym postępowaniu nie jest precyzyjny. Dla prawidłowości orzeczonego nakazu rozbiórki konieczne jest precyzyjne wskazanie elementów objętych tym nakazem. Tymczasem w zaskarżonej decyzji nie sprecyzowano rozmiarów obiektu objętego nakazem rozbiórki. Z sentencji tej decyzji nie wynika również, czy nakazem objęty został także fundament wiaty oraz dobudowana później ambona (z wymiarów znajdujących się na k. 30 akt adm. I inst. wynika, że wiata mierzona po zewnętrznej jej stronie ma wymiary 2,75 m x 5, 50 m, "po fundamencie" - 3,10 m x 5,50 m, a przy szkicu tzw. ambony podano wymiary: 0,80 m, 1,80 m, 1,20 m i 0,5 m, czyli podana w sentencji decyzji powierzchnia 17,285 m2 odpowiada najprawdopodobniej wiacie "po zewnętrznej" i ambonie, przy przyjęciu, że ta ostatnia ma wymiary 1,20 m x 1,80 m). Nie ulega wątpliwości, że elementem decyzji administracyjnej, w tym także decyzji orzekającej nakaz rozbiórki, może być załącznik. W takim przypadku załącznik stanowiący integralną część decyzji musi być także podpisany przez uprawnioną osobę. Co jednak istotne załącznik ten również nie rozwiązuje ww. wątpliwości co do przedmiotu rozbiórki. Ponieważ nałożony decyzją rozbiórkową obowiązek może podlegać egzekucji administracyjnej niezbędnym jest, by został on określony w sposób jednoznaczny, bez żadnych nieścisłości, tak aby nie zmuszać organu egzekucyjnego do poszukiwania dodatkowych dokumentów w celu doprecyzowania nałożonego obowiązku. Wszelkie nieścisłości mogące powodować wątpliwości w przypadku ewentualnego wykonania zastępczego na etapie postępowania egzekucyjnego, a także wprowadzające niepewność co do zakresu obowiązku nałożonego przez organ administracji są niedopuszczalne. Wyjaśnić trzeba też, że uchylenie jedynie decyzji organu II instancji było spowodowane tym, że w ocenie Sądu usunięcie stwierdzonych uchybień nie wymaga przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym ramy określone w art. 136 kpa. Sąd uznał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jest w stanie wydać rozstrzygnięcie zgodne z przedstawioną wyżej wykładnią przepisów Prawa budowlanego oraz niebudzące wątpliwości co do zakresu nałożonego obowiązku. Natomiast odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze, Sąd nie podziela zastrzeżeń strony skarżącej. Organy nadzoru budowlanego obu instancji prawidłowo ustaliły krąg stron kontrolowanego postępowania administracyjnego i uzasadniły swoje rozstrzygnięcie w tej kwestii poprzez odwołanie się do obszaru oddziaływania spornego obiektu budowlanego. Zdaniem zaś Sądu obszar oddziaływania przedmiotowej wiaty nie uzasadniał uznania za strony innych osób poza samym inwestorem będącym równocześnie właścicielem nieruchomości, na której znajduje się wiata. Wyjaśnić trzeba również, że dla skuteczności takiego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa konieczne jest wykazanie, iż naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniosek taki wypływa jednoznacznie z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa. W ocenie Sądu tego rodzaju okoliczności nie zaistniały w kontrolowanym postępowaniu, gdyż skarżący miał możliwość uczestniczenia w czynnościach procesowych, zapoznawania się z aktami sprawy oraz wnoszenia środków odwoławczych od wydawanych przez organy rozstrzygnięć. W konsekwencji Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa nie jest zasadny. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa. Natomiast uwzględniając skargę, Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości na podstawie art. 152 ppsa. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa. Strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zatem na kwotę 757 zł złożyły się równowartość uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (240 zł) oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).