IV SA/Wa 1284/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej T. M. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o odmowie udzielenia T. M., urodzonej [...] marca 1983 r. w m. [...], obywatelce [...], zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. W dniu 30 kwietnia 2014 r. T. M. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniając go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelem polskim D. M. (wcześniej D.) urodzonym [...] lutego 1979 r. T. M. w dniu [...] kwietnia 2004 r. zawarła małżeństwo z obywatelem [...] D. D., który z dniem zawarcia związku małżeńskiego przyjął nazwisko małżonki. Składając przedmiotowy wniosek cudzoziemka przebywała w Polsce na podstawie karty stałego pobytu, wydanej bezterminowo przez władze [...] w dniu [...] maja 2008 r., o której informację przeniesiono do nowego paszportu cudzoziemki. Ponadto Wojewoda [...] w dniu [...] lipca 2010 r. wydał cudzoziemce kartę pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej nr [...] ważną do dnia [...] czerwca 2015 r. W dniu [...] lipca 2013 r. D. M. uzyskał obywatelstwo polskie poprzez jego nadanie przez Prezydenta RP. W dniu 30 kwietnia 2014 r., tj. w dniu składania wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, cudzoziemka przebywała zatem na terytorium RP legalnie na podstawie karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, nie posiadała natomiast zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. We wniosku skarżąca podała, że do 2010 r. przebywała na stałe w [...], zaś od 2010 r. na stałe zamieszkuje w Polsce. Wojewoda [...], rozpoznając powyższy wniosek, decyzją z dnia [...] października 2014 r. odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że skarżąca nie spełnia żadnej z przesłanek określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), istotnych do udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, tj. nie pozostawała w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku nie przebywała nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, dokonując ponownej analizy merytorycznej całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powołując się za pełnomocnikiem skarżącej na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2401/13 stwierdził, że – wbrew temu, co twierdzi Wojewoda w zaskarżonej decyzji – zasadne jest uznanie, że cudzoziemka spełnia pierwszą przesłankę wymienioną w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, bowiem pozostaje ona w związku z małżeńskim zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku, gdyż związek zawarła w 2004 r., a zatem niemal 10 lat przed złożeniem wniosku. Nie jest przy tym istotne, czy cudzoziemiec nabył obywatelstwo z mocą wsteczną (ex tunc), czy też ex nunc (od momentu nadania), gdyż sformułowanie użyte w powołanym przepisie "co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku" nie odnosi się do okresu posiadania przez małżonka cudzoziemca obywatelstwa polskiego, lecz do długości pozostawania z nim w związku małżeńskim. Analizując brzmienie drugiej przesłanki określonej w art. 64 ust. 1 pkt ustawy o cudzoziemcach, w świetle której "bezpośrednio przed złożeniem wniosku cudzoziemiec przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony" Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że ustawodawca bardzo konkretnie określił podstawę pobytu cudzoziemca, wskazując jedynie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jako podstawę do udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że Wojewoda Dolnośląski dokonał wykładni literalnej, systemowej (między ustawą o cudzoziemcach, ustawą o obywatelstwie oraz ustawą o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich UE ich członków ich rodzin) i wykładni celowościowej powołanego przepisu. Stosując pierwszą interpretację organ wskazał, że gdyby intencją ustawodawcy było umożliwienie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się także osobom przebywającym w Polsce na podstawie innych tytułów pobytowych (wiz, w ruchu bezwizowym, na podstawie kart pobytu członka rodziny obywatela UE) wyliczyłby enumeratywnie bądź użyłby bardziej ogólnego określenia formułując treść przepisu, podczas gdy ewidentnie intencjonalnie zawęził go jedynie do zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Ponadto przepisy dotyczące udzielenia zezwolenia na osiedlenie się (pobyt stały) dla małżonka obywatela polskiego lub małżonka członka rodziny obywatela UE znajdują się w dwóch odrębnych ustawach i wskazano w nich odrębne przesłanki do udzielenia wnioskowanego zezwolenia dla tych wyodrębnionych podmiotów, dlatego nie jest zasadne stosowanie wykładni rozszerzającej przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Natomiast wykładnia celowościowa tego przepisu wskazuje, że jego celem jest umożliwienie łączenia rodzin związanych z Polską i choć cudzoziemka powołuje się na swój pobyt w Polsce od 2010 r., to w ocenie organu odwoławczego, jej pobyt formalnie nie był związany z działaniami podejmowanymi przez nią w Polsce, tj. studiami wyższymi i doktoranckimi, lecz z pobytem jej męża, który do 2013 r. nie był obywatelem polskim, a zatem jego i cudzoziemki związki z Polską nie mogły być uznane za stabilne. Ponadto cudzoziemka posługuje się ważną kartą stałego pobytu w [...], udzielonego bezterminowo w 2008 r., co zdaniem organu, wskazuje na jej więzi z wymienionym państwem. Organ odwoławczy podniósł, że bezsporne jest, że cudzoziemka nie przebywała w Polsce przez co najmniej 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, lecz na podstawie karty pobytu członka rodziny obywatela UE. Cudzoziemka w momencie składania przedmiotowego wniosku nie była i nadal nie jest uprawniona do uzyskania zezwolenia na osiedlenie się w Polsce z tytułu 5-letniego pobytu w Polsce na podstawie karty pobytu członka rodziny obywatela UE. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zasadna jest odmowa udzielenia cudzoziemce zezwolenia na osiedlenie się z uwagi na niespełnienie przesłanki co najmniej 2-letniego pobytu w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. M. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach: a) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że wnioskodawczyni nie spełnia jednego z warunków, od którego ustawodawca uzależnił wydanie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonego w tym przepisie, mimo że prawidłowa wykładnia funkcjonalna tego przepisu, uwzględniająca stan faktyczny sprawy winna prowadzić organ do wniosku, że skarżąca spełniła przesłankę "nieprzerwanego przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony", b) a także w zakresie, w jakim organ drugiej instancji, dokonując wykładni rzeczonego przepisu prezentuje błędne stanowisko, że o stabilnych związkach cudzoziemców z Polską świadczyć może wyłącznie związek małżeński z obywatelem polskim (które to stanowisko organ drugiej instancji wspiera dodatkowymi i nieznajdującymi oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym sugestiami, jakoby pobyt skarżącej w Polsce związany był wyłącznie z równoległym pobytem jej męża na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), w wyniku której to wykładni organy administracji obu instancji odmówiły zastosowania art. 64 ustawy o cudzoziemcach w sprawie i wydania dla skarżącej zezwolenia na osiedlenie się; 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 8 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w zakresie w jakim Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszył procesową regułę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników tego postępowania do władzy publicznej, wydając decyzję z pełną świadomością, że stosowania przez niego – literalna i nieprzystająca do stanu faktycznego niniejszej sprawy – wykładnia przepisów prawa, prowadzi do sytuacji, w której korzystniejszym dla skarżącej i założonej przez nią rodziny rozwiązaniem byłoby pozostanie w Polsce, zrzeczenie się przez jej męża polskiego obywatelstwa i pozostanie przez niego przy obywatelstwie innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (gdyby małżonek skarżącej nie uzyskał obywatelstwa polskiego, z treści przepisu art. 43 stosowanej dotychczas wobec niej ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium RP, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich UE i członków ich rodzin (Dz. U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1043 z późn. zm.) wynika bowiem bezsprzecznie (a nie jak zakłada organ – spekulatywnie), że w niedługim czasie (tj. z upływem pięciu lat nieprzerwanego pobytu) mogłaby ona uzyskać prawo stałego pobytu. Tymczasem, stosowanie względem niej przepisów ustawy o cudzoziemcach w sposób proponowany przez organ – za "niebyły" każe traktować zarówno fakt jej przebywania na terytorium Unii Europejskiej od 10 lat, jak również fakt nieprzerwanego, legalnego przebywania od ponad 4 lat na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czemu należy się stanowczo sprzeciwić), b) art. 7 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z brakiem poszanowania słusznego interesu strony, c) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie w sprawie, tj. utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy, podczas gdy stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał zastosowanie w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie dla skarżącej zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ewentualnie zastosowanie art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i rozwinął podniesione zarzuty, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazać na wstępie należy, że z dniem 1 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 1650 z późn. zm.). Zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia jej wejścia w życie decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Na tej podstawie, organy orzekające w sprawie prowadziły niniejsze postępowanie, zainicjowane wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2014 r. w oparciu o przepisy uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), czemu dały wyraz w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięć. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] stanowił art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zgodnie z którym zezwolenia na osiedlenie się udziela się cudzoziemcowi, który pozostaje w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Oznacza to, że w zakres hipotezy wymienionego przepisu wchodzi przede wszystkim okoliczność pozostawania cudzoziemca w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim. Wymieniony obowiązek pozostawania w związku małżeńskim nie został przypisany do żadnej daty. Datą, określoną zdarzeniem jakim jest złożenie wniosku przez cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, została związana druga i trzecia wymieniona w przepisie okoliczność, tj. zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed datą złożenia wniosku i bezpośrednie, nieprzerwane przebywania cudzoziemca na terytorium RP co najmniej przez 2 lata przed datą złożenia wniosku, przebywanie na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skoro ustawodawca nie powiązał okoliczności pozostawania cudzoziemca w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim z konkretną datą, jak to miało miejsce w przypadku pozostałych, wymaganych okoliczności faktycznych, to okoliczność ta, jako fakt, musi istnieć w dacie wydania decyzji. W ocenie Sądu zasadne jest powołanie się na pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 575/12 i stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2401/13 (dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, w którym wskazano, że okres 3-letni, ustalony w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach odnosi się jedynie do pozostawania w związku małżeńskim, a nie do posiadania przez współmałżonka obywatelstwa polskiego. Nie jest zatem istotne, czy w chwili zawarcia małżeństwa współmałżonek posiadał obywatelstwo polskie. Przepis ten należy zatem interpretować w ten sposób, że w chwili złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się w Polsce cudzoziemiec musi pozostawać w związku małżeńskim z obywatelem polskim i małżeństwo musi trwać co najmniej od 3 lat, niezależnie od tego, w jakim czasie przez złożeniem wniosku współmałżonek uzyskał obywatelstwo polskie. Przyjęta wykładnia art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach pozwala uniknąć gorszego traktowania małżeństw zawieranych pomiędzy cudzoziemcami, w których jeden ze współmałżonków uzyskał obywatelstwo polskie podczas trwania tego małżeństwa, a przed złożeniem przez współmałżonka wniosku o zezwolenie na osiedlenie się w Polsce. Jeżeli przyjąć, że celem tego przepisu jest umożliwienie łączenia się rodzin związanych z Polską, w których jeden ze współmałżonków nie jest obywatelem polskim, to ciężar wymagań prawnych związanych z tym łączeniem powinien spoczywać przede wszystkim na wykazaniu trwałości rodziny (okresu pozostawania w małżeństwie). Dostatecznym natomiast dowodem więzi tej rodziny z Polską jest co najmniej dwuletni nieprzerwany pobyt cudzoziemca – wnioskodawcy w Polsce i obywatelstwo polskie drugiego współmałżonka, niezależnie od tego, jak długo posiada on ten status. Powołany wyrok ma istotne znaczenie w rozstrzyganiu kwestii interpretacyjnej, przyjęto w nim bowiem wykładnię, stosownie do której okres 3-letni określony w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach odnosi się jedynie do pozostawania w związku małżeńskim, a nie do posiadania przez współmałżonka obywatelstwa polskiego. Skarżąca spełnia zatem pierwszą przesłankę wymienioną w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, bowiem pozostaje ona w związku z małżeńskim od 2004 r. zawartym z obywatelem polskim, a zatem niemal 10 lat przed złożeniem wniosku. Nie jest przy tym istotne, czy cudzoziemiec nabył obywatelstwo z mocą wsteczną, czy od momentu jego nadania, gdyż sformułowanie użyte w powołanym przepisie "co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku" nie odnosi się do okresu posiadania przez małżonka cudzoziemca obywatelstwa polskiego, lecz do długości pozostawania z nim w związku małżeńskim. Wobec powyższego, jeżeli przyjąć, że celem przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach jest umożliwienie łączenia się rodzin związanych z Polską, to nie można przyjąć, że drugim koniecznym warunkiem do uzyskania zezwolenia na osiedlenie się jest posiadanie tylko i wyłącznie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Nie można bowiem przyjąć, że przepis ten zawiera taksatywny katalog przesłanek warunkujących uzyskanie zezwolenia na osiedlenie się i posiadanej przez skarżącą karty pobytu członka rodziny obywatela Unii uznać wyłącznie za dokument czyniącym zadość formalnościom administracyjnym o charakterze deklaratoryjnym. Mając na uwadze konieczność interpretowania tego przepisu w zgodzie z normą ustanowioną w art. 3 ust. 2 i art. 10 ust. 1 Dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw członkowskich (Dz. U. UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r.), należy wziąć pod uwagę, że prawodawca unijny wprowadził w art. 10 ust. 1 tej Dyrektywy konstytutywny charakter karty pobytu wydawanej dla członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z Państw Członkowskich. Przyjmujące Państwo Członkowskie dokonuje szczegółowej analizy osobistych okoliczności wjazdu lub pobytu wobec tych osób (w rozumieniu Dyrektywy) i ma szeroki zakres swobodnego uznania co do wyboru wspomnianych kryteriów, przy czym kryteria te powinny jednak być zgodne ze zwykłym rozumieniem określenia "ułatwia". Dlatego zasadnym jest zastosowanie rozszerzającej wykładni celowościowej przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nakazującej uznanie karty pobytowej – pełniącej jednocześnie funkcję rejestracyjną, o której mowa w art. 8 Dyrektywy, a wbrew twierdzeniom organu odwoławczego funkcja rejestracyjna karty pobytowej nie jest wyłącznym elementem dystynktywnym tego dokumentu – o charakterze analogicznym, jak zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, od którego m.in. uzależnione jest udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. Rozpoznając ponownie sprawę, rzeczą organów administracji będzie ponowna ocena stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wykładni dokonanej w powyższym wyroku. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.