IV SA/Wa 1341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Główny Geodeta Kraju na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej także: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku S. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego dnia [...] listopada 2014 r. Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym: Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] na podstawie art. 7d, art. 40a ust. 1, art. 40b ust. 1, art. 40d, art. 40e, art. 40f ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), rozpoznając wniosek S. R., postanowił ustalić opłatę za uwierzytelnienie dokumentów w wysokości 95 zł. W związku z odwołaniem od powyższej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1646/14, zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 56 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazał, iż przed wniesieniem skargi, wnioskiem z dnia 10 listopada 2014 r. S. R. zwrócił się do Głównego Geodety Kraju o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Pismem z dnia 10 listopada 2014 r. S. R. (dalej: "strona", "skarżący") wystąpił do Głównego Geodety Kraju z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Wnioskodawca, powołując się na przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Główny Geodeta Kraju w oparciu o przepis art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż celem postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie ustalenie czy decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Następnie wywiódł, że w sprawie zastosowanie ma stan prawny wprowadzony ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 897, zwana dalej "Pgik"). Zgodnie z art. 40b ust. 1 pkt 3 ustawy Pgik, organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny pobierają opłaty za uwierzytelnianie dokumentów opracowanych przez wykonawców prac geodezyjnych lub kartograficznych, zaś uwierzytelnienie dokumentów następuje na wniosek złożony do właściwego organu, który przyjął do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego tę dokumentację. Dalej wyjaśnił, że na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit e oraz art. 12a ust. 1 ustawy Pgik, w przypadku prac geodezyjnych, których rezultatem jest mapa z projektem podziału nieruchomości, organem właściwym do przyjęcia tej dokumentacji jest starosta. Zatem organem właściwym do ustalenia wysokości opłaty za uwierzytelnienie mapy z projektem podziału nieruchomości jest właściwy starosta. Jak podał Główny Geodeta Kraju w myśl art. 40f ust. 1 ustawy Pgik, w przypadku sporu dotyczącego wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej – w tym przypadku starosta – wydaje decyzję administracyjną. Zgodnie z art. 7b omawianej ustawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem: 1) pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie; 2) wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Zatem organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. był [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W rezultacie w ocenie organu nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości organu podnoszonych we wniosku strony. W piśmie nazwanym odwołaniem od powyższej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu S. R. odniósł się do instytucji pobierania opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne, powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2014 r. I OPS 1/14, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r. K 30/12 oraz zmienioną treść art. 40a ustawy Pgik, stwierdzając przy tym, iż organem odwoławczym od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], a wydana decyzja przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2014 r. narusza przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W związku z powyższym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji uznał za zasadny. Główny Geodeta Kraju, po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2015 r. Po przytoczeniu przebiegu postępowania przepisów w zakresie nieważności postępowania, podzielił dokonaną ocenę prawną. Przede wszystkim Główny Geodeta Kraju wskazał, ze uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2014 r. I OPS 1/14, oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OW 82/14, dotyczą stanu prawnego, obowiązującego przed dniem 12 lipca 2014 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 897). Z dniem 12 lipca 2014 r. (po wejściu w życie nowych przepisów), wprowadzono dwa rodzaje opłat, a mianowicie opłaty za udostępnianie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 40a ust. 1 ustawy Pgik) oraz opłaty za czynności określone w art. 40b ust. 1 ustawy Pgik. Uwierzytelnienie dokumentów następuje na wniosek złożony do organu, który przyjął do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego tę dokumentację. Powołując się na przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 lit e oraz art. 12a ust. 1 ustawy Pgik, Główny Geodeta Kraju podał, że w przypadku prac geodezyjnych, których rezultatem jest mapa z projektem podziału nieruchomości, organem właściwym do uwierzytelnienia opracowania przeznaczonego dla zleceniodawcy jest starosta. Dalej wyjaśnił, iż zgodnie z art. 40b ust. 1 pkt 3 ustawy Pgik, organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny pobierają opłaty za uwierzytelnianie dokumentów opracowanych przez wykonawców prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, co do zgodności tych dokumentów z danymi zawartymi w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a oraz 1b tej ustawy lub z dokumentacją przekazaną przez tego wykonawcę do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, uznając przy tym, że ten sam starosta jest organem właściwym do ustalenia wysokości opłaty za uwierzytelnienie mapy z projektem podziału nieruchomości. W myśl przepisu art. 40f ustawy Pgik, który stanowi, że w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną. (ust. 1). Zgodnie z art. 7b omawianej ustawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem: 1) pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie; 2) wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. W ocenie Głównego Geodety Kraju, mając na względzie, że wniosek o uwierzytelnienie dokumentów, wydanie decyzji ustalającej wysokość opłaty nastąpiło po dniu 12 lipca 2014 r., w sprawie powinien mieć zastosowanie stan prawny wprowadzony ustawą o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obowiązujący od dnia 12 lipca 2014 r. Wobec powyższego właściwym organem do rozpoznania odwołania od decyzji starosty jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. W podsumowaniu organ wyraźnie zaznaczył, że organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. był [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Zatem w jego ocenie decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz przez właściwy organ. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Geodetę Kraju z dnia [...] marca 2015 r. złożył S. R. (dalej również jako "skarżący"). Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności: 1. obrazę przepisów postępowania przez utrzymanie w mocy własnej decyzji z dnia 13 lutego 2015 r.; 2. naruszenie przepisu art. 12b ust. 5 ustawy Pgik przez niewłaściwą jego interpretację i zastosowanie; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i przyjęcie, że organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji starosty – zgodnie z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Pgik – jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. W posumowaniu zarzutów skarżący wniósł o orzeczenie o bezskuteczności zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi w obszerny sposób, skarżący odniósł się do przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zakresie opłat zarówno w poprzednim stanie prawnym jak i po nowelizacji ustawy od dnia 12 lipca 2014 r. Powołał się także na orzecznictwo sądów administracyjnych, które w jego ocenie nie jest jednolite i jasne. Nie mniej w ocenie autora skargi mając na względzie przepisy ustawy o finansach publicznych organem odwoławczym od decyzji Starosty [...] powinno być Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Skarżący wskazał zatem, iż decyzja wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2014 r. narusza przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaznaczył także, iż do oceny Sądu pozostawił kwestię, czy w sprawie zachodzą przesłanki do unieważnienia obu wydanych decyzji z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., z powodów określonych w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., nie mniej w pierwszej kolejności powinny być rozważone przesłanki z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji z uwagi na brak kompetencji organu do jej wydania. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje w wcześniejsze stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Przedmiotem niniejszego postępowania była kontrola decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2015 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2014 r. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2014 r., nie są obarczone żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Inkryminowana decyzja organu – Starosty [...] została wydana na podstawie art. 7d, art. 40a ust. 1, art. 40b ust. 1, art. 40d, art. 40e, art. 40f ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Odwołanie od decyzji Starosty [...] złożone przez skarżącego zostało rozpoznane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i zarzut strony kwestionującej tę decyzję dotyczy właściwości tego organu co ma skutkować nieważnością decyzji wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Otóż wyjaśnić trzeba, że kwestia opłat za udostępnianie materiałów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego została uregulowana w rozdziale 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) zatytułowanym "Państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny". Zgodnie z art. 40a ust. 1 tej ustawy w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 28 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 897), zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 12 lipca 2014 r., organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Stosownie do z art. 40 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym od dnia 12 lipca 2014 r., prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacja opracowań przyjmowanych do zasobu należy do: 1) Głównego Geodety Kraju - w zakresie centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; 2) marszałków województw - w zakresie wojewódzkich zasobów geodezyjnych i kartograficznych; 3) starostów - w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych. Kolejne przepisy tj.: art. 40b omawianej ustawy, dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy zmieniającej, określa czynności, za które organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny pobierają opłaty, art. 40d ustala sposób obliczenia opłaty za udostępnianie materiałów zasobu oraz za wykonanie czynności, o których mowa w art. 40b ust. 1 ustawy oraz moment jej pobrania. Dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy zmieniającej przepis art. 40f ustawy Pgik stanowi, że w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną. (ust. 1). Natomiast organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej określa art. 6a ustawy Pgik, zgodnie z powyższym przepisem: Służbę Geodezyjną i Kartograficzną stanowią: 1) organy nadzoru geodezyjnego i kartograficznego: a) Główny Geodeta Kraju, b) wojewoda wykonujący zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jako kierownika inspekcji geodezyjnej i kartograficznej, wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie; 2) organy administracji geodezyjnej i kartograficznej: a) marszałek województwa wykonujący zadania przy pomocy geodety województwa wchodzącego w skład urzędu marszałkowskiego, b) starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego. (ust. 1). Wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Służby Geodezyjnej i Kartograficznej określone w ustawie i przepisach odrębnych. (ust. 2). Starosta na wniosek gminy powierza wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), w drodze porozumienia, prowadzenie spraw należących do zakresu jego zadań i kompetencji, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, (...). ( ust. 4). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi sprawy powierzone na podstawie ust. 4 przy pomocy geodety gminnego wchodzącego w skład urzędu gminy. (ust. 5). Zgodnie z art. 7b omawianej ustawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem: 1) pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie; 2) wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Mając na uwadze powyższe regulacje stwierdzić należy, że organem właściwym do wydania decyzji o ustaleniu opłaty za uwierzytelnienie dokumentów był Starosta, w tym przypadku Starosta [...], natomiast od wydanej przez Starostę decyzji służyć będzie odwołanie do organu wyższego stopnia, o którym mowa w art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy. Organem wyższego stopnia jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. W mniejszej sprawie odwołanie powinien rozpoznawać [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Zatem stwierdzić należy, że organ działał zgodnie z procedurą wskazaną w ww. przepisach. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko w przypadku gdy przepis prawa nie budzi wątpliwości. Sąd orzekający w sprawie, podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1111/06, w którym stwierdzono, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto zaznaczyć też należy, iż o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Sąd nie dopatrzył się, aby decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego obarczona była wadą, skutkującą stwierdzeniem jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym Sąd w składzie orzekającym nie podziela zarzutu, iż organ rozpoznający odwołanie skarżącego nie był organem właściwym do jej rozstrzygnięcia oraz zarzutu, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Sąd nie znalazł również podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Starostę [...], mając na uwadze postępowanie nieważnościowe. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego, aby organ wydający zaskarżoną decyzję Główny Geodeta Kraju naruszył przepisy postępowania w tym art. 107 § 3 k.p.a. i nie dokonał należytej kontroli decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Zaskarżona decyzja zawiera ustalenia faktyczne i prawne, podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak i wskazania dotyczące rozważań i wniosków organu zarówno w zakresie odnoszącym się do rażącego naruszenia prawa przepisów o właściwości, oraz w zakresie przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Zasadniczo stwierdzić należy, że skarżący w skardze podnosił okoliczności i wywody nie dotyczące postępowania nieważnościowego, a przytaczał argumenty odnoszące się do sporów w zakresie opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne w kontekście przepisów omawianej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przed jej nowelizacją. Wykazywał orzecznictwo: Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych na poparcie i słuszność swoich poglądów, podnosząc, że organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej opłatę dotyczącą należności budżetu powiatu, z uwagi na mające zastosowanie przepisy ustawy o finansach publicznych, jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela powyższego poglądu. W nawiązaniu do podnoszonego przez skarżącego orzecznictwa Naczelnego Sadu Administracyjnego przytoczyć należy Postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie I OW 206/14, która co prawda dotyczyła sporu kompetencyjnego w nieco innym stanie faktycznym, nie mniej Sąd ten dokonał interpretacji przepisów rozdziału 7 ustawy Pgik po jej nowelizacji, zwracając uwagę na art. 7b tej ustawy. Jeszcze raz podkreślić zatem należy, że kontrolowane decyzje w postępowaniu nieważnościowym dotyczą ustalenia opłaty za uwierzytelnienie dokumentów i właściwości organu rozpoznającego odwołanie. W ocenie Sądu, nie zachodzą również pozostałe przesłanki o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. pozwalające na stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i Starosty [...]. Zatem ustalenie przez organ, że nie doszło do rażącego naruszenia wymienionego przepisu w kontrolowanej decyzji jest prawidłowe. Reasumując, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ nie naruszył ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, ani nie naruszył przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone należycie, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. W rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., Sąd nie dopatrzył się aby wydane decyzje przez Głównego Geodetę Kraju obarczone były naruszeniami wynikającymi z treści art. 156 § 1 k.p.a. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a zatem stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.