I FSK 311/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Monika Osial, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. [...] sp. z o. o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 734/15 w sprawie ze skargi I. [...] sp. z o. o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i czerwiec 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. [...] sp. z o. o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 10.800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 21 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 734/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę I. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 30 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i czerwiec 2013 r. Organ podatkowy przeprowadził w I. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "spółka" lub "strona") kontrolę, która wykazała, że w marcu i czerwcu 2013 r. spółka zadeklarowała wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz kontrahenta francuskiego E. z siedzibą w Paryżu (dalej: "kontrahent"), nr VAT [...], do której zastosowała stawkę podatku VAT w wysokości 0%. Dostawa została udokumentowana fakturą VAT nr [...] z 14 lutego 2013 r. i dotyczyła sprzedaży spodni męskich, spodni damskich oraz pasków marki D. Prawdziwości deklaracji nie potwierdziło postępowanie, które wykazało, że czynności ujęte w fakturze nie spełniają warunków wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej: "WDT"), gdyż zgromadzone dowody nie potwierdzają jednoznacznie przemieszczenia towarów z Polski do Francji i ich otrzymania przez nabywcę. Organ uznał, że dostawa dokonana na podstawie tej faktury nie może być uznana za WDT w marcu (pierwsza część dostawy towaru) i w czerwcu (druga część dostawy towaru) 2013 r. ale winna być wykazana jako dostawa krajowa, opodatkowana stawką właściwą dla sprzedaży krajowej. Konsekwencją stwierdzenia powyższej nieprawidłowości było wydanie przez organ podatkowy decyzji za marzec i czerwiec 2013 r., natomiast w związku z tym, że spółka w korekcie deklaracji VAT-7 za luty 2013 r. wykazała sprzedaż dokonaną na podstawie przedmiotowej faktury w całości jako sprzedaż krajową opodatkowaną stawką VAT - 23%, organ pierwszej instancji umorzył postępowanie podatkowe za ten miesiąc. Po rozpatrzeniu odwołań spółki Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu wskazał, że z ustaleń postępowania podatkowego wynika, że 14 lutego 2013 r. spółka wystawiła fakturę VAT nr 01/02/2013 sprzedaży spodni damskich i męskich oraz pasków firmy D. na rzecz francuskiego kontrahenta. Dostawy tych towarów dokonała w marcu i czerwcu 2013 r. W związku ze wskazaną transakcją w deklaracjach VAT-7 - w rozliczeniu podatku od towarów i usług - spółka ostatecznie wykazała za luty, marzec i czerwiec 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Rozliczenie za marzec i czerwiec uwzględniało wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz kontrahenta francuskiego, nr VAT [...], sprzedaż odzieży i pasków marki D. na kwotę brutto 2.060.000 zł. Badając dokumenty dotyczące powyższej transakcji organ powziął wątpliwość, co do ich rzetelności, bowiem dokument WZ z 25 marca 2013 r. potwierdzał odebranie z magazynu 1000 szt. spodni męskich, 1000 szt. spodni damskich marki D. oraz 2000 szt. pasków marki D. został opatrzony nieczytelnym podpisem wystawcy, natomiast z listu przewozowego CMR z 23 marca 2013 r. dotyczącego przewozu tego towaru nie wynika kto odebrał wskazany towar. W liście przewozowym, przewoźnik W.F. odnotował, że towar stanowi 50 szt. kartonów porozcinanych i porozrywanych bez możliwości przeliczenia zawartości. Z protokołu z 11 czerwca 2013 r. wynika, że wydano drugą partię towaru (1500 szt. odzieży męskiej i 1000 szt. odzieży damskiej marki D.). Wydającym był Piotr Szturc (brak podpisu), a odbierającym M.C. (podpis nieczytelny). Spółka przedstawiła również korespondencję handlową z 10 września 2013 r. wraz z tłumaczeniem, z której wynika, że kontrahent francuski potwierdza odbiór "włókna" i dokonanie zapłaty za fakturę nr 01/02/2013 przelewem. Pismo opatrzone jest pieczęcią [...] oraz nieczytelnym podpisem M.B. Wpłaty potwierdzają wyciągi bankowe i raporty, które jednak nie identyfikują płatności z fakturą. Natomiast z informacji francuskiej administracji podatkowej z 2 lipca i 26 listopada 2013 r. wynika, że kontrahent francuski to spółka utworzona w październiku 2013 r., która nie złożyła żadnych deklaracji podatkowych. Zajmuje się działalnością architektoniczną, wystrojem wnętrz, stolarka wewnętrzną. Jej siedziba znajduje się pod adresem zamieszkania wspólników. Spółka podejrzewana jest o uczestniczenie w zorganizowanych oszustwach również na terenie Francji. Spółka nie zadeklarowała żadnego WDT, ani nie zapłaciła podatku. Francuskim służbom podatkowym nie są znane środki transportu, przewoźnik, ani osoba, która złożyła zamówienie. Płatności zostały dokonane na rzecz osoby lub jednostki, która nie jest zgodna z nazwą polskiego podatnika. Przesłuchany na okoliczność przebiegu transakcji z firmą francuską P.S. wyjaśnił, że przedmiotem dostawy były spodnie męskie i damskie zakupione w firmie M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z B. w lutym 2013 r. To firma francuska, której właściciela zna od kilku lat, zgłosiła zapotrzebowanie na towar, a on wyszukał firmę, która była w posiadaniu takiego towaru, a po jego okazaniu E. złożyła ofertę. Wszelkie warunki dostawy były ustalane ustnie w czasie pobytów we Francji, sporadycznie były to rozmowy telefoniczne, zamówienie na towar złożył M.B., który jest jego znajomym. Towar został wywieziony 25 marca 2013 r. w ilości wskazanej na CMR, przez przewoźnika W.F. Towar znajdował się w magazynie spółki M. skąd został wydany firmie francuskiej 25 marca 2013 r. i 11 czerwca 2013 r. Pierwsza partia towaru została wywieziona do Francji na adres wskazany w liście przewozowym, przez przewoźnika W.F., na plac magazynowy. Odbiór towaru nieczytelnym podpisem potwierdził na dokumentach CMR i WZ obywatel polski, którego nazwiska nie zna ani W.F. ani P.S. Drugą część towaru odebrał prawdopodobnie pracownik francuskiej firmy, który nie został przez P.S. zidentyfikowany. Nie wie kto odebrał towar z magazynu w Będzinie i kto odebrał towar we Francji, nie potrafi wskazać gdzie i przez kogo towar został odebrany i rozładowany. Przypuszcza, że towar dotarł również do Francji 12 czerwca 2013 r. ale nie potrafi podać dokładnego adresu dostarczenia towaru. Widział dowód rejestracyjny samochodu, który miał przewieźć towar ale nie zwrócił uwagi kto jest właścicielem samochodu. Potwierdzeniem odbioru towaru z 11 czerwca 2013 r. jest pismo kontrahenta francuskiego z 16 września 2013 r. poświadczające odbiór towaru udokumentowanego fakturą VAT nr 01/02/2013. Przesłuchany 29 maja 2013 r. W.F. zeznał, iż zlecenie otrzymał ustnie, od mężczyzna, który przedstawił się imieniem P. Usługę wykonał osobiście. Towar odebrał z B. Przy wydaniu towaru otrzymał dokument WZ wypisany przez mężczyznę, który wydał towar (50 sztuk kartonów) i list przewozowy CMR. Osobiście przybił pieczątkę przewoźnika, złożył podpis i wpisał numer rejestracyjny samochodu oraz zastrzeżenie dotyczące braku możliwości przeliczenia towaru. Organ podkreślił, że spółka francuska nie zadeklarowała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z Polski, nie dokonała także zapłaty podatku z tego tytułu. Spółka nie posiadała siedziby pod wskazanym adresem i nie prowadziła w tym miejscu działalności gospodarczej. Francuska administracja podatkowa nie potwierdziła faktu dostarczenia towaru pod wskazany w CMR adres, nie potwierdziła również otrzymania przez spółkę faktury na zakup odzieży firmy D. ani numeru rachunku bankowego, z którego dokonano zapłaty za towar, jako rachunku odbiorcy. Nadto nie są jednoznaczne ustalenia dotyczące okoliczności wydania towaru w Polsce i jego odbioru w Paryżu w marcu 2013 r., w tym nieczytelny podpis na dokumencie WZ, brak podpisu potwierdzającego odbiór towaru o tak znacznej wartości. W konsekwencji organ uznał, że spółka dysponowała dokumentem przewozowym CMR i WZ (w odniesieniu do marca 2013 r.), na których wskazano rodzaj i ilość sztuk towaru i kopię faktury ale ponieważ, na dokumentach WZ i CMR widnieją nieczytelne podpisy, brak też jest podpisu potwierdzającego odbiór towaru na dokumencie WZ, to nie poświadczają one jednoznacznie wywozu towaru ujętego na fakturze w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy. Również w odniesieniu do dostawy z czerwca 2013 r., podatnik nie dysponuje praktycznie żadnym dokumentem potwierdzającym wywóz towaru z terytorium Polski czy adresem pod jaki towar został dostarczony. Nie posiada też żadnego dokumentu, z którego wynikałaby specyfikacja towarów będących przedmiotem transakcji. Strona nie posiada nawet wiarygodnej korespondencji handlowej, bowiem potwierdzenie przez francuskiego kontrahenta faktu otrzymania włókna nie jest tożsamy z faktem potwierdzenia otrzymania konkretnej odzieży czy pasków czyli towarów zidentyfikowanych co do ich rodzaju. Organ odwoławczy uznał, iż nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wskazanych na fakturze VAT nr [...] z 14 lutego 2013 r. wystawionej na rzecz kontrahenta francuskiego i skarżąca winna zastosować do dostawy stawkę podstawową, jak do sprzedaży w kraju, tj. 23%, tym bardziej gdy organ nie dopatrzył się w działaniu podatnika zachowania należytej staranności. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzuciła organowi nieuwzględnienie stanowiska NSA zawartego w uchwale z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, dotyczącej wymogów dokumentacyjnych dla zastosowania stawki 0 % przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto spółka zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń organów podatkowych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że nie posiadała określonych w art. 42 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") dokumentów potwierdzających wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, a zwłaszcza że sprzedane towary zostały faktycznie wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że organy podatkowe słusznie przyjęły, że w przedmiotowej sprawie spółka nie wykazała spełnienia przesłanek z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Wskazana regulacja prawna jest czytelna, jasna i zrozumiała. Warunki określone w tym przepisie muszą zostać spełnione, aby dostawca był uprawniony do skutecznego skorzystania z preferencyjnej stawki podatku 0%, a spełnienie tych warunków powinno zostać udokumentowane w sposób wyraźnie i jednoznacznie określony w ustawie. Obowiązek wykazania uprawnienia ciąży na podatniku, a nie na organie. Sąd nie dopatrzył się trafności zarzutu naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony z uwzględnieniem zasad prowadzenia postępowania podatkowego. Poddano wnikliwej ocenie wszystkie dokumenty zgromadzone w jego toku, wyjaśnienia strony, zeznania przewoźnika, korespondencję oraz wszystkich okoliczności związanych z tymi dowodami. Skarżąca nie wskazała jakich dowodów organ nie przeprowadził, jak również sama nie przedstawiła innych dowodów potwierdzających jej prawo do zastosowania stawki VAT 0%. Organ dwukrotnie przesłuchał Piotra Szturca, przesłuchał przewoźnika - W.F. oraz skorzystał z możliwości skierowania zapytania do francuskiej administracji skarbowej. Sam fakt wywiezienia jednej partii towaru do Francji nie potwierdza jeszcze wykonania całości dostawy na rzecz kontrahenta wskazanego w fakturze. Posiadane i okazane przez skarżąca dokumenty, jak WZ, CMR, dowody zapłaty za towar, zeznania świadków oraz pisemne oświadczenie z 10 września 2013 r. złożone przez M.B. nie są jednoznaczne w swej treści. Organ podatkowy w granicach swobodnej oceny materiału dowodowego dokonał ich oceny i uznał, że z nich nie wynika kto, kiedy i gdzie odebrał towar i czy była to firma widniejąca na fakturze. Niejasne okoliczności dotyczące dostawy i brak potwierdzenia przez nabywcę towaru wykazanego w przedmiotowej fakturze (potwierdzenie dostawy włókna, a nie odzieży) nie mogą być uznane za spełnienie warunków do uznania, iż wystąpiło WDT. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa materialnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 191 oraz 210 § Ordynacji podatkowa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 P.p.s.a. w związku z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuznaniu transakcji z 14 lutego 2013 r. za dostawę wewnątrzwspólnotową i odmowie uwzględnienia prawa skarżącej do zastosowania stawki podatku VAT 0% w stosunku do wyżej wskazanej transakcji, w sytuacji, gdy warunki zastosowania tej stawki zostały spełnione, w szczególności doszło do faktycznego wywozu towarów z terytorium kraju i jego dostarczenia zagranicznemu kontrahentowi; - naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie nie odnotowano. Podobnie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. Skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zawartymi w niej zarzutami (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Dokonana ocena wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w pierwszej kolejności nie pozwoliła stwierdzić, aby został on wydany z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego. Wyjaśniając takie stanowisko podkreślić należało, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Autor takiej skargi zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinien wykazać, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną w jej granicach (art. 183 § 1 P.p.s.a.), a to oznacza, że nie może zmieniać zakresu podniesionych w niej zarzutów, jak i wprowadzać ich własnego uzasadnienia. To wszystko jest rolą, którą musi wypełnić skarżący. Sąd kasacyjny nie ma nie tylko obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Innymi słowy, to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy jej zredagowanie w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone lub ocenione. Odniesienie się do pewnych zagadnień w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny oraz działające w sprawie organy podatkowe. W rozpoznanej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania pozbawione były właściwej argumentacji, wykazującej na takie ich naruszenie, którego stopień mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej motywy, w żaden sposób nie przekonały o popełnieniu przez Sąd pierwszej instancji błędów, które powinny prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, z tej przyczyny, że należało uwzględnić skargę kasacyjną, a nie ją oddalić. Poczynione przez jej autora twierdzenia były w istocie polemiką z oceną przyjętą przez Sąd. Przedstawione uzasadnienie zarzutów jest bardzo ogólnikowe, brak jest wskazania na czym polegało naruszenie tych przepisów rzez Sąd. Przytoczenie orzecznictwa sądów administracyjnych w połączeniu z ogólnymi zasadami odnoszącymi się do zasady in dubio pro tributario wraz ze stwierdzeniem że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania poprzez zastosowanie art. 151 P.p.s.a., a nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w związku z art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej bez wyjaśnienia na czym konkretnie to naruszenie polegało, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tak postawionych zarzutów. Autor skargi kasacyjnej zarzuca także dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności przejawiającą się w umniejszaniu wartości dowodów przemawiających na korzyść skarżącej. Jednakże nie wskazano, które to dowody zostały ocenione w sposób dowolny, uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skontrolowanie tej kwestii. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał w jaki sposób Sąd przepis ten naruszył. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten określa więc elementy, z jakich powinno się ono składać. Jest zatem przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z wyżej wymienionych warunków. W rozpoznanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada standardom, o których stanowi art. 141 § 4 P.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Ponadto, Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Stawiając zarzut naruszenia wskazanego wyżej przepisu spółka nie podnosi, by uzasadnienie Sądu pierwszej instancji nie zawierało wszystkich elementów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji inaczej niż tego oczekiwała spółka okoliczności ocenił, nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisu określającego wymogi formalne uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku szczegółowo opisuje działania podejmowane przez organy, ocenia też te działania pod kątem efektywności i szybkości, czy pozorności. Te wszystkie cechy uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji spełnia. Ponadto nieprawdziwy jest zarzut, że Sąd pierwszej instancji "w żaden sposób nie rozpoznał i nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej", gdy tymczasem na stronie 19 i 20 uzasadnienia wyroku Sąd pierwszej instancji wskazuje, że nie dopatrzył się trafności zarzutu naruszenia prawa procesowego, podkreślając, że zgromadzony materiał dowodowy był pełny i wystarczający do rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony z uwzględnieniem zasad prowadzenia postępowania podatkowego. Sąd podkreślił, że organy przesłuchały świadków, skorzystały z możliwości skierowania zapytania do francuskiej administracji skarbowej, co wykluczyło zarzut niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na każdym etapie postępowania skarżąca miała możliwości wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów bowiem odmienna ich ocena przez organ nie stanowi naruszenia tej zasady. W niepodważonym skutecznie zarzutami skargi kasacyjnej stanie faktycznym sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał też zasadności zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. Mając na względzie wyżej dokonaną ocenę zarzutów proceduralnych, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że Sąd pierwszej instancji oraz organy podatkowe prawidłowo uznały, że dowody przedstawione przez skarżącą są niewystarczające, aby uznać transakcję udokumentowaną VAT nr 01/02/20-13 z 14 lutego 2013 r. za wewnątrzwspólnotową dostawę w sytuacji braku jej potwierdzenia przez francuską administrację podatkową, która podważa prawdziwość przedłożonego przez skarżącą oświadczenia nabywcy. Trafnie podniosły organy podatkowe, iż skarżąca nie zbadała wiarygodności swojego kontrahenta, miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i jego siedziby. Nie sprawdziła, pomimo znacznej wartości dostawy, czy kontrahent wywiązuje się z obowiązków podatkowych i czy zadeklarował w swoim kraju wewnątrzwspólnotowe nabycie, co jest konieczne dla zapewnienia zasady neutralności podatkowej. Wobec powyższego spółka nie spełniła warunków do zastosowania preferencyjnej stawki w wysokości 0% przy WDT, gdyż istniały podstawy do uznania, że towar nie został wywieziony poza teren kraju. Słuszne jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów ma odpowiadać wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów i obaj podatnicy muszą powyższe transakcje wykazać, a ich nabywca opodatkować. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy okazało się, że na podstawie informacji przesłanych na formularzu przez francuską administrację podatkową, kontrahent odwołującej się spółki nie zgłosił i nie opodatkował nabycia towarów od I. sp. z o.o. Tym samym została złamana zasada neutralności podatkowej. Sprzedaż tą należało opodatkować 23% stawką podatku jako sprzedaż krajową. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.