III SA/Kr 354/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Bociąga Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a), art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. (WE) L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. s. 8 ze zm.) rozdziału I lit. s) załącznika IB do tego rozporządzenia, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na W. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. S. Transport Towarowy, kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł z tytułu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 23 maja 2013 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości F zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Volvo o nr rej. [...]. Zatrzymanym pojazdem kierował przedsiębiorca W. S. Stwierdzono, że nie były rejestrowane za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazania urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Przebieg i wyniki tej kontroli zamieszczono w protokole kontroli nr [...] z dnia 23 maja 2013 r. Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. S. Transport Towarowy, karę pieniężną w związku z ustaleniem naruszeń polegających na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyszczególnił zdarzenia, wskazujące na rodzaj popełnionych naruszeń, analizując dane czasowe wykresówek i stan licznika pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji W. S. podniósł naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ wybiórczej i jednostronnej oceny materiału dowodowego. Ponadto wskazał, że protokół kontroli nie zawiera oświadczenia, które złożył w trakcie kontroli, zawierające wyjaśnienie dotyczące przyczyn, dla których ilość kilometrów przejechanych nie zgadzała się z danymi z wykresówek. Przejazdy, które skarżący wykonywał po drzewo do lasu nie były rejestrowane, gdyż były wykonywane bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżący powołał się także na mające – jego zdaniem – zastosowanie w sprawie wyłączenie z art. 13 ust. 1 lit. g) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. 370 z 31 grudnia 1985 r. s.1). Opisaną na wstępie decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał na podstawy prawne rozstrzygnięcia, a następnie, podniósł, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadka, zapisów wykresówek wykazała, iż kierowca W. S. w dniach: 26 kwietnia 2013 r., 29 kwietnia 2013 r., 30 kwietnia 2013 r., 14 maja 2013 r., 17 maja 2013 r. prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie rejestrował na wykresówkach pełnych zapisów aktywności kierowcy. Kierowca ww. wskazanych dniach prowadząc pojazd nie rejestrował na wykresówkach pełnych zapisów prędkości, przebiegu drogi, aktywności kierowcy. Podczas kontroli drogowej ustalono, że ww. okresie przedsiębiorca prowadził pojazd na otwartym tachografie. Przejazd na otwartej pokrywie tachografu powoduje, że tachograf nie rejestruje na wykresówce żadnych wskazań z zakresu prędkości, przebiegu drogi, aktywności kierowcy. Organ II instancji stwierdził, że organ I instancji w opisie stanu faktycznego powyższego naruszenia zawarł stwierdzenia odnoszące się do stanu różnicy kilometrów pomiędzy wykresówkami, nie wyjaśniając metodologii przedmiotowych ustaleń braku kilometrów. Mimo powyższych niejasności w zakresie sposobu ustaleń braku rejestracji określonej liczby kilometrów, stan faktyczny oparty na zeznaniach kierowcy, protokole kontroli, zapisach wykresówek, potwierdza powstanie naruszenia opisanego pod Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu, strona powołuje się na nieobowiązujące w systemie prawa Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. 370 z 31 grudnia 1985 r. s.1), które zostało uchylone przez Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r. ze zm.). Jednak stosownie do art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. (WE) L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. s. 8) Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r. ze zm.) z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wyłączenie dotyczące ww. typu pojazdów zostało wprowadzone przez art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm., dalej zwanej ustawą o czasie pracy kierowców). Zgodnie z art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 ww. Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Kategorie pojazdów, o których mowa w ust. 1, wyłączone są z zakresu stosowania wskazanego powyżej Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Strona nie udowodniła, aby przejazdy w dniach opisanych w stanach faktycznych, stanowiące naruszenia wskazane w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podlegały pod powyższe wyłączenia. Organ II instancji podniósł, że niehandlowy przewóz rzeczy określony w art. 3 lit. h) Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 należy utożsamiać z przejazdem w celach prywatnych. Jest to taki przewóz, który odbywa się poza obrotem gospodarczym, nie powiązany w jakikolwiek sposób z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz spełniający przesłankę dopuszczalnej masy całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony. Przewóz niehandlowy można inaczej określić jako osobisty, niezawodowy, nie służbowy. Przykładowo będzie to przejazd w celu odwiedzin rodzin, w celu dokonania zakupów dla potrzeb domowych. Kontrolowany pojazd o numerze rejestracyjnym [...] posiada dopuszczalną masę całkowitą 13290, a co za tym już ze względu na tą okoliczność nie podlega pod powyższe wyłączenie z cytowanego wyżej Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W skardze na powyższą decyzję do WSA w Krakowie W. S. wskazał na podnoszone już w odwołaniu od decyzji organu I instancji naruszenie przepisów postępowania, skutkujące brakiem wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem kwestionowanej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego i materialnego, które skutkowałyby uchyleniem decyzji. Zdaniem Sądu organy transportu drogowego ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości stan faktyczny sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi zebrały w niniejszej sprawie wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Rozpatrzyły go w całości i dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod obowiązujące w sprawie przepisy prawa. W rozpatrywanej sprawie, kwestionowaną skargą decyzją, nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną za jeden rodzaj naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). W ocenie Sądu organy prawidłowo wskazały, że zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31 grudnia 1985 r., s.8), zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego, jak określono w załączniku IB. Podkreślić należy, że to samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który zakłócałby pracę urządzenia rejestrującego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c), d): a) jeśli pojazd jest wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Ust. 3 art. 15 ww. rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 stanowi, że kierowcy: - zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem karu rejestracji pojazdu, - obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację wskazanych w tym przepisie w punktach od a) do d) okresów. Powyższe stanowią obowiązki kierowcy. Takie same ma pracodawca (zatrudniający przedsiębiorca), gdyż jak wynika z art. 13 ww. rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 nie tylko kierowca, ale i pracodawca ma zapewnić poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Nie wykonywanie m. in. obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy przez urządzenie rejestrujące znalazło swój wyraz w treści załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca przewidział pod l.p. 6.2.1 tego załącznika za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcję w postaci kary w wysokości 5000 zł. W ocenie Sądu orzekające organy prawidłowo oceniły zebrane dowody w postaci: protokołu kontroli, dowodu z zeznań świadka, zapisów wykresówek. Nie poparte są wystarczającą argumentacją zarzuty skarżącego dotyczące protokołu z kontroli. Podnieść należy, że jeżeli przedsiębiorca miał jakiekolwiek w tym względzie zastrzeżenia, czy to do zawartych w nim ustaleń, czy to odnośnie braku w nim złożonego przez niego oświadczenia, nie stało nic na przeszkodzie, by w tym względzie takie zastrzeżenia wniósł. Protokół z kontroli został jednak podpisany przez skarżącego bez takich zastrzeżeń. Skoro z zapisów na wykresówkach wynika, że kierujący zatrzymanym do kontroli pojazdem W. S., nie rejestrował w dniach: 26 kwietnia 2013 r., 29 kwietnia 2013 r., 30 kwietnia 2013 r., 14 maja 2013 r., 17 maja 2013 r. pełnych zapisów aktywności kierowcy, co znajduje potwierdzenie w jego zeznaniu, a nadto wskazał, że w okresie tym prowadził pojazd na otwartym tachografie, co powoduje, jak wyjaśniły organy, brak rejestracji przez urządzenie prędkości, przebiegu drogi, aktywności kierowcy, to w żaden sposób nie można zarzucić organom, iż ocena tego rodzaju zachowania kierującego pojazdem jest nietrafna i narusza art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) W pełni podzielić zatem trzeba stanowisko, że otwarcie tachografu należy interpretować jako ingerencję w pracę urządzenia rejestrującego, gdyż jego skutkiem jest brak zapisu o aktywności kierowcy na umieszczonej w urządzeniu rejestrującym wykresówce (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2136/09, wyrok WSA w Szczecinie z 5 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 633/13 publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaistniały więc bez wątpienia przesłanki do orzeczenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Argumenty skarżącego, że Rozporządzenie WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. nie znajduje zastosowania do kontrolowanego pojazdu są niezasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącego słusznie organ stwierdził, że w tym konkretnym przypadku nie ma wyłączenia tego rodzaju pojazdów jak przedmiotowy. Rozporządzenie to nie stosuje się m. in. do pojazdów lub zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Skoro nawet, jak twierdzi skarżący "prywatnie" przewoził rzeczy przedmiotowym pojazdem, to w sytuacji, gdy jego dopuszczalna masa całkowita wynosiła 13 290, tj. więcej niż 7,5 tony, wyłączenie to nie znajduje zastosowania. Istotnie, stosownie do art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 Państwa Członkowskie moją wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z zakresu zastosowania niniejszego rozporządzenia. Takie wyłączenie zostało przewidziane w art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.). Wyłączenie w tej normie prawnej ma charakter funkcjonalny i musi się wiązać ze szczególnymi cechami przejazdu, usprawiedliwiającymi stosowanie mniej korzystnych zasad pracy dla kierowców oraz obniżenie wymagań mających wpływ na bezpieczeństwo, w tym właśnie rejestrowanie np. aktywności kierowcy. Jak wskazują wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej sens zastosowania tego wyłączenia uzależniony jest od celu przejazdu i charakteru ładunku, np. szczególny przejazd uzasadniony niebezpieczeństwem epidemiologicznym, który może np. dotyczyć ładunku łatwo psującego się, czy też w postaci niebezpiecznych odpadów (por. m. in wyroki tego Sądu w sprawach C-39/95 oraz C-335/94 oraz także wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1251/06; LEX nr 382710). Racje więc mają organy, ze w sytuacji gdy skarżący, co sam przyznaje w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jechał w tym czasie po drzewo do lasu, nie był zobowiązany z uwagi na cel tego przewozu lub charakter ładunku do przestrzegania obowiązku rejestrowanie swojej aktywności jako kierowcy. Nadto, trafnie dodały, że nie przedstawił żadnych okoliczności na poparcie argumentów, że przedmiotowy pojazd podlegał z uwagi na takie a nie inne okoliczności wyłączeniu z obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy i innych wskazań rejestrowanych przez tachograf. Organy w niniejszej sprawie prawidłowo oceniły, że nie zachodziły w tej sprawie przesłanki do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż nie wykazał on zaistnienia takich przesłanek. Odpowiedzialność administracyjna określona w przepisach ustawy o transporcie drogowym nie ma charakteru automatycznego i naruszający przepisy może się uwolnić od tej odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić (wyrok WSA w Gliwicach z 20 czerwca 2012 r., II SA/Gl 349/12; LEX nr 1234227). Ciężar dowodu spełnienia przesłanek z art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym spoczywa jednak na przedsiębiorcy wykonującym transport drogowy. Przesłanki egzoneracyjne określone w przepisie art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie legalizacji i użytkowania tachografów należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową. W badanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że nieprzestrzeganie tych powinności było spowodowane okolicznościami niezależnymi od niej. Nieuzasadnione są zatem podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego – artykułów: 7 i 77 § 1 k.p.a.. Zarzuty skarżącego mają ogólny charakter. Skarżący jedynie wymienia naruszone jego zdaniem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, powtarzając ich treść. Nie wskazuje jednak dokładnie na czym to naruszenie jego zdaniem polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe są też uzasadnienia decyzji. Spełniają one wymagania wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. zarówno w części dotyczącej stanu faktycznego, jak i w części prezentującej wyjaśnienie podstaw prawnych. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.