I SA/Wr 258/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. z/s we W. (dalej: strona, skarżąca, spółka, wnioskodawca) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] r., nr [...] odmawiające spółce wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 1 września 2014 r. spółka złożyła wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. W treści swojego wniosku strona wskazała, że "B" (dalej: Spółka Dominująca) posiada 100% udziałów w "A" sp. z o.o., "C" sp. z o.o. i "D" sp. z o.o. Następie podała, że "B", jako kredytobiorca, zawarła umowę o nadrzędny kredyt. W trakcie obowiązywania umowy kredytowej Spółka Dominująca może zwiększać swoje rzeczywiste zadłużenie, z takim jedynie zastrzeżeniem, że jej aktualny stan zadłużenia nie może przekroczyć maksymalnej kwoty kredytu. Ze względu na konieczność dodatkowego zabezpieczenia zobowiązań z tytułu umowy kredytowej "A" sp. z o.o., "C" sp. z o.o. i "D" sp. o.o. (dalej: Spółki Zależne) poręczyły za dług przyszły "B". do chwili nieodwołalnego zaspokojenia roszczeń wierzycieli, nie później jednak niż do wskazanego w umowie kredytowej dnia. Wnioskodawca podkreślił, że umowa kredytowa nie wskazuje bezpośrednio maksymalnej wysokości poręczenia. W odniesieniu do innych sposobów zabezpieczenia określona natomiast została przez kredytodawcę maksymalna kwota zabezpieczenia (uwzględniająca odsetki od kredytu, prowizje, opłaty, ryzyko związane ze zmianą stóp procentowych, itp.). Zaciągnięty kredyt spłacany jest przez Spółkę Dominującą w trakcie trwania umowy kredytowej w okresach półrocznych. Strona podała, że, spółki zawarły umowę zlecenia, w której Spółka Dominująca zleciła Spółkom Zależnym odpłatne ustanowienie i utrzymywanie w mocy zabezpieczeń umowy kredytu (dalej: Umowa Zlecenia) poprzez poręczenie zobowiązań Spółki Dominującej wynikających z umowy kredytu do maksymalnej kwoty poręczenia (ustalonej w wysokości odpowiadającej kwotom wskazanym przez kredytodawcę w odniesieniu do innych zabezpieczeń). Strony umowy ustaliły, że podstawą do kalkulacji wynagrodzenia z tytułu ww. usług winna być: a) aktualna maksymalna wysokość poręczenia, rozumiana jako iloczyn aktualnej w danym półroczu wysokości kredytu, z którego faktycznie korzystała "B" S.A. i współczynnika w wysokości przyjmowanej przez Kredytodawcę do ustalenia maksymalnej wysokości innych zabezpieczeń dla maksymalnej udostępnionej kwoty kredytu (tj. stanowiącego iloraz maksymalnej wysokości innych zabezpieczeń i maksymalnej wysokości kredytu); b) stawka procentowa wynagrodzenia w wysokości mieszczącej się w zakresie stawek opłaty za udzielenie poręczenia stosowanych przez banki i instytucje finansowe (na podstawie pisemnych informacji otrzymanych przez Spółki z ww. instytucji); c) potencjalne ryzyko zaangażowania własnych środków przez poszczególne podmioty, które zostało przez Spółki ustalone jako aktualny w danym półroczu procentowy udział aktywów netto danej spółki Zależnej w aktywach wszystkich podmiotów ponoszących potencjalnie odpowiedzialność z tytułu zobowiązań kredytowych (tj. wszystkich Spółek Zależnych i Spółki Dominującej). Jak wskazał wnioskodawca, wynagrodzenie dla każdej ze Spółek Zależnych jest rozliczane po zakończeniu danego półrocza w oparciu o aktualne wielkości aktywów netto Spółek oraz kwotę zadłużenia, na podstawie faktury VAT wystawionej przez daną Spółkę Zależną - jako iloczyn wartości wskazanych w pkt a), b) i c). W związku z powyższym skarżąca spółka zwróciła się z pytaniem: "Czy wysokość przychodu Spółki z tytułu ustanowienia i utrzymywania poręczenia na rzecz Spółki Dominującej podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych będzie odpowiadała wysokości wynagrodzenia kalkulowanego i opłacanego na zasadach wynikających z Umowy Zlecenia?". Prezentując swoje stanowisko spółka wskazała na art. 11 ust. 1 w zw. z ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 851, dalej: u.p.d.o.p.) w myśl którego, w przypadku, gdy podmiot krajowy bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu innym podmiotem krajowym lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale innego podmiotu krajowego i w wyniku takich powiązań zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podmiot nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały – dochody danego podmiotu oraz należny podatek określa się w drodze oszacowania bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań. W ocenie strony, ustalony w Umowie Zlecenia mechanizm kalkulowania wynagrodzenia z tytułu ustanowienia i utrzymania poręczenia zapewnia prawidłowe i zgodne z przepisami ustawy rozliczenia pomiędzy Spółką Dominującą i Spółkami Zależnymi oraz gwarantuje ustalanie przez wnioskodawcę przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym w wysokości zgodnej z ww. ustawą. Zdaniem skarżącej, nie zostają więc spełnione w niniejszym przypadku określone w art. 11 u.p.d.o.p. przesłanki dla określania dochodu wnioskodawcy w drodze oszacowania. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Analizując przepisy regulujące postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że żądanie wnioskodawcy wykracza poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawca zadał bowiem pytanie, czy wysokość przychodu Spółki z tytułu ustanowienia i utrzymywania poręczenia na rzecz Spółki Dominującej podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych będzie odpowiadała wysokości wynagrodzenia kalkulowanego i opłacanego na zasadach wynikających z Umowy Zlecenia. Zdaniem organu, z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że wnioskodawca oczekuje od organu potwierdzenia, czy zastosowany mechanizm kalkulowania wynagrodzenia z tytułu ustanowienia i utrzymania poręczenia gwarantuje ustalenie przez spółkę przychodów w wysokości zgodnej z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych i tym samym, przesłanki dla określenia dochodu wnioskodawcy w drodze oszacowania, określone w art. 11 u.p.d.o.p., nie zostają spełnione. Według organu, taka ocena stanowiska spółki jest niemożliwa. Organ wyjaśnił, że w analizowanej sprawie przedmiotem wątpliwości wnioskodawcy nie jest rozumienie (wykładnia) wskazanych przepisów, tj. art. 7, art. 11 ust. 1 w zw. z ust. 4 pkt 1 i art. 12 u.p.d.o.p. Wnioskodawca nie oczekuje bowiem od organu wskazania, czy ww. przepisy znajdują zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach, lecz czy przychód spółki podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych będzie odpowiadał wysokości wynagrodzenia kalkulowanego i opłacanego na zasadach wynikających z umowy zlecenia. Organ interpretacyjny wyjaśnił, że na podstawie wskazanych przepisów u.p.d.o.p. możliwe jest dokonanie jedynie oceny, czy opisane przez wnioskodawcę przysporzenie jest przychodem w rozumieniu tej ustawy. Organ podkreślił, że zajęcie przez niego stanowiska wymagałoby potwierdzenia prawidłowości przyjętej metodologii wzajemnych rozliczeń, a więc ustalania ich wysokości, co wykracza poza ramy interpretacji przepisów u.p.d.o.p. Zauważył, że kompetencja do szacunkowego ustalania dochodów podatnika stanowi odstępstwo od ogólnych zasad dotyczących ustalania podstawy opodatkowania. Adresatami wspomnianej regulacji są organy podatkowe (lub organy kontroli skarbowej) upoważnione do prowadzenia postępowania podatkowego. To właśnie te organy decydują na podstawie zgromadzonego w toku tych postępowań materiału dowodowego, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 11 u.p.d.o.p. oraz w jaki sposób odbywać się będzie ewentualne szacowanie dochodu podatnika. W takim wypadku niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania w przedmiocie udzielenia indywidualnej interpretacji. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający w imieniu Ministra Finansów wskazał art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Na postanowienie organu interpretacyjnego strona wniosła zażalenia, w treści którego zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 14c § 1 O.p. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie w sprawie. W treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organ interpretacyjny powtórzył argumentację z postanowienia pierwszoinstancyjnego. Zdaniem organu, w sprawie zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. Dodatkowo na poparcie swoich twierdzeń organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1032/09. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. W treści skargi strona, podobnie jak w zażaleniu, wskazała na naruszenie przez organ interpretacyjny art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 14c § 1 O.p. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że wniosek strony wykraczała poza zakres pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżąca szczegółowo przedstawiła bowiem we wniosku o wydanie interpretacji zarówno stan faktyczny, jak i własne stanowisko w sprawie. Wniosek o wydanie interpretacji zawierał jedynie przedstawienie mechanizmów kalkulacji wynagrodzenia oraz stanowisko spółki odnośnie skutków prowadzenia rozliczeń zgodnie z takimi zasadami na gruncie przepisów prawa podatkowego. Zdaniem spółki, w takiej sytuacji, organ podatkowe był zobowiązany do dokonania oceny stanowiska wyrażonego przez podatnika. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżąca wskazała na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. I SA/Wr 1035/14. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie była dopuszczalność wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów, interpretacji indywidualnej w zakresie oceny, czy zastosowany w Umowie Zlecenia sposób określenia wynagrodzenia z tytułu ustanowienia i utrzymania poręczenia na rzecz Spółki Dominującej gwarantuje ustalenie przez skarżącą spółkę przychodów w wysokości zgodnej z u.p.d.o.p., co wykluczałoby możliwość zastosowania w sprawie oszacowania dochodu skarżącej w trybie art. 11 u.p.d.o.p. Zdaniem organu interpretacyjnego pytanie spółki wykracza poza zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdyż dotyczy oceny stanu faktycznego. Przepisy u.p.d.o.p. nie obejmują bowiem kwestii będącej przedmiotem zapytania spółki. W konsekwencji należało w sprawie odmówić wszczęcia postępowania. Odmienne stanowisko zajęła strona skarżącą, w ocenie której organ interpretacyjny był zobowiązany do dokonania oceny stanowiska wyrażonego przez podatnika na gruncie wskazanych przez niego przepisów podatkowych. W opinii Sądu, w sprawie prawidłowo organ interpretacyjny zastosował art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h O.p. i odmówił wszczęcia postępowania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 165a § 1 O.p., jeżeli żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ma zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji z mocy art. 14h tejże ustawy. Niewątpliwie w analizowanej sytuacji nie ziściła się pierwsza przesłanka niemożności wszczęcia postępowania. Skarżąca spółka bezsprzecznie posiada interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, a co za tym idzie niewątpliwie jest jego stroną. W ocenie Sądu, jednak inne przyczyny spowodowały, że niemożliwe było wszczęcie postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej z wniosku skarżącej spółki. Art. 14b § 1 O.p. stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Z powołanych przepisów wynika, że istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Tak więc przedmiotem interpretacji mogą być takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Nadto należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy O.p., w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Co istotne, organ wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do unormowań przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy normującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi więc do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieścić się będą wszelkie – inne niż brak statusu zainteresowanego – okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W orzecznictwie (zob. m.in. wyrok WSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1800/14, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazuje się, że w szczególności taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej istnieje w sytuacji, gdy: 1) przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; 2) przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne; 3) wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, gdyż wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. W niniejszej sprawie skarżąca spółka opisała szczegółowo mechanizm kalkulacji wynagrodzenia z tytułu ustanowienia i utrzymania w mocy zabezpieczeń umowy kredytu na rzecz Spółki Dominującej. Przedstawiając w ten sposób stan faktyczny domagała się oceny, czy wysokość przychodu skarżącej z ww. tytułu będzie tożsama z wysokością wynagrodzenia ustalonego w umowie między Spółką Dominującą a skarżącą. Jako przepisy prawa podatkowego mające stanowić przedmiot interpretacji indywidualnej strona wskazała art. 7, art. 11 ust. 1 w zw. z ust 4 pkt 1 i art. 12 u.p.d.o.p. Zdaniem Sądu, w tak zakreślonym stanie faktycznym stanowisko organu interpretacyjnego odnośnie braku możliwości wszczęcia postępowania w zakresie udzielenia wiążącej interpretacji indywidualnej jest prawidłowe i znajdowało oparcie w przepisach prawa. Udzielenie odpowiedzi na pytanie skarżącej wymagałoby niewątpliwie oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa. W celu zweryfikowania stanowiska wnioskodawca organ interpretacyjny musiałby przeprowadzić postępowanie dowodowego, które wykracza poza ramy wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. Jak trafnie zauważył organ interpretacyjny, wątpliwości spółki nie dotyczyły rozumienia wskazanych przez stronę przepisów, lecz potwierdzenia prawidłowości ustalenia przychodu spółki w Umowie Zlecenia. Pytanie spółki miało na celu dokonanie przez organ interpretacyjny subsumpcji stanu faktycznego do wskazanego przepisu prawnego. Przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej nie było więc wyjaśnienie wątpliwości dotyczących stosowania wskazanych przez stronę przepisów, ale potwierdzenie przez organ interpretacyjny, że w przedstawionym stanie faktycznym – w razie kontroli przez organy podatkowe – instytucja szacowania z art. 11 u.p.d.o.p. nie będzie miała zastosowania. Stwierdzenie natomiast, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 11 u.p.d.o.p. wymagałoby od organu interpretacyjnego dokonania ustaleń, popartych dogłębną analizą dowodową, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności dotyczących powiązań między spółkami oraz przyjętego wynagrodzenia ww. Umowie Zlecenia. Takie postępowanie nie jest jednak możliwe w ramach udzielania wiążących interpretacji. Trzeba bowiem zauważyć, że adresatami art. 11 u.p.d.o.p. są organy podatkowe oraz kontroli skarbowej, które właśnie w ramach postępowania kontrolnego lub podatkowego mogą dokonać szacowania podstaw opodatkowania. Należy również podkreślić, że samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Istnieją bowiem zagadnienia, wprawdzie unormowane przepisami prawa podatkowego, których rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna. Zakres postępowania z art. 14b § 1 O.p. obejmuje interpretację przepisu prawa podatkowego, fazę kwalifikacji prawnej stanu faktycznego opisanego w wniosku przy respektowaniu prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego. Nie obejmuje jednak fazy dowodzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń oraz wyjaśniania zgodności stanu faktycznego opisanego we wniosku ze stanem rzeczywistym. W rezultacie, zdaniem Sądu, należało uznać za bezzasadne zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ interpretacyjny art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 14c § 1 O.p. W niniejszej sprawie organ interpretacyjny był zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania. Na marginesie należy wyjaśnić, że wskazany przez skarżącą wyrok tut. Sądu z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1035/14, został wydany na tle całkowicie odmiennego stanu faktycznego i prawnego. Przedmiotem zapytania strony skarżącej był sposób ustalania wartości kosztów uzyskania przychodów, które powinny podatnik skorygować na podstawie art. 15b u.p.d.o.p. W niniejszej zaś sprawie przedmiotem zapytania był art. 11 u.p.d.o.p. dotyczący szacowania. Jak zaś wskazano wcześniej, przepis ten stwarza kompetencję do szacowania dochodu dla organów podatkowych (lub kontroli skarbowej) w ramach postępowania podatkowego (lub kontrolnego). W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę jako nieuzasadnioną.