II FSK 3173/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. [...] z siedzibą w N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1107/15 w sprawie ze skargi F. [...] z siedzibą w N. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie) z dnia 2 stycznia 2015 r., nr IPPB3/423-1029/14-2/AG w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. II FSK 3173/15 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1107/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. [...] z siedzibą w N. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 2 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że zaskarżona interpretacja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 stycznia 2015 r., a w dniu 21 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Sąd wskazał, że skargę do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu, brak adnotacji "P. S." na kopercie zawierającej zaskarżoną interpretację indywidualną wysłaną do pełnomocnika skarżącej, nie powoduje, że nie nastąpił skutek doręczenia. Sąd podkreślił, że sposób organizacji odbioru korespondencji przez pełnomocników skarżącej nie może wpływać na zmianę dat doręczeń kierowanej do nich korespondencji. Sąd wskazał, że pełnomocnicy skarżącej w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, tj. do dnia 19 stycznia 2015 r., powinni wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Nie spełnili jednak tego warunku, ponieważ wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 21 stycznia 2015 r. W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia zaskarżono je w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 52 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 147, art. 148 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) poprzez błędne uznanie, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane po upływie ustawowego terminu i odrzucenie skargi, bez pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności w tym zakresie, tj. przyjęcie, że znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi dowód doręczenia pełnomocnikowi spółki zaskarżonej interpretacji w dniu 5 stycznia 2015 r., podczas gdy interpretacja będąca przedmiotem skargi została faktycznie doręczona pełnomocnikom skarżącej w dniu 7 stycznia 2015 r., a więc wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nadane w dniu 21 stycznia 2015 r. zostało nadane z zachowaniem ustawowego terminu; 2. naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonego postanowienia, które nie spełnia ustawowych wymogów w zakresie prawidłowego przedstawienia stanu sprawy odnośnie prawidłowości doręczenia interpretacji będącej przedmiotem skargi, poprzez brak ustosunkowania się Sądu do twierdzeń skarżącej w zakresie skuteczności doręczenia interpretacji w sytuacji zastosowania adresu do doręczeń; 3. w konsekwencji naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności działania organu administracji w wyniku błędnego odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Choć w skardze kasacyjnej postawiono trzy, wyodrębnione kolejnymi punktami, zarzuty, istota argumentacji pełnomocnika skarżącej sprowadza się do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji co do tego, że brak adnotacji "P. S." przy podaniu adresu nie powoduje tego, iż nie nastąpił skutek doręczenia. Poza tym, żadne okoliczności faktyczne nie są kwestionowane. Pełnomocnik uważa, że to, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje data 5 stycznia 2015 r. nie prowadzi w niniejszej sprawie do uznania, iż doręczenie nastąpiło z tym dniem. Ze względu bowiem na brak ww. adnotacji pismo miało dotrzeć do właściwego pełnomocnika dopiero po dwóch dniach. Ta data, tj. 7 stycznia 2015 r., zdaniem pełnomocnika, wyznaczała tym samym czternastodniowy adres na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego zauważyć należy, że odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko (por. wyrok NSA z dnia z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2265/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA). Potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, CBOSA). W orzecznictwie podnosi się też, że adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Podobnie rzecz ma się z twierdzeniem o innym, niż wskazany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, dniu doręczenia pisma. Z takim dowodem w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania daty doręczenia przesyłki, po jej odbiorze, w kontekście złożenia odpowiedniego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, musi być opatrzone dużą ostrożnością, tak, by nie przeczyło sensowi potwierdzania odbioru. W innym razie, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że jakkolwiek pismo zostało doręczone na prawidłowy adres właściwemu podmiotowi (w tym sensie, że jest on uprawniony do odbioru korespondencji w ogóle) to ze względu na wewnętrzne kwestie organizacji spółki, dla której pracuje pełnomocnik, doręczenie nastąpiło w okresie późniejszym. W związku z tym zauważyć trzeba, że brak w skardze kasacyjnej argumentacji potwierdzającej skutecznie to, że pismo dotarło do właściwego pełnomocnika właśnie w dniu 7 stycznia 2015 r. Wskazano, że w wyniku braku odpowiedniej adnotacji, nie nastąpiło to zaraz po jego dotarciu do spółki, w której zatrudnionych jest wiele osób, przez co konieczne było ustalenie konkretnego pełnomocnika. Jakkolwiek można sobie wyobrazić, że w wyniku braku stosownej adnotacji, która postulowana była we wniosku o wydanie interpretacji, pismo nie dotarło do pełnomocnika już 5 stycznia 2015 r., Sąd nie ma żadnych podstaw do tego, by móc przyjąć inną datę niż wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Równie dobrze doręczenie mogło nastąpić już 5 stycznia, jak 7 stycznia, czy w ostatnim dniu terminu. Domniemanie, jakie wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, nie zostało tym samym skutecznie podważone. Nie do przyjęcia jest w związku z tym uznanie, że "dowód prawidłowego doręczenia Interpretacji w dniu 7 stycznia 2015 r. stanowi koperta, w której zawarta była Interpretacja z dopiskiem »otrzymałem«, a opatrzona tą datą oraz podpisem doradcy podatkowego P. S." (s. 9 skargi kasacyjnej). Pełnomocnik skarżącej, jako profesjonalista, musi zdawać sobie sprawę, że przyjęcie takiego stanowisko pozwalałoby podważać każde potwierdzenie odbioru, a tym samym, poprzez możność wzruszenia przyjęcia niemalże każdej daty doręczenia pism, paraliżować pracę sądów, która przecież musi przebiegać w odpowiednio sformalizowany sposób. Nie sposób też uznać zawartego na tej samej stronie twierdzenia o tym, że na potwierdzeniu podpisała się osoba niebędąca pełnomocnikiem a zarazem nieupoważniona do odbioru korespondencji. Stoi to twierdzenie w sprzeczności z resztą argumentacji, z której wyraźnie wynika, że pismo trafiło do spółki, dla której pracuje pełnomocnik, a następnie "krążyło" po niej nim dotarło do osoby zajmującej się rozpatrywaną sprawą. W związku z powyższym nie zasługiwały na uwzględnienie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej. Zarzut pierwszy – bo w sprawie wyjaśniono wszystkie okoliczności odpowiednie dla jej wyjaśnienia i to pełnomocnik spółki nie wykazał skutecznie nieprawidłowości w tym zakresie. Zarzut drugi, dotyczący sformułowania uzasadnienia (związany z art. 141 § 4 p.ps.a.) – ponieważ lektura uzasadnienia pozwala wyciągnąć wszystkie wnioski, które są potrzebne dla uznania prawidłowości rozstrzygnięcia. Art. 141 § 4 p.ps.a. tworzy po stronie sądu obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania tego zażąda, i nie pozostawi wątpliwości, że wyrok (a w zw. z art. 166 - postanowienie) został wydany po gruntownej analizie całości akt sprawy i wyjaśnieniu wszystkich wątpliwości powstałych na etapie postępowania administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10, CBOSA). W niniejszej sprawie wymogowi temu uczyniono zadość. Zarzut trzeci natomiast odnosił się właściwie do kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia jako całości i jako, że wykazano wyżej, iż było ono słuszne, również nie mógł zostać uwzględniony. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stosownie do art. 184 oraz art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.