II FZ 34/17

Dnia 28 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2479/14 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenia terminu w sprawie ze skargi A.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2479/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek A.W. (dalej jako "Skarżąca") o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżąca wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi, złożyła jednocześnie pismo z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata albo radcy prawnego celem sporządzenia i wniesienia ww. środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem skierowano na adres podany w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy i doręczono mężowi Skarżącej - występującemu w sprawie jako jej pełnomocnik - w dniu 3 czerwca 2016 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia. W dniu 10 czerwca 2016 r. pełnomocnik Skarżącej złożył dwa wnioski - "o ponowne przesłanie przesyłki" oraz "w sprawie przywrócenia terminu do dokonania czynności". Zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2016 r. ww. pisma potraktowano jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2016 r., w związku z czym pełnomocnik Skarżącej został wezwany do jego uzupełnienia, poprzez złożenie sprzeciwu. Uzupełnienie braku formalnego nastąpiło w wyznaczonym do tego terminie. W związku z powyższym Sąd uznał, że wniosek podlegał odrzuceniu, ponieważ nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu. Niezależnie od tego, mając na uwadze wskazaną we wniosku argumentację, jakoby nie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 maja 2016 r., Sąd postanowił wyjaśnić pełnomocnikowi Skarżącej okoliczności, które mają wpływ na uznanie skuteczności doręczenia przesyłki sądowej. W zażaleniu Skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika (męża), zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie "prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie". Na tej podstawie Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości, poprzez uwzględnienie wniosku o przewrócenie terminu, albo o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 88 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Ze znajdującej się w aktach sprawy, zwróconej Sądowi pierwszej instancji przesyłki wynika, że pierwsze awizowanie wysłanego Skarzącej postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2016 r. nastąpiło w dniu 20 maja 2016 r., natomiast drugie - w dniu 30 maja 2016 r. Jakkolwiek pełnomocnik wykazał, że drugie awizowanie nastąpiło w dniu 27 maja 2016 r., nie zaś jak wskazuje zapis na kopercie - w dniu 30 maja 2016 r., nie można przyjąć dalszej argumentacji, że nie pozostawiono drugiego awiza. Pełnomocnik nie wykazał bowiem tej okoliczności, gdyż brak jest w aktach sprawy skutecznej skargi na działalność doręczyciela w tym zakresie. Wpisanie zaś błędnej daty na kopercie mogło wynikać z błędu osoby wpisującej. Nie ulega natomiast wątpliwości, że punktem wyjścia dla liczenia czternastodniowego terminu do odebrania awizowanej przesyłki, co wynika wprost z art. 73 § 3 P.p.s.a., jest data pierwszego awiza, pod warunkiem pozostawienia drugiego awiza, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nastąpiło. Licząc zatem od dnia 20 maja 2016 r. (data pierwszego awizowania, która jest zgodna z informacją zawartą w internetowym wydruku dot. śledzenia przesyłki), skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 3 czerwca 2016 r. (piątek), w którym to dniu przesyłka oczekiwała jeszcze na odbiór przez adresata. Z uwagi jednak na nieodebranie jej przez adresata w podanym terminie, zwrot tej przesyłki nastąpił w prawidłowej dacie, tj. 6 czerwca 2016 r. (poniedziałek). Tym samym, siedmiodniowy termin do zaskarżenia postanowienia referendarza sądowego upływał w dniu 10 czerwca 2016 r. To zaś oznacza, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, złożony w dniu 10 czerwca 2016 r. podlegał odrzuceniu, gdyż nie nastąpiło uchybienie terminowi. Zdaniem Skarżącej, wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny, bowiem nie ma dowodów, że została ona skutecznie powiadomiona o dwukrotnym złożeniu przesyłki zawierającej postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 maja 2016 r. na poczcie, a daty na stronie internetowej operatora i na kopercie zwróconej do Sądu pierwszej instancji budzą wątpliwości, co do prawidłowości i rzetelności w zakresie powtórnego awizowania. Tymczasem na uwagę zasługuje fakt, że wniosek był przedwczesny, a sam sprzeciw, co do którego wniesienia przywrócenia terminu żąda Skarżąca, podlegał już merytorycznemu rozpoznaniu w postanowieniu Sądu pierwszej instancji z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2479/14, utrzymanym w mocy na skutek wniesionego przez nią zażalenia, postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II FZ 35/17. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.