IV SA/Wa 992/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.na rzecz skarżącego M.P. kwotę 454 (czterysta pięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej również jako: "skarżący") od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy 600 kW na działce nr ew. [...] w miejscowości W. gm. S., umorzyło postępowanie sądowe. Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu 14 września 2012 r. J. P. (dalej również jako: "inwestor") złożył w Urzędzie Gminy S. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla środowisko przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy 600 kW na działce nr ew. [...] w miejscowości W., jednocześnie dołączając Kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypisy z rejestru gruntów obejmujące działkę przeznaczoną pod inwestycję oraz działki sąsiednie, kopię mapy ewidencyjnej. Wójt Gminy S. w dniu [...] października 2012 r. wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie złożonego wniosku oraz wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał w dniu [...] października 2012 r. opinię, w której stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Natomiast Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia określonego we wniosku. W dniu [...] grudnia 2012 r. Wójt Gminy S. wydał decyzję, którą stwierdził, brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy 600 kW na działce nr ew. [...] w miejscowości wycinki Gm. S.. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając organowi naruszenie art. 28 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 5, art. 79 ust. 1 , art. 85 ust. 2 pkt 2, art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm.)., zwanej dalej: "ustawą o udostępnieniu informacji o środowisku". Stwierdził, że jako właściciel działki o numerze ew. [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu należącego do inwestora, posiada przymiot strony postępowania, zgodnie z art. 28 K.p.a, zwłaszcza z uwagi na przyszłe oddziaływanie planowanej inwestycji na miejsce jego zamieszkania (emisja hałasu, wibracji, efekt migotania śmigła, infradźwięki). Tymczasem organ nie zawiadomił go o toczącym się postępowaniu, nie doręczył decyzji ani innych pism w toku postępowania. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, czym naruszył art. 77 § 1 K.p.a, ponadto decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, czyzm narusza art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem M. P. Karta informacyjna przedsięwzięcia dołączona do wniosku przez inwestora jest niekompletna i nie spełnia wymogów art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, ponadto organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 79 ust. 1), w zasięgu oddziaływania inwestycji planowane są do realizacji inne zamierzenia inwestycyjne, w związku z czym występuje możliwość kumulacji oddziaływań, a organ nie analizował i nie opisał jej konsekwencji co stanowi naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1) lit. b w związku z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po zapoznaniu się z odwołaniem M. P., badając jego interes prawny wskazało, że działka której właścicielem jest M. P. (o nr ew. [...]) graniczy z działką inwestora o nr ew. [...], jednakże nie graniczy z działką nr [...], na której jest planowana inwestycja. Organ odwoławczy wskazał, że okoliczność ta była brana pod uwagę, ale nie miała jedynego i rozstrzygającego znaczenia dla oceny legitymacji procesowej M. P. Organ podniósł, że odwołujący się wskazał, iż odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym a granicą działki nr [...] wynosi 170 m. Zdaniem organu, faktyczna odległość między budynkiem mieszkalnym a siłownią wiatrową będzie jeszcze większa, ponieważ siłownia nie zostanie zlokalizowana przy samej granicy lecz w pewnej odległości od granicy działki. Organ wskazał, że z treści Karty informacyjnej wynika, że odległość inwestycji od najbliższych budynków mieszkalnych będzie wynosiła około 270 m. SKO stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie polegające na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy 600 kW na działce nr ew. [...] w miejscowości W. gm. S. jest zgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zdaniem organu, planowane przedsięwzięcie nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dołączona została Karta informacyjna przedsięwzięcia. Opracowanie to wykazało, że emisja do środowiska substancji lub energii, powstających na skutek eksploatacji przedsięwzięcia, nie będzie powodować pogorszenia standardów jakości środowiska oraz wartości odniesienia w zakresie wszystkich jego komponentów. Organ stwierdził, że zakres oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko sprowadza się do oddziaływania na klimat akustyczny oraz na awiafaunę i hiropterofaunę. Zgodnie z treścią art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.) eksploatacja instalacji nie może powodować przekroczenia standardów jakości ochrony środowiska poza terenem, do którego inwestor dysponuje tytułem prawnym. Organ analizując to oddziaływanie stwierdził, że: - zachowując odległość siłowni wiatrowej od istniejącej zabudowy zagrodowej (nie mniejszą niż 150 m), nie powinny powstawać uciążliwości oddziaływania hałasu na mieszkańców tej zabudowy, a standard jakości środowiska w tym zakresie, określony przepisami prawa, zostanie zachowany, - elektrownia wiatrowa jest źródłem infradźwięków, których poziom jest jednak zwykle niższy od tzw. tła, czyli poziomu infradźwięków, których naturalnym źródłem jest wiatr czy fale morskie. Część doświadczeń i badań wykazało, że infradźwięki wytwarzane przez turbiny nie są odbierane przez organizm człowieka. Ze względu na brak kryteriów oceny hałasu infradźwiękowego w środowisku naturalnym, posiłkując się kryteriami dotyczącymi stanowisk pracy, przyjęto, że praca elektrowni wiatrowych nie stanowi źródła infradźwięków o poziomach mogących zagrozić zdrowiu ludzi. - podobnie jak wywoływany przez turbiny wiatrowe szum, negatywny wpływ na psychikę ludzką może mieć także odblask promieni słonecznych od obracającego się wirnika i cień jego szybko poruszających się łopat. W omawianym przypadku najprawdopodobniej zjawisko to nie będzie uciążliwe dla pobliskich mieszkańców, z uwagi na wysokie drzewa okalające zabudowy oraz budynki gospodarskie. Kolegium dokonując analizy oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie w oparciu o Kartę informacyjną przedsięwzięcia stwierdziło, że oddziaływanie przedsięwzięcia pozostaje w granicach określonych prawem, tj. nie wpływa w sposób ponadnormatywny na ludzi i środowisko. Ewentualne ponadnormatywne oddziaływanie zamykać będzie się w granicach terenu działki stanowiącej własność przedsiębiorcy. Zdaniem SKO z analizy akt sprawy wynika, że na skutek realizacji przedsięwzięcia nie powstaną oddziaływania ingerujące w prawa rzeczowe M. P. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że niniejsze postępowanie nie dotyczy interesu prawnego odwołującego się. Związek postępowania z interesem prawnym musiałby być związkiem realnym i bezpośrednim, aby odwołujący się mógł być traktowany jako strona postępowania. Tymczasem związek pomiędzy interesem prawnym opartym na prawie własności działki nr [...] w miejscowości W., a przedmiotowym postępowaniem, zdaniem Kolegium, nie występuje. Zatem skoro odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyła osoba nie posiadająca legitymacji do dokonania tej czynności, organ odwoławczy zobowiązany był do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem M. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł M. P., reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego A. P. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 28 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez bezzasadne umorzenie postępowania, mimo że skarżącemu przysługiwał przymiot strony postępowania, a zatem także legitymacja do wniesienia odwołania, - art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia możliwych negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji oraz brak właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego rozstrzygnięcia sprawy, - art. 44 w związku z art. 79 ust. 1 i art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku art. 134 K.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, ze Stowarzyszeniu Zwykłemu [...] w Gminie S. oraz Stowarzyszeniu [...] nie przysługuje legitymacja do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu podniósł m. in., że zgodnie z wymogami art. 21 ust.2 pkt 9 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, Wójt powinien był zamieścić informację o wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w publicznie dostępnym wykazie. W przedmiotowym postępowaniu nie zamieszczono takiej informacji, przez co skarżący nie wiedział o toczącym się postępowaniu a o wydaniu decyzji został poinformowany przez sąsiada. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie rozpatrzył w sposób właściwy zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnął z niego nieprawidłowe wnioski. Uznanie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu jest błędne, organ pominął okoliczność, że inwestycja będzie w sposób znaczący oddziaływać na nieruchomość skarżącego, ponadto posadowienie siłowni wiatrowej w bliskim sąsiedztwie spowoduje spadek nieruchomości skarżącego. Zdaniem skarżącego organ nie powinien bezkrytycznie przyjmować informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, ponieważ dokument ten został sporządzony na zlecenie inwestora. Ponadto z uwagi na specyficzną materię postępowania, wymagającą wiadomości specjalnych, organ powinien był dopuścić dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia możliwych negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 44 w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez uznanie, ze Stowarzyszeniu Zwykłemu [...] oraz Stowarzyszeniu [...] nie przysługuje legitymacja do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, należy uznać, że jest bezzasadny. Zgodnie z art. 44 ust. 1 powołanej ustawy organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony (ust. 2). Przywołana treść art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji jednoznacznie wskazuje, iż udział organizacji ekologicznych możliwy jest jedynie w tych postępowaniach, w których wymagany jest udział społeczeństwa. W rozpoznawanej sprawie wskazane przez skarżącego stowarzyszenia złożyły odwołania w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, a zatem takiego postępowania, w którym nie był wymagany udział społeczeństwa. Zatem w takiej sytuacji, gdy stowarzyszenie chce przystąpić do udziału w sprawie niewymagającej udziału społeczeństwa, zastosowanie mógłby mieć art. 31 § 1 k.p.a. Z regulacji zawartych w k.p.a. dotyczących kwestii udziału organizacji społecznej w postępowaniu wynika, że organizacja społeczna (w tym stowarzyszenie) może w sprawach innych osób: 1) żądać dopuszczenia do toczącego się postępowania, 2) żądać wszczęcia postępowania. W rozpatrywanej sprawie sytuacja opisana w pkt. 1 nie mogła mieć zastosowania, bowiem postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji. W drugim przypadku organizacja może żądać wszczęcia postępowania, ale po zbadaniu przez organ, że żądanie to jest zasadne, postępowanie wszczyna się z urzędu. Natomiast w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie odwoławcze może być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej – wniesienia odwołania. Zatem nie jest możliwe skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego z urzędu w związku wystąpieniem przez stowarzyszenie z żądaniem wszczęcia takiego postępowania. Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie także – a contrario - w art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który umożliwia organizacjom, które nie brały udziału w postępowaniu we wskazanych tam wypadkach możliwość złożenia skutecznie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Powyższa regulacja potwierdza, że na gruncie k.p.a. nie jest to możliwe. Stąd też odwołania stowarzyszeń, które nie brały udziału w postępowaniu, nie mogły być merytorycznie rozstrzygnięte. Za uzasadnione natomiast Sąd uznał zarzuty braku właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów, co doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego, umarzająca postępowanie odwoławcze z powodu stwierdzenia braku legitymacji skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji – Wójta Gminy S. Zatem podstawowe znaczenie ma kwestia ustalenia czy skarżący posiada w niniejszym postępowaniu interes prawny. W rozpatrywanej sprawie decyzją Wójta Gminy S., po rozpatrzeniu wniosku J. P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy do 600kW na działce nr ew. [...] w miejscowości W., gmina S., stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odwołanie od tej decyzji złożył M. P., któremu organ pierwszej instancji nie przyznał statusu strony postępowania. Dokonując oceny legitymacji skarżącego do występowania w przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia. Trzeba przy tym podkreślić, że pojęcie oddziaływania musi być rozumiane jako wpływ na środowisko przyrodnicze i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. W pojęciu tym mieści się zatem rzeczywisty wpływ zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko. Powyższy pogląd wyraził WSA w Krakowie w wyroku z 20 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 1932/11, Lex 1138582), a Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w całości go podziela. Nadto należy wskazać, że krąg stron w przedmiotowym postępowaniu powinien być wyznaczony na zasadach ogólnych tj. w oparciu o dyspozycję z art. 28 kpa. Stosownie do treści art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotne jest przy tym, że przymiot strony nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania podmiotu wynikiem sprawy, a jedynie od jego interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako stronę postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99 i wyrok WSA w Krakowie z 20 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1932/11, Lex 1138582). W rozpatrywanej sprawie odwołujący się jako źródło swego interesu prawnego wskazał prawo własności nieruchomości tj. działki o nr ew. [...], która nie graniczy bezpośrednio z działką, na której planowana jest inwestycja a która jest oddzielona od terenu inwestycji działką o nr. ew. [...] należącą również do inwestora. Zdaniem skarżącego jego działka znajduje się w stefie oddziaływania planowanej inwestycji. W takiej sytuacji organ winien dokonać oceny, czy planowane przedsięwzięcie może mieć wpływ na zakres praw i obowiązków strony, która wnosi odwołanie. W niniejszym postępowaniu należało zatem zbadać, czy planowana inwestycja będzie miała wpływ na zakres nieskrępowanego korzystania z prawa własności przez skarżącego, w tym czy inwitacja nie będzie negatywnie oddziaływać na tę działkę. Zdaniem Sądu, ocena organu w tym zakresie nie została wnikliwie przeprowadzona i uzasadniona. Organ stwierdzając, że na skutek realizacji przedsięwzięcia nie powstaną oddziaływania ingerujące w prawa rzeczowe skarżącego, powołał się na dokument Karta informacyjna przedsięwzięcia, złożony przez inwestora. Przy czym powołując się na treść tego dokumentu, w żaden sposób nie zbadał – w świetle zgromadzonego materiału w sprawie lub przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające – kto sporządził ten dokument, tj. nie ustalił czy wiedza, która zawarta jest w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jest wiedzą specjalistyczną, jakie są kwalifikacje osoby sporządzającej ten dokument. Wskazać należy, że kartę tę podpisał skarżący a więc osoba prywatna co do której wiedzy specjalistycznej na kwestie zawarte w karcie organ nie posiadał. Możliwe jest powoływanie się na informacje pochodzące z dokumentu prywatnego, pod warunkiem, że twierdzenia, które się z nich wywodzi, są zgodne z prawdą. Zatem aby uznać taki dokument za dowód w sprawie, należy uprawdopodobnić, że informacje tam zawarte są rzetelne. Natomiast w niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy twierdzenia zawarte Karcie informacyjnej przedsięwzięcia są wiarygodne, a tylko wtedy mogą być podstawą orzekania. Jest to kwestia istotna dla ustalenia, czy skarżący ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Podsumowując, należy wskazać, że stwierdzenie przez organ braku legitymacji skarżącego do wniesienia odwołania było przedwczesne, nie poprzedzone wnikliwą analizą materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, tym samym organ odwoławczy naruszył art. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zastosuje się do wytycznych zawartych w niniejszym wyroku, przede wszystkim dokona wnikliwej analizy rzetelności i wiarygodności informacji zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, w razie konieczności przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające w tej kwestii i w zależności od dokonanych ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie. W związku z powyższym należy także stwierdzić, że obecnie przedwczesne byłoby odnoszenie się przez Sąd do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. 28 k.p.a., bowiem kwestia ta powinna być przedmiotem oceny przez organ w ponownie prowadzonym postępowaniu. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.