II SA/Po 278/15

Dnia 15 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 roku sprawy ze skargi C. N. – S. E. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2015r. Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...], Starosta W. na podstawie art. 31 §2 i art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.") odmówił stowarzyszeniu C. N. – S. E. dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę Z. Z. O. na działce nr [...], obręb S. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że we wniosku o dopuszczenie do udziału we wspomnianym postępowaniu skarżący powołał się na art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.). Skuteczne powołanie się na powyższy przepis wymaga spełnienia dwóch warunków: (1) organizacja społeczna jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 powołanej ustawy, a ponadto (2) postępowanie wymaga udziału społeczeństwa. W niniejszej sprawie zachowany został tylko pierwszy z tych wymogów. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c cytowanej ustawy, możliwość udziału społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznej, zagwarantowana jest w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. W ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę taka ocena przeprowadzana jest wyłącznie w czterech przypadkach: (1) odpowiednie postanowienie zawarto w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 tejże ustawy), (2) stosowny wniosek zgłosił inwestor (art. 88 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy), (3) wniosek o pozwolenie na budowę zawiera modyfikacje w porównaniu do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji (art. 88 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy), (4) na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ustalono brak możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW. Spośród tych przypadku potencjalnie zastosowanie mógł znaleźć tylko art. 88 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy. Organ I instancji uznał jednak, że pomiędzy postanowieniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację omawianej inwestycji i wnioskiem o pozwolenie na budowę wraz z projektem budowlanym nie zachodzą istotne rozbieżności. W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zachodzi niezgodność w wysokości budynku. Decyzja środowiskowa określa bowiem wysokość budynku na ok. 10 m. Trudno zatem przyjąć, że zaprojektowanie hali produkcyjno-magazynowej o wysokości przy okapie 10 m, a w kalenicy 10,92 m świadczy o niezgodność z wymienioną decyzją. Tym samym nie występuje również żaden przypadek uzasadniający dopuszczenie skarżącej organizacji do udziału na prawach strony w rozważanym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. C. N. – S. E. wniosło zażalenie od powyższego postanowienia z dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r. zostało wydane zanim jeszcze postanowienie Wojewody Wielkopolskiego uchylające poprzednie postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. zostało doręczone Staroście W. Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] grudnia 2014 r., wniosek o pozwolenie na budowę jest niezgodny z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji w zakresie wysokości obiektu budowlanego. Podwyższenie budynku o 1 m wpływa bowiem istotnie na kubaturę, która ma wynosić 2.400 m3. Skarżący zakwestionował również stanowisko organu I instancji, w świetle którego udział organizacji ekologicznej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę możliwy jest tylko w przypadku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Ustawodawca przewiduje bowiem szerszy udział organizacji ekologicznej, w szczególności w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze charakter przedmiotowego przedsięwzięcia niezbędne jest zapewnienie udziału społeczeństwa na każdym etapie procesu inwestycyjnego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przytaczając zarazem przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wojewoda Wielkopolski wyjaśnił przy tym, że ogólnym przepisem określającym, komu przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego, jest art. 28 k.p.a. Przepis ten został jednak wyłączony przez art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlanego (Dz. U. nr z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud.") jako lex specialis. Tym samym stronami postępowania o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Niemniej na mocy art. 28 ust. 4 pr. bud. w zw. z art. 44 powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko do udziału w postępowaniu na prawach strony może być również dopuszczona organizacja ekologiczna. Organ odwoławczy podzielił przy tym stanowisko organu I instancji, iż skuteczne powołanie się na powyższy przepis zależy od wystąpienia jednego z czterech wyliczonych przypadków. Żaden z nich nie zaistniał w rozpatrywanej sprawie. W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można uznać, że wniosek o pozwolenie na budowę jest niezgodny z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Organ II instancji zaznaczył jednocześnie, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko może być prowadzone więcej niż tylko raz, lecz niezbędne w tej mierze jest uzyskanie m.in. postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska, o jakim mowa w art. 97 ust. 1 cytowanej ustawy. Takie orzeczenie nie zostało natomiast wydane w rozpatrywanej sprawie. Tym samym należy również stwierdzić brak podstaw do dopuszczenia skarżącego do omawianego postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych zażaleniu z dnia [...] grudnia 2014 r. Wojewoda podkreślił, iż w świetle art. 16 § 1 k.p.a. postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r. stało się ostateczne w dniu jego wydania. W tym też momencie wyeliminowane zostało z obrotu prawnego poprzednie postanowienie organu I instancji z dnia [...] października 2014 r. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. C. N. – S. E. w N. zaskarżyło powyższe postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi administracji publicznej naruszenie: (1) art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie zostały uczynione zmiany w porównaniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, oraz (2) art. 28 ust. 4 pr. bud. poprzez uznanie, że przedmiotowe postępowanie nie wymaga udziału społeczeństwa, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony w tym postepowaniu. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację zawartą w zażaleniu z dnia [...] grudnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. C. N. – S. E. w N. wystąpiło o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę Z. Z. O. na działce nr [...], obręb S. (k. 285-289 akt adm., załączonych do akt sądowych II SA/Po 383/15). Okoliczność tę należy uznać za bezsporną, gdyż nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak wynika przy tym z art. 31 § 1 k.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem (1) wszczęcia postepowania albo (2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społecznym. Ta ogólna regulacja podlega jednak modyfikacji na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud."), stanowiącego względem niej lex specialis. Zgodnie z tym przepisem, stronami w postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 28 ust. 3 pr. bud., że art. 31 k.p.a. nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Tym samym co do zasady organizacje społeczne nie mogą występować w tego rodzaju postępowaniu w charakterze strony. Wyjątek od tej reguły został jednak ustanowiony w art. 28 ust. 4 pr. bud., w świetle którego art. 28 ust. 2 i 3 pr. bud. nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.). W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 44 tejże ustawy. Zgodnie z art. 44 ust. 1 tej ostatniej ustawy, organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Jak wynika przy tym z art. 3 ust. 1 pkt 10 cytowanej ustawy, przez zwrot "organizacja ekologiczna" rozumie się organizację społeczną, której statutowym celem jest ochrona środowiska. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 wymienionej ustawy sformułowanie "ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" należy interpretować jako postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: (a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, (b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz (c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy należy zauważyć, że dopuszczenie organizacji społecznej do udziału na prawach strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zależy od dwóch warunków: (1) posiadania przez tę organizację statusu organizacji ekologicznej oraz (2) istnienia wymogu udziału społeczeństwa w danym postępowaniu. Obie te przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Niezachowanie choćby jednej z nich wyklucza dopuszczenie danej organizacji do udziału w rozważanym postępowaniu. Należy mieć bowiem na uwadze, że art. 28 ust. 4 pr. bud. w zw. z art. 44 powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi wyjątek od ogólnej reguły z art. 28 ust. 2 i 3 pr. bud., a zatem nie może być interpretowany rozszerzająco. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że C. N. – S. E. posiada status organizacji ekologicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wynika to z preambuły oraz § 7 statutu tego S. (k. 281-284 akt adm. załączonych do akt sądowych II SA/Po 383/15). Tym samym spełniony został pierwszy warunek, od którego zależy dopuszczenie skarżącego do udziału na prawach strony w rozważanym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Konkluzja ta nie była również kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Wątpliwości w rozpatrywanej sprawie wzbudziło natomiast spełnienie drugiej z opisanych wyżej przesłanek. W tej mierze Sąd podziela stanowisko organów administracji publicznej zaprezentowane w niniejszej sprawie. Należy najpierw zaznaczyć, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanej inwestycji powinna być co do zasady uzyskana przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Taka konkluzja znajduje swoje uzasadnienie w art. 72 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. Niemniej pierwsza z tych ustawy dopuszcza w enumeratywnie wyliczonych przypadkach ponowne dokonywanie oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko, już na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że ustawodawca w sposób ogólny zezwala na udział społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznej, w ramach każdego postępowania. Organy administracji publicznej trafnie przy tym wskazały, że taka ponowna ocena oddziaływania inwestycji na środowisko może być dokonana w czterech przypadkach. Po pierwsze, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wspomnianą ocenę przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli konieczność przeprowadzenia tej oceny została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z pkt 7 decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], wynika, że taka konieczność nie została stwierdzona (k. 224-229 akt adm. załączonych do akt sądowych II SA/Po 383/15). Po drugie, z powyższego przepisu wynika także, że ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę także w przypadku, o jakim mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, tj. na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, by taki wniosek został złożony w niniejszej sprawie. Okoliczność ta nie była również kwestionowana przez żadną ze stron postępowania, a zatem należy ją uznać za bezsporną. Po trzecie, w świetle art. 88 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę przeprowadza się, jeżeli brak jest możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW. Z uwagi na specyfikę rozważanej inwestycji także ten przepis nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Wreszcie, po czwarte, zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, wspomnianą ocenę przeprowadza się w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na tym tle doszło do istotnej kontrowersji w rozpatrywanej sprawie. Skarżący bowiem podnosił, że pomiędzy wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. o wydanie pozwolenia na budowę (k. 243-262 akt adm. załączonych do akt sądowych II SA/Po 383/15) i wymienioną decyzją z dnia [...] maja 2011 r. zachodzi rozbieżność. C. N. – S. E. wskazywało w szczególności, że wysokość planowanego obiektu budowalnego została przewidziana w projekcie budowlanym na 10,92 m, podczas gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dopuszczała jedynie wysokość 10 m. Argument ten okazał się jednak zdaniem Sądu nietrafny. Należy bowiem zauważyć, że z projektu budowlanego – architektura, część opisowa wynika, iż wysokość planowanej hali produkcyjno-magazynowanej będzie wynosiła 10,0 m od terenu do gzymsu (k. 213 projektu budowlanego załączonego do akt sądowych II SA/Po 383/15). Wartość, do której odwołuje się skarżący, dotyczy natomiast wysokości kalenicy. Zgodnie bowiem z 4-4 (k. 200 projektu budowlanego załączonego akt sądowych II SA/Po 383/15), parametr jest osiągnie wartość 10,92 m. Z kolei w wymienionej decyzji z dnia [...] maja 2011 r. ustalono, że wysokość hali magazynowo-produkcyjnej powinna wynosić ok. 10 m. Tym samym należy uznać, że wysokość planowanego obiektu budowlanego od terenu do gzymsu odpowiada wprost wymogom określonym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Parametr ten liczony do kalenicy dachu mieści się natomiast w tolerancji wskazanej przez słowo "ok. (około") w decyzji z dnia [...] maja 2011 r. Trzeba przy tym zauważyć, że we wspomnianej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji posłużono się ogólnym zwrotem wysokość hali magazynowo-produkcyjnej, która może być liczona do gzymsu lub kalenicy dachu. Konsekwentnie zatem, zgodnie z paremią lege non distiguente, organy administracji publicznej nie mogły w niniejszej sprawie arbitralnie zawęzić tego pojęcia na niekorzyść inwestora. Tym samym należy co do zasady zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji publicznej, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie zawierał w rozpatrywanej sprawie zmian względem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Mimo trafności tej argumentacji, Sąd pragnie jednak zaznaczyć, że żądanie przez skarżącego, by został on dopuszczony do udziału w rozważanym postępowaniu na prawach strony, nie mogło być spełnione także z bardziej podstawowego powodu. Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 3 powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w omawianym powyżej przypadku z art. 88 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy, organ właściwy do wydania decyzji stwierdza, w drodze postanowienia, obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie zakres raportu; na postanowienie to przysługuje zażalenie. Następnie, zgodnie z art. 89 ust. 1 powołanej ustawy, po otrzymaniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę występuje do regionalnego dyrektora ochrony środowiska albo Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Jak wynika przy tym z art. 90 ust. 1 cytowanej ustawy, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Niemniej przed wydaniem tego postanowienia regionalny dyrektor ochrony środowiska występuje na mocy art. 90 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, do organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa. Z kolei ten ostatni organ administracji publicznej w myśl art. 90 ust. 3 wymienionej ustawy przekazuje później regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska albo Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska zgłoszone przez społeczeństwo uwagi i wnioski oraz protokół z rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, jeżeli była przeprowadzona. Tym samym należy zaznaczyć, że kwestia stwierdzenia rozbieżności pomiędzy wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji została sformalizowana pod względem proceduralnym w przytoczonych powyżej przepisach. W konsekwencji ewentualny udział skarżącego na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę mógłby się zaktualizować dopiero po wydaniu postanowienia z art. 88 ust. 3 tejże ustawy i utrzymaniu się takiego rozstrzygnięcia w administracyjnym toku instancji. Tymczasem z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wspomniane postanowienie nie zostało wydane, wobec czego nie została również otwarta droga do udziału skarżącego na prawach strony w rozważanym postępowaniu administracyjnym. Podsumowując, należy stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiła żadna z podstaw uzasadniających przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko z udziałem społeczeństwa. Tym samym skarżący nie mógł również skutecznie domagać się dopuszczenia go do udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Stanowisko organów administracji publicznej odpowiada zatem prawu, mimo zgłoszenia przez Sąd niewielkiego zastrzeżenia co do argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.