I SA/Kr 509/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2010 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem datowanym na dzień 24 lutego 2015 r. R.W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 stycznia 2015 r. wskazując, że do listopada 2011 r. prowadził działalność gospodarczą - nabywał towary handlowe oraz ponosił koszty, za które należność regulował z uzyskiwanych wpływów ze sprzedaży tych towarów. Podkreślił, że w związku z zapłatą za towary handlowe ceny brutto, w tym zawartego w niej podatku naliczonego, nigdy nie posiadał i nie posiada środków finansowych na pokrycie tak znacznych określonych w decyzjach zobowiązań z podatku VAT. Zaznaczył, że systematycznie i terminowo płacił ciążące na nim zobowiązania podatkowe. Dochód z działalności przeznaczał na bieżące potrzeby życia. Wnioskodawca wskazał, że w związku z faktem, że w czerwcu 2011 r. przeszedł rozległy zawał serca, posiadanie zasoby finansowe przeznaczył przede wszystkim na koszty leczenia i rehabilitacji. Ze względu na stan zdrowia poczynił kroki zmierzające do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, dokonując wyprzedaży towaru. Ostatecznie, formalnej likwidacji działalności dokonał w 2012 r. Wskazał, że obecnie jest zatrudniony na ¼, na co pozwala jego stan zdrowia. Nie posiada środków ani majątku na pokrycie naliczonych przez organy podatkowe zobowiązań w podatku VAT. Nadto wnioskodawca wskazał, że jest poważnie chory, ma tętniaka serca. Uważa, ze pozbawienie go, poprzez czynności egzekucyjne, niewielkich środków na utrzymanie, a także leczenie może spowodować nieodwracalne skutki w postaci utraty zdrowia, a nawet życia. Do wniosku załączył dokumentację medyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Co prawda nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego, a więc skutki wykonania takiego świadczenia są z natury rzeczy odwracalne, jednakże skutków zapłaty należności pieniężnej nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w połączeniu z ilością pozostałych spraw K.W. jest znaczna, a także od sytuacji zdrowotnej skarżącego. Uiszczenie nałożonych na skarżącego kwot w zestawieniu ze stanem zdrowia skarżącego oraz jego trudną sytuacją materialną (otrzymywane wynagrodzenie za pracę skarżącego wynosi 379,66 zł netto miesięcznie) przemawia zdaniem Sądu za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Warto odnotować, że z uwagi na złą sytuację materialną zostało skarżącemu przyznane prawo pomocy. W ocenie Sądu realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, takich jak pozbawienie skarżącego niezbędnych środków do życia, a w tym także do kontynuacji leczenia kardiologicznego. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na końcu podkreślić należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Odniesienie się zatem do zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.