II OZ 449/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 785/15 odrzucające skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 785/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania oraz zwrócił Spółce kwotę 2.000 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ww. Spółka wniosła skargę na opisane wyżej postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. W związku z tym zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 2.000 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym zakresie zostało Spółce doręczone w dniu 27 kwietnia 2015 r. Wpis od skargi został uiszczony w dniu 28 maja 2015 r. W związku z tym, że termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 4 maja 2015r., a Spółka żądaną opłatę uiściła po terminie, bo w dniu 28 maja 2015 r., to Sąd na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. wniesioną skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, względnienie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości "oraz przekazania kwestii zawieszenia niniejszego postępowania do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie". W uzasadnieniu Spółka podniosła, że korespondencję zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu odebrała osoba niezwiązana ze Spółką stosunkiem cywilno-prawnym. Osoba ta przesyłkę odebrała, a następnie omyłkowo przekazała ją innej spółce – [...] S.A. z siedzibą w B. Pracownik [...] S.A. zapomniał przekazać przedmiotową korespondencję skarżącej Spółce. Dopiero w dniu 21 maja 2015 r. poczta została przekazana. Zdaniem skarżącej nie ma żadnych podstaw by uznać, że skarżąca otrzymała ww. zarządzenie w dniu 27 kwietnia 2015r., skoro przesyłka została doręczona nieprawidłowo – nie z winy Spółki zamiast prawidłowego adresata odebrała inna osoba. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast m. in. skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 ww. art.). Przy czym istotne jest, że braki fiskalne skargi muszą zostać uzupełnione w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Dokonanie czynności, ale z przekroczeniem terminu, wywołuje takie same skutki jak jej niedokonanie. A taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została odebrana w dniu 27 kwietnia 2015 r., zatem ustawowy termin siedmiu dni do wykonania powyższego upłynął z dniem 4 maja 2015 r. Natomiast braki skargi zostały uzupełnione w dniu 28 maja 2015 r., a więc już po terminie. W związku z powyższym zaszła podstawa do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., co też Sąd pierwszej instancji trafnie uczynił. W sprawie, wbrew twierdzeniom zażalenia, nie można przyjąć by doszło do wadliwego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Zgodnie z treścią art. 67 § 2 P.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk upoważnionego do odbioru pism pracownika. Zatem odbiór korespondencji przez jeden ze ww. podmiotów rodzi skutek doręczenia. Przy czym pisma dla przedsiębiorców wpisanych do rejestru sądowego doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń (§ 3 art. 67). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że upoważnienie pracownika osoby prawnej do odbioru korespondencji sądowej adresowanej do tej osoby może być udzielone również w sposób dorozumiany (por. postanowienie SN z 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99, OSNC 2000, nr 2, poz. 42; postanowienie NSA z 9 lipca 2009 r., II FSK 1456/08, LEX nr 552655). Upoważnienie do odbioru pism sądowych jest bowiem czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań, takich jak na przykład wcześniejsze lub późniejsze wielokrotne odbieranie przez daną osobę pism i niekwestionowanie (w innych wypadkach) skuteczności takich doręczeń przez stronę, zakres czynności pracownika, który odebrał korespondencję. Przykładowo, jeżeli pracownik osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej zobowiązał się do odbioru przesyłki, umieszczając przy tym na dowodzie doręczenia odcisk pieczątki danego podmiotu wraz ze swoim podpisem, to z takiego działania również można domniemywać, że jest uprawniony do odbioru korespondencji (tak: B. Dauter w Komentarzu do art. 67 P.p.s.a. zamieszczonym w zbiorze LEX). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została skierowana na prawidłowy adres. Jak wskazuje Spółka, pod adresem B. ul. [...] mieści się kilka podmiotów gospodarczych. Poza sporem jest także, że przesyłkę skierowaną do skarżącej Spółki odebrała K.Z. Z twierdzeń Spółki i oświadczenia K.Z. wynika, że nie jest ona pracownikiem [...] sp. z o.o. z siedzibą w B., ale jest pracownikiem [...] S.A. z siedzibą w B. Z powyższego skarżąca Spółka wywodzi nieskuteczność w doręczeniu korespondencji. Stanowisko takie nie zasługuje jednak na uwzględnienie, a to dlatego, że K.Z. należy uznać za osobę umocowaną przynajmniej w sposób dorozumiany przez skarżącą Spółkę do odbioru korespondencji. Wyżej wymieniona odbierała korespondencję kierowaną do Spółki w jej siedzibie już na etapie postępowania administracyjnego (patrz: potwierdzenie odbioru postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r.), jak i w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego (patrz: potwierdzenie odbioru na k. 34, 47, 89, 106). Ponadto K.Z. potwierdzając przyjęcie korespondencji posługiwała się pieczątką skarżącej Spółki (patrz: ww. potwierdzenia odbioru). Powyższe wskazuje na upoważnienie K.Z. przez skarżącą Spółkę do odbioru korespondencji do niej kierowanej. W tej sytuacji nie ma znaczenia, że wyżej wskazana nie jest formalnie pracownikiem skarżącej. Natomiast uchybienia osoby uprawnionej do odbioru korespondencji nie mogą rzutować na skuteczność doręczenia. Bowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym skutki uchybień pracowników obciążają adresata (por. postanowienie SN z dnia 5 października 1994r., III ARN 54/04, OSNP 1994, nr 12, poz. 187). Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zasadnie bowiem, wobec uiszczenia wpisu od skargi po terminie, Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił. Z tego względu, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.