II FSK 1456/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn.akt. I SA/Kr 200/08 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 4 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn.akt I SA/Kr 200/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. Sp. z o.o. w K. (spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 4 grudnia 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pełnomocnik spółki - mimo wezwania Sądu - nie uzupełnił braków formalnych w zakreślonym terminie (nie przedłożył pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi i nie złożył dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi). Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę kasacyjną i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania: - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że w aktach sprawy wystąpiły braki formalne, które spółka powinna uzupełnić w terminie wyznaczonym w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych z dnia 15 lutego 2008 r.; - art. 67 § 2 p.p.s.a. oraz art. 67 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 69 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wraz z innymi dokumentami zostało skutecznie doręczone spółce. Wskazując powyższe uchybienia, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przez akta sprawy, o których mowa w tym przepisie, należy rozumieć akta sprawy sądowoadministracyjnej, ponieważ przepisy tej ustawy normują postępowanie sądowe właśnie w sprawach sądowoadministracyjnych, czyli w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których stosuje się przepisy p.p.s.a. z mocy ustaw szczególnych (art. 1 p.p.s.a.). Należy zatem odróżnić sprawę administracyjną (czyli prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej) od sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd administracyjny nie przejmuje do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej, lecz jedynie dokonuje kontroli działalności administracji publicznej w tych sprawach. Skoro art. 37 § 1 p.p.s.a. nakłada obowiązek dołączenia pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu do akt sprawy, oznacza to obowiązek dołączenia tegoż pełnomocnictwa do akt sprawy sądowoadministracyjnej (prowadzonych przez sąd administracyjny), a nie do akt sprawy administracyjnej (prowadzonych przez organ administracji publicznej), które po zakończeniu postępowania sądowego są zwracane organowi administracji. Wobec tego, od obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. i potwierdzonego w art. 46 § 3 p.p.s.a. (stanowiącego, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa) nie zwalnia złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym (do akt administracyjnych) ( por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydanie 2, s. 127, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.120). Niedołączenie pełnomocnictwa jest traktowane jako brak formalny, powodujący konieczność wezwania pełnomocnika strony do jego usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z dnia: 18 stycznia 2007 r., sygn. I FSK 801/06 i 25 września 2007 r.; sygn. I FSK 1040/07; nie publ.). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik spółki, mimo wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych nie zastosował się do wezwania, w związku z czym Sąd słusznie odrzucił skargę. Fakt istnienia pełnomocnictwa w aktach administracyjnych powoduje jedynie, że pełnomocnik może wywiązać się z nałożonego obowiązku również poprzez sporządzenie uwierzytelnionego odpisu ze znajdującego się w aktach administracyjnych pełnomocnictwa. Skoro pełnomocnik strony skarżącej, pomimo stosownego wezwania sądu, uchylił się od tego, Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Rozpatrując zarzut naruszenia art. 67 § 2 p.p.s.a. oraz art. 67 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 69 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wraz z innymi dokumentami zostało skutecznie doręczone spółce, należy wskazać, że wezwanie zostało odebrane w dniu 20 lutego 2008 r. pod adresem podanym w skardze. Zgodnie z art. 67 § 2 p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Mając na uwadze dotychczasowy dorobek orzecznictwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99, OSNC 2000, nr 2, poz. 42), należy podkreślić, że umocowanie osoby fizycznej do odbioru pism adresowanych do osoby prawnej może być dorozumiane. Nie jest konieczne posiadanie przez odbierającego korespondencję pisemnego upoważnienia do dokonania tej czynności i okazywania go w chwili działania. Umocowanie wynika niejednokrotnie z charakteru pełnionej przezeń funkcji, określonej w regulacjach dotyczących sposobu organizacji i działania danej jednostki (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GZ 113/06). W świetle art. 67 p.p.s.a. doręczenie było skuteczne. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści.