II SA/Wa 570/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Iwona Maciejuk (sprawozdawca) Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz Fundacji [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Fundacja [...], zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Departament Ochrony Zabytków) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej na temat likwidacji zabytków w [...] w zakresie sformułowanym w trzech punktach: 1. czy Generalny Konserwator Zabytków wydał decyzję administracyjną zezwalającą Prezydentowi [...]: - na parcelację i sprzedaż bez przetargu kilku prywatnym spółkom wszystkich obiektów zabytkowych historycznego zespołu zdrojowego [...], o obszarze ponad 2 ha, w skład którego wchodziły między innymi budynek dawnego Domu Zdrojowego ([...]) i [...] (pawilonu wystawienniczego) wraz z aleją; - na rozbiórkę wszystkich ww. obiektów, tj. na likwidację zabytku oraz na wycięcie przyległej alei drzew pod nową zabudowę; - na rozbiórkę części historycznego mola i przebudowę na port jachtowy; - na rozbiórkę i likwidację zespołu zabytkowego przy ul. [...] w [...]; - na rozbiórkę części zabudowań zabytkowego zespołu sądowo-więziennego w [...] i pozwolenia na remont-przebudowę tego zespołu; - na aktualną rozbiórkę zabudowań historycznych domów w rejonie ulicy [...]; - na rozbiórkę zabudowań historycznych części budynków dworca kolejowego; 2. czy Prezydent [...] występował do MKiDN z wnioskami o pozwolenia na rozbiórkę i likwidację ww. zabytków w [...], w tym wpisanych indywidualnie do wojewódzkiego rejestru zabytków - jeśli tak, to Wnioskodawczym zwraca się o kopie elektroniczne (skany) tych wniosków; 3. Fundacja wniosła o decyzję MKiDN o zmianie ustaleń decyzji Nr [...], która dotyczy ww. spraw oraz rejonu [...] oraz wniosek Prezydenta [...] o zmianę decyzji Nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wymienione dokumenty są niezbędne w toczących się z wniosku Fundacji postępowaniach w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, SKO i Generalnej Dyrekcji Ochrony Przyrody oraz jako materiał dowodowy w sprawach sądowych (WSA) i sprawach karnych o sygn. [...],[...] i innych powiązanych. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku. Decyzja podpisana została z upoważnienia Ministra przez sekretarza stanu Generalnego Konserwatora Zabytków P. Z. W uzasadnieniu Minister wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Minister podał, że udostępnienie żądanej informacji oznacza to konieczność przeprowadzenia czasochłonnej kwerendy całości orzecznictwa Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wyodrębnienia i analitycznego opracowania orzeczeń spełniających kryteria wskazane w rozpatrywanym wniosku, następnie sporządzenia kopi elektronicznych wniosków, po uprzedniej ich analizie i przekształceniu w zakresie wymaganym przepisami w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. usunięcia z przygotowanej do przekazania dokumentacji danych chronionych prawem. Dodatkowej pracy i wyjaśnienia wymaga też treść żądania, np.: w punkcie 3. Z jego treści nie wynika bowiem, którego z wyżej wymienionych zagadnień oraz do jakiej konkretnie i przez jaki organ administracji publicznej wydanej decyzji administracyjnej, odnosi się treść sformułowanego w tym punkcie żądania. Prawidłowe wyodrębnienie z całości orzecznictwa Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zbioru wszystkich decyzji i wniosków w sprawach ze wskazanego przez Wnioskodawczynię zakresu tematycznego, ich późniejsza analiza i sporządzenie żądanego opracowania wraz z wnioskowanymi kopiami dokumentów po ich uprzedniej anonimizacji, stanowi przetworzenie informacji publicznej. Minister stwierdził, że celem zgłoszonego żądania jest uzyskanie dokumentów, które okażą się przydatne dla Fundacji w toczących się na jej wniosek postępowaniach w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Samorządowym Kolegium Odwoławczym i Generalnej Dyrekcji Ochrony Przyrody oraz jako materiał dowodowy w sprawach sądowych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawach karnych. Minister podał, że cele wskazane we wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. nie noszą cech szczególnego interesu publicznego. Fundacja [...] wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1446) art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art.127 § 3 w związku z art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. Decyzja podpisana została z upoważnienia Ministra przez sekretarza stanu Generalnego Konserwatora Zabytków P. Z. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymuje pogląd wyrażony we wcześniejszej własnej decyzji, iż żądany przez wnioskodawcę zbiór stanowi informację publiczną przetworzoną, wiąże się bowiem z koniecznością przeprowadzenia czasochłonnej kwerendy całości orzecznictwa Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wyodrębnienia i analitycznego opracowania orzeczeń spełniających kryteria wskazane w rozpatrywanym wniosku, sporządzenia kopi elektronicznych wniosków, po uprzedniej ich analizie i przekształceniu w zakresie wymaganym przepisami w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. usunięcia z przygotowanej do przekazania dokumentacji danych chronionych prawem. Minister wskazał, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Organ stwierdził, że podnoszona przez Fundację we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy konieczność ustalenia, czy zrealizowane na terenie [...] inwestycje były samowolą Prezydenta [...] i Miejskiej Konserwator Zabytków, czy też dokonały się bez decyzji Ministra Kultury jest sformułowaniem ogólnym, niewyjaśniającym w jaki sposób wnioskodawca planuje żądaną informację wykorzystać dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej. Z tego względu Minister utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. Decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Fundacji [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra i poprzedzającej ją decyzji Ministra z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wniosła o powołanie biegłego celem ustalenia, czy dane z rejestru wydanych decyzji Ministra Kultury o pozwoleniach na rozbiórki wskazanych zabytków i obrót zabytkami komunalnymi mi są danymi przetworzonymi, czy też nie. Podniosła, że niezależnie od nieuzasadnionej odmowy udzielenia informacji Minister dopuścił się nieuzasadnionej zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, w związku z czym wniosła o wymierzenie organowi grzywny. Skarżąca wniosła, niezależnie od zakresu niezałatwionego wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. o informację o udzielonych miastu [...] i miastu [...] przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotacjach z funduszy krajowych i UE na wykonywanie prac przy zabytkach i nowe inwestycje na obszarach wpisanych do woj. rejestru zabytków oraz o udzielenie informacji publicznej o przyznaniu finansów publicznych na prace przy zabytkach miasta [...] i [...] w terminie 14 dni od otrzymania niniejszej skargi. W ocenie skarżącej decyzje Ministra o pozwoleniach na rozbiórki zabytków są prostymi informacjami. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zawarty w skardze wniosek dowodowy o powołanie biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesione. Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Wniosek jest zatem niezbędny, aby można było mówić o żądaniu udostępnienia określonej informacji publicznej. Oczywiście, w związku z tym, że wolą ustawodawcy było odformalizowanie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, to taki wniosek nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom. Nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. i na tym etapie, na jakim następuje udostępnienie informacji publicznej, a zatem dokonanie czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. (v. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Gd 50/14). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi też na tym etapie spełniać wymogów formalnych. Forma decyzji administracyjnej nakazana jest, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w razie gdy organ władzy publicznej odmawia żądanej informacji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3111/12). Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wówczas, gdy podmiot zobowiązany na gruncie u.d.i.p., zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a zatem zamierza wydać akt administracyjny, do którego stosuje się k.p.a., obowiązany jest zbadać, czy wniosek wszczynający to postępowanie jest podpisany i czy nie zawiera innych braków formalnych. Zgodnie bowiem z art. 63 § 2 k.p.a., podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu (art. 63 § 3 k.p.a.). Stosownie zaś do przepisu art. 63 § 3a, podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 1) być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Stosownie do art. 20a ust. 1 powołanej ustawy, identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych udostępnianych przez podmioty określone w art. 2 następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262), lub profilu zaufanego ePUAP. Wniosek Fundacji [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w wyniku rozpoznania którego Minister wydał decyzję na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie zawiera własnoręcznego podpisu B. J. – Prezesa Zarządu Fundacji [...]. Z wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. nie wynika, aby żądanie udostępnienia informacji publicznej wniesione zostało w formie dokumentu elektronicznego i aby było uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z akt sprawy nie wynika, aby Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. wezwał Prezesa Zarządu Fundacji B. J. do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. poprzez jego podpisanie. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał, że B. J. nie została wezwana do podpisania wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. W świetle powyższego, stwierdzić należało, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Ministra wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 63 § 3, art. 63 § 3a oraz 64 § 2 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Brak spełnienia wymagań podania określonych w art. 63 k.p.a. (czy to wniesionego osobiście, drogą pocztową, czy też w formie dokumentu elektronicznego), oczywiście po wezwaniu przez podmiot rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej do jego uzupełnienia w wyznaczonym terminie, powoduje, że podmiot zobowiązany nie ma podstaw do wydania kwalifikowanego aktu administracyjnego na podstawie art. 16 u.d.i.p. Decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. można bowiem wydać tylko wówczas, gdy podmiot zobowiązany dysponuje podaniem spełniającym wymogi określone w art. 63 k.p.a. Tylko wówczas uzasadnione jest – z punktu widzenia istoty dostępu do informacji publicznej (założeniem ustawodawcy było niezwłoczne udostępnienie żądanej informacji bądź udostępnienie jej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni) oraz na gruncie procedury administracyjnej – wydanie kwalifikowanego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja. W sytuacji bowiem, gdy udostępnienie informacji publicznej może nastąpić niezwłocznie (art. 10 ust. 2 u.d.i.p.) ustawodawca nie wymaga nawet pisemnego wniosku. Odmowa jednak udostępnienia informacji publicznej wiąże się z koniecznością dysponowania przez organ wnioskiem, który spełnia wymogi formalne, w tym zawiera podpis (art. 63 § 3, § 3a k.p.a.). Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09, iż Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego powinien był wezwać B. J. Prezesa Zarządu Fundacji [...] do podpisania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Nie dopełniając obowiązku w tym zakresie i nie dysponując podpisanym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a tym samym wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, Minister wydał kwalifikowany akt administracyjny, czym naruszył powołane już wyżej przepisy prawa. Wydając decyzję, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nie dostrzegając, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. wydana została z uchybieniem art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., Minister naruszył nadto przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec powyższego, przedwczesne było rozstrzyganie przez Sąd, co do istoty zajętego przez organ w decyzji stanowiska. Rozpoznając sprawę ponownie organ, o ile nie udostępni wnioskowanej informacji publicznej i zamierza wydać decyzję na podstawie art. 16 u.d.i.p., wezwie B.J. Prezesa Zarządu Fundacji do uzupełnienia wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. poprzez złożenie – w terminie 7 dni – własnoręcznego podpisu. Dodatkowo jedynie Sąd wskazuje, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2014 r., podpisane zostały z upoważnienia Ministra przez tę samą osobę, tj. P.Z. (Sekretarza Stanu, Generalnego Konserwatora Zabytków). Tym samym, Minister rozpoznając sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a., a zatem po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dopuścił się nadto naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, iż brał udział w wydawaniu skarżonej decyzji w pierwszej instancji. Przedmiotowa regulacja prawna została wprowadzona do przepisów postępowania administracyjnego w celu uniknięcia sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji, wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszymi doświadczeniami tej osoby, związanymi z dotychczasowym udziałem w niniejszym postępowaniu. Powyższe prowadzi do powstania uzasadnionych wątpliwości, co do bezstronności i obiektywizmu osoby, która brała udział w wydaniu decyzji zaskarżonej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Reguła, wynikająca z normy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., znajduje zastosowanie do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a., czyli do sytuacji, gdy pracownik naczelnego organu administracji publicznej brał udział w wydaniu przez ten organ pierwszej decyzji w sprawie. W przedmiotowym zakresie istnieje ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych (v. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 213/06, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 2/06, wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1507/08). Dodatkowe potwierdzenie omawianej reguły wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., wydanej w sprawie o sygn. akt I OPS 13/09, w której Sąd stwierdził, iż art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju, jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a. Istota przywołanej uchwały sprowadza się więc do tego, iż podmiotem, którego nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. W ten sposób, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził regułę wyrażoną w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., dotyczącą wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionych w skardze kwestii czasu trwania postępowania przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Sąd wskazuje, że strona miała prawo wniesienia skargi na bezczynność organu, tak w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r., jak i skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sądowi z urzędu wiadomo jest, że strona wniosła skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. WSA w Warszawie rozpoznając tę sprawę wyrokiem z dnia 19 maja 2015 r. sygn. akt II Sab/Wa 864/14 skargę oddalił. W sprawie niniejszej, przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie była skarga na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2015 r. Kwestie dotyczące czasu trwania postępowania przed podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. pozostają poza granicami niniejszej sprawy i bez wpływu na jej wynik. Z tego też względu, Sąd nie miał podstaw do rozstrzygania o wymierzeniu organowi grzywny za bezczynność, o co w skardze wnosiła skarżąca Fundacja. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł, na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.