II OSK 1027/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. i W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 582/15 w sprawie ze skargi M. K. i W. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 582/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. i W. K. (dalej zwanych skarżącymi) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczo – składowego. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokołowie Podlaskim z dnia [...] czerwca 2011 r. nakazującą skarżącym rozbiórkę budynku gospodarczo – składowego wybudowanego na działce nr [...] w miejscowości B., gmina [...]. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 977/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na opisaną powyżej decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. (dalej zwaną "decyzją WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r."), a orzeczenie to jest prawomocne. Wnioskiem z dnia 29 września 2014 r. skarżący, powołując art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.), zwrócili się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wywiedli, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, czego wyrazem jest nieuwzględnienie przy jej wydawaniu regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. nr 84 poz. 906 ze zm.), w tym w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 2, jak również art. 4 pkt 1 tej ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, w sytuacji, gdy do uszkodzenia budynku gospodarczo – składowego, objętego nakazem rozbiórki, doszło na skutek działania żywiołu – huraganu, co stwierdzone zostało w ocenie wnioskujących w kserokopii pisma nazwanego przez nich protokołem Wojewody z dnia 20 sierpnia 2008 r., który załączyli do wniosku, a co (w ich ocenie) w pełni uzasadniało zastosowanie przepisów powołanych aktów. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako GINB), powołując art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia GINB, powołując treść art. 170 p.p.s.a. oraz odwołując się do uchwały NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09, ocenił, że z uwagi na wydany uprzednio wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 977/11, w niniejszej sprawie występuje przeszkoda przedmiotowa, czyniąca niedopuszczalnym rozpoznanie wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. GINB wyjaśnił przy tym, że w skardze do WSA w Warszawie na decyzję WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżący podnosili, że budynek, objęty nakazem rozbiórki, uległ zniszczeniu na skutek działania sił przyrody (huraganu). Zrelacjonował, że skarżący wskazywali wówczas także na naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na każdym etapie postępowania oraz załatwienia sprawy. Stwierdził więc, że okoliczności podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji były znane sądowi orzekającemu w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 977/11, wobec czego zasadne jest wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Na skutek wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. GINB utrzymał w mocy własne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia GINB stwierdził, że WSA w Warszawie, kontrolując decyzję WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 977/11, nie był związany granicami skargi i był zobowiązany ocenić tą decyzję także w aspekcie przesłanek wymienionych w art. 156 k.p.a. Ocenił, że skoro Sąd oddalił skargę na tą decyzję, to decyzja ta jest prawidłowa i nie obarczona wadami skutkującymi stwierdzeniem jej nieważności. W skardze na powyższe postanowienie GINB, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucili temu organowi naruszenie: - art. 6 k.p.a. w zw. art. 7 Konstytucji RP, art. 7 w zw. z art. 77 i nast. k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegający w szczególności na pominięciu faktu, że przy wydawaniu przez WSA prawomocnego wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 977/11 brak było w materiale dowodowym sprawy protokołu Wojewody z dnia 20 sierpnia 2008 r. stwierdzającego, że do uszkodzenia budynku gospodarczo-składowego, objętego nakazem rozbiórki, doszło na skutek działania żywiołu – huraganu, co w konsekwencji uniemożliwiało zastosowanie przez ten Sąd regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy; - art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przez organ, że na przeszkodzie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji stoi wydany przez WSA w Warszawie prawomocny wyrok z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt. VIII SA/Wa 977/11, oddalający skargę na decyzję WINB z dnia 9 sierpnia 2011 r., w sytuacji gdy brak było podstaw do takiego przyjęcia; - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do argumentacji podniesionej przez skarżących we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co prowadzi do wniosku, iż sprawa ta nie została w istocie po raz kolejny zbadana przez organ orzekający. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie obu postanowień GINB wydanych w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Oddalając skargę wniesioną w niniejszej sprawie WSA w Warszawie przytoczył uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, w którym wskazano, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie sposobu załatwienia żądania przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji, poddanej ocenie sądu, wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Za niezbędne uznał stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez Sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Przyjął, że w razie pozytywnego wyniku badania w tym obszarze, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej co do której wiążąco wypowiedział się sąd o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Zrelacjonował, że w uchwale tej NSA stwierdził, że możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem Sądu (na przykład fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną) albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Podał, że uwarunkowany względami obiektywnymi, brak wiedzy Sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje – w ocenie NSA – że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie; w takim przypadku wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą do przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji. Dodał, że dokonanie tego rodzaju ustalenia przez organ wymaga zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku po to by stwierdzić, czy składniki oceny prawnej sądu, mającej przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie niedopuszczalnym (tj. stanowią przeszkodę prawną do nadania mu dalszego biegu). Zastrzegł, że w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone, tak jak to miało miejsce w tym przypadku, przeprowadzenie badania, o którym mowa, musi z konieczności ograniczyć się do analizy informacji dostępnych organowi oraz przedstawionych przez wnoszącego żądanie. Sąd I instancji ocenił, że GINB wprawdzie nie dokonał analizy załączonych akt administracyjnych postępowania zwykłego w kontekście wniosku o stwierdzenie nieważności, jednak już z samej argumentacji skarżących wynika, że wskazują oni na okoliczności, które nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że organ bada, czy w decyzji nie zaistniały wady enumeratywnie wymienione w art. 156 k.p.a. na dzień jej wydania. Stwierdził, że nie jest w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skuteczny zarzut, że organ, czy Sąd, nie dysponował protokołem Wojewody z dnia 20 sierpnia 2008 r., co uniemożliwiło zastosowanie przez Sąd regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontu i rozbiórki obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu. Uznał, że sąd dysponował aktami administracyjnymi i dokonał oceny decyzji WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. na dzień jej wydania. Skonstatował, że skoro WSA, w wyniku tej oceny, wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 977/11, skargę oddalił, to zasadnie GINB stwierdził zaistnienie przesłanki przedmiotowej, uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Z tych względów, Sąd I instancji, powołując 151 p.p.s.a., oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wywiedli skarżący, reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając ten wyrok w całości skarżący zarzucili Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez rozpoznanie skargi na postanowienie GINB z przekroczeniem granic sprawy, czego wyrazem jest merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji, gdy postępowanie w tym przedmiocie nigdy przed organem nie zostało wszczęte; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez przyjęcie że zaskarżone postanowienie GINB nie naruszyło przepisów wymienionych w skardze, co w konsekwencji skutkowało niezasadnym oddaleniem skargi przez Sąd I instancji; - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, co odniosło ten skutek, że skarżący pozbawieni zostali informacji o przesłankach rozstrzygnięcia w doniosłym dla niniejszej sprawy aspekcie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, względnie o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Ponadto wnieśli o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na drugiej z wymienionych podstaw kasacyjnych. Skarżący zarzucili bowiem Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a., a ponadto art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzuty te nie mogą jednak odnieść zamierzonego skutku. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skoro zarzuty podniesione w skardze nie ograniczają Sądu I instancji w wykonywaniu funkcji kontrolnej, to brak ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu wyroku nie stanowi naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za konstatacją taką przemawia zresztą samo brzmienie art. 141 § 4 p.p.s.a., w świetle którego: "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W przepisie tym wprowadzono obowiązek zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze (które zostały przedstawione także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), a nie obowiązek sądu szczegółowego odnoszenia się do nich. Oczywiście Sąd w miarę możliwości powinien ustosunkować się do tych zarzutów w uzasadnieniu wyroku zwłaszcza wtedy, gdy brak w tym zakresie mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do prawidłowości kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w danej sprawie. W orzecznictwie akcentuje się bowiem, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11, wyrok NSA z 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10 oraz wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 930/13, orzeczenia dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, co niezasadnym czyni stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wymaga także podkreślenia, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie GINB wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Celem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznawanie sprawy, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, lecz zbadanie, czy zakwestionowana decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgłaszając zatem żądanie wszczęcia tego postępowania, strona zobowiązana jest nie tylko do podania, która z przesłanek wymienionych w tym przepisie, w jej ocenie, wystąpiła w danej sprawie, ale także do wskazania okoliczności przemawiających za wystąpieniem tej przesłanki. Okoliczności te nie mogą przy tym wyczerpywać znamion przesłanek do uruchomienia innych trybów nadzwyczajnych. Postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych cechuje bowiem swoista autonomia proceduralna w tym sensie, że jedna okoliczność nie powinna być kwalifikowana jako wyczerpująca przesłanki do uruchomienia dwu lub więcej trybów nadzwyczajnych. Treść żądania strony, zarówno co do wskazania przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., jak i podawanych przez stronę okoliczności, podlega następnie badaniu przez organ właściwy do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że z uwagi na zakreślony powyżej cel postępowania prowadzonego w tym trybie nadzwyczajnym, badanie to przeprowadzane jest w stadium wszczęcia postępowania. W tym stadium organ bada także, czy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę będącą stroną, a także, czy nie ma innych uzasadnionych przyczyn z powodu których postępowanie to nie może być wszczęte. Pozytywny wynik badania w tym obszarze otwiera drogę co wydania decyzji, o której mowa w art. 158 k.p.a. W przypadku natomiast negatywnego wyniku tego badania organ, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W świetle powyższych rozważań za chybiony uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Skoro, jak już podano, w stadium wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ przeprowadza badanie dopuszczalności zgłoszonego przez strony żądania, to prawidłowe było odniesienie się przez Sąd I instancji zarówno co do podstawy prawnej, jak i okoliczności, wskazywanych przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. Dla porządku wskazać należy, że skarżący w tym wniosku wywiedli, że "decyzja WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa (powołali przy tym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), czego wyrazem jest nieuwzględnienie przy jej wydawaniu regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. nr 84 poz. 906 ze zm.), w tym w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 3 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 2, jak również art. 4 pkt 1 tej ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, w sytuacji, gdy do uszkodzenia budynku gospodarczo – składowego, objętego nakazem rozbiórki, doszło na skutek działania żywiołu – huraganu, co miało być stwierdzone w kserokopii pisma nazwanego przez skarżących protokołem Wojewody z dnia 20 sierpnia 2008 r., które skarżący załączyli do wniosku, a co (w ich ocenie) w pełni uzasadniało zastosowanie przepisów powołanych aktów. Przy czym kserokopia wskazanego pisma to nieczytelna treść opatrzona pieczęcią Urzędu Gminy. Nie znajduje usprawiedliwionych podstaw także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. Jak słusznie wskazywał bowiem GINB w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r., a co znajduje również potwierdzenie w aktach sprawy, podnoszona przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji okoliczność, że budynek, objęty nakazem rozbiórki, uległ zniszczeniu na skutek działania sił przyrody (huraganu) była znana Sądowi orzekającemu w sprawie o sygn. akt VIII SA/WA 977/11, gdyż skarżący podnosili tą okoliczność w skardze na decyzję WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r., która zainicjowała postępowanie w tej sprawie. Pomimo niesporządzenia uzasadnienia wyroku wydanego w tej sprawie, przyjąć należy, że w świetle regulacji zawartych w art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., okoliczność ta była przedmiotem oceny Sądu pod kątem wystąpienia w sprawie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji WINB z dnia [...] sierpnia 2011 r., o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W tych okolicznościach, prawidłowa jest ocena Sądu I instancji, że skoro WSA, wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt VIII SA/WA 977/11, skargę oddalił, to zasadnie GINB stwierdził zaistnienie przesłanki przedmiotowej, uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Prawidłowa jest także ocena Sądu I instancji, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest skuteczny zarzut, że organ, czy Sąd, nie dysponował protokołem Wojewody z dnia [...] sierpnia 2008 r., co uniemożliwiło zastosowanie przez Sąd regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontu i rozbiórki obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu. Podkreślić należy, że wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a nie do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej rażącego naruszenia prawa art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jak już bowiem wskazywano, jedna okoliczność nie może być kwalifikowana jako wyczerpująca przesłanki do uruchomienia dwu lub więcej trybów nadzwyczajnych. Wznowienie postępowania jest zaś odrębnym trybem nadzwyczajnym od stwierdzenia nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.