I SA/Po 1102/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2014 r. (data wpływu do organu [...] października 2014 r.), [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Plus spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w [...], reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. W petitum skargi spółka zawarła m.in. wniosek o rozpoznanie sprawy poza kolejnością. W odpowiedzi na skargę, pismem z dnia [...] listopada 2014 r., Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt jej przedwczesnego złożenia. Organ podatkowy wskazał bowiem, że spółka naruszyła przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", albowiem wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] października 2014 r. (data nadania [...] października 2014 r.), natomiast skargę złożyła już w dniu [.,..] października 2014 r. (data wpływu do organu [...] października 2014 r.), nie czekając na otrzymanie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska organ powołał się na wyrok NSA z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2715/12. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r., stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, spółka stwierdziła, że możliwe są dwie interpretacje przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. - wskazującego termin wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj.: 1) strona może złożyć skargę po spełnieniu wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wydaniem interpretacji indywidualnej, a więc może to być już następny dzień po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa; 2) strona może złożyć skargę dopiero po upływie 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. W konkluzji pisma strona skarżąca stanęła na stanowisku, że termin na wniesienie skargi na interpretację indywidualną rozpoczyna swój bieg już pierwszego dnia po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i wynosi 60 dni. Termin ten może zostać przedłużony lub skrócony w razie udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Udzielenie odpowiedzi, bądź jej brak, nie wpływają w żadnym zakresie na możliwość złożenia skargi, ani tez nie czynią ewentualnej złożonej skargi bezskuteczną. Spółka podniosła ponadto, że NSA wielokrotnie już rozstrzygał w/w problem i orzecznictwo jednoznacznie potwierdza prawidłowość argumentacji skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem została wniesiona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia, które służyły [...] skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę można wnieść chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3). Terminy do wniesienia skargi zostały określone w art. 53 p.p.s.a., a z § 2 tego artykułu wynika jednoznacznie, iż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa punkty (momenty) początkowe biegu terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną. Pierwszym z nich jest dzień następujący po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wówczas termin do wniesienia skargi wynosi 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania, drugim jest dzień następny po dniu doręczenia wnioskodawcy odpowiedzi organu interpretacyjnego na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wówczas termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie oznacza to, że w odniesieniu do konkretnej sytuacji (skargi na interpretację) oba terminy mają jednocześnie zastosowanie. Gwarantuje to zachowanie równości wobec prawa w zakresie terminu do wniesienia skargi, niezależnie od przedmiotu zaskarżenia Tezę tą potwierdza też kolejność określenia początkowego momentu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi ze wskazaniem na moment udzielenia odpowiedzi na skargę. Istotne jest zamieszczone w tym przepisie po przecinku sformułowanie "a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie". W rezultacie określenie momentu początkowego biegu tego terminu uzależnione jest od tego, czy organ interpretacyjny udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czy też nie. Zdaniem sądu stanowisko strony skarżącej jest błędne i nie zasługuje na akceptację. Podkreślenia wymaga, że w w/w zakresie pełnomocnik skarżącej odwołuje się do argumentacji sądów administracyjnych odnoszących się do składania skarg na uchwały lub zarządzenia podjęte przez organy gminy (art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy - tekst jedn. Dz. U. z 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Uznanie za trafne poglądu spółki skutkowałoby pozostawieniem stronie postępowania możliwości wyboru jednego terminów przewidzianych w art. 53 § 2 p.p.s.a. Ponadto przyjęcie interpretacji art. 53 § 2 p.p.s.a. wskazywanej przez spółkę w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r. uczyniłoby zbędną procedurę usunięcia naruszenia prawa w ramach postępowania interpretacyjnego. Oznaczałoby dopuszczalność wszczynania postępowania sądowoadministracyjnego, także w sytuacji, gdyby organ zmienił stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Ponadto oznaczałoby, że jest zbędna pierwsza część art. 53 § 2 p.p.s.a. - mówiącą o trzydziestodniowym terminie. Przepis ten w każdym wypadku podlegałby pochłonięciu przez przepis przewidujący termin sześćdziesięciodniowy, co w konsekwencji prowadziłoby do naruszenia zasady wykładni prawa, zakazującej interpretować przepisy w taki sposób, by niektóre z nich były zbędne. W osądzanej sprawie skarżąca nadała w placówce pocztowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną przez organ interpretacją w dniu [...] października 2014 r. (koperta, k. [...] akt admin.), które wpłynęło do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w [...] w dniu [...] października 2014 r. W dniu [...] października 2014 r. Minister Finansów, działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...], doręczył pełnomocnikowi wnioskodawcy odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (druk ZPO, k. [...] akt admin.), a zatem od tego dnia biegł trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W opinii sądu przesłanie skargi za pośrednictwem poczty w dniu [...] października 2014 r. było więc niewątpliwie działaniem przedwczesnym. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., aby termin do wniesienia skargi zaczął biec, konieczne jest doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie w przypadku, gdy organ zaniecha udzielenia takiej odpowiedzi - zastosowanie znajduje termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania. Sąd podkreśla, że zastosowanie terminu sześćdziesięciodniowego traktować należy jako wyjątek aktualizujący się dopiero w sytuacji, gdy organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie udzieli, natomiast co do zasady wniesienie skargi będzie możliwe dopiero po ustosunkowaniu się organu do zarzutów wnioskodawcy w ramach postępowania interpretacyjnego. Sąd dokonując powyższej wykładni prawa miał na uwadze postanowienie NSA z dnia 10 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2715/12 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), ponieważ podziela odnośną argumentację przedstawioną w uzasadnieniu tego postanowienia. Dlatego sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 2 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.