I SA/Wr 1056/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Anetta Chołuj - sprawozdawca, Protokolant: starszy referent sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. w Wydziale I sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2013 r. oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]określającą M. J. (dalej: strona, skarżąca) nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2013 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca w 2013 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych. W wyniku postępowania kontrolnego organ podatkowy I instancji stwierdził, że strona odliczyła naliczony podatek od towarów i usług wynikający z faktur wystawionych przez A spółka z o. o., dotyczących zakupu oleju napędowego. Faktury zostały wystawione w okresie od stycznia do lutego 2013 r. i dokumentowały zakup oleju napędowego w łącznej ilości 50000 litrów i o łącznej wartości netto 231.170,72 zł i podatek VAT 53.169,28 zł. Według organu pierwszej instancji faktury dotyczące sprzedaży oleju napędowego nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ponieważ brak jest dowodów, aby spółka A posiadała paliwo i sprzedawała go podatniczce. Spółka A nie posiadała bowiem zaplecza technicznego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami, nie posiadała nieruchomości służących do prowadzenia działalności, nie posiadała koncesji na obrót paliwami ciekłymi, nie prowadziła działalności pod adresami zgłoszonymi do urzędów skarbowych. W badanym okresie posługiwała się adresem [...], W., jednak adres ten służył jedynie do odbioru korespondencji. Nie prowadziła działalności w 2011 r. pod wcześniej zgłoszonym adresem we W. przy ul. [...]. Wezwany prokurent i prezes spółki nie okazali żadnych dokumentów. Oprócz spornych faktur podatniczka nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających współpracę ze spółką. Podczas pierwszego przesłuchania nie potrafiła wskazać żadnych szczegółów związanych z nabyciem paliwa od spółki A, następnie przesłuchana wyjaśniła, że zamówienia były składane przez telefon lub osobiście z dostawcami przyjeżdzającymi do bazy. Płatność dokonywana była w gotówce do rąk kierowcy. Paliwo było przelewane do zbiorników znajdujących się w bazie, a obecny był przy tym ojciec strony R. J., który dokonywał rozliczeń z kierowcami. Przesłuchany ojciec strony zeznał, że córka kontakty z nabywcami nawiązała na jego polecenie, firma córki miała jeszcze dwóch dostawców B oraz C. Odbiorem paliwa zajmował się osobiście lub też jego brat T. J.. Ojciec skarżącej wyjaśnił również, że paliwo dostarczane było do jego bazy nieoznaczonymi cysternami, a nieznani z nazwiska kierowcy przekazywali mu faktury i odbierali od niego gotówkę. Nie sprawdzano z własnej inicjatywy w żadnych rejestrach urzędowych ani w inny sposób czy też firmy są zarejestrowane i legalnie działają w handlu paliwami, nie posiadano pokwitowań zapłaty ani świadectw jakości paliwa. Świadek pracownik T. M. nie miał wiedzy na temat rozliczeń finansowych, nie żądał świadectwa jakości paliwa nie dokonywał oceny paliwa, nie posiadał wiedzy czy były pobierane próby do badania paliwa. Wobec powyższego organ podatkowy uznał ewidencję zakupu za nierzetelną w części dotyczącej zakupu paliwa od spółki A i stwierdził brak prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktur wystawionych przez spółkę na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej p.t.u. Ponadto organ podatkowy stwierdził, że strona w kontrolowanym okresie nie posiadała żadnych dokumentów i zapisów w rejestrach sprzedaży dokumentujących świadczenie usług naczepą cysterną LAG nr rejestr. [...] przyjętą w leasing w dniu [...]maja 2012 r. na podstawie umowy nr [...] zawartej z B S.A. W trakcie kontroli pismem z dnia [...]kwietnia 2013 r. wezwano stronę do wyjaśnienia w jaki sposób, dla jakich odbiorców i przy zastosowaniu jakich ciągników była wykorzystywana przedmiotowa naczepa. Skarżąca do dnia zakończenia kontroli nie udzieliła żadnych wyjaśnień w tym zakresie. W toku kontroli prowadzonej wobec J. B. ustalono, że naczepa cysterna LAG w okresie od sierpnia 2012 r. użytkowana była nieodpłatnie przez J. B.. Skarżąca dysponowała naczepą cysterną LAG na podstawie umowy leasingu obniżając podatek należny o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur z tytułu umowy leasingowej. Nie wykorzystywała jednak tej naczepy dla potrzeb swojego przedsiębiorstwa w okresie od sierpnia 2012 r. oddając w nieodpłatne użytkowanie innemu przedsiębiorcy. Ustalono, że skarżąca nie zaewidencjonowała w prowadzonych rejestrach i nie zadeklarowała do opodatkowania wartości tych świadczeń. W odniesieniu do podatku należnego przyjęto, że wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży jest równa wydatkom poniesionym w związku z leasingiem naczepy cysterny wynikającym z faktur wystawionych przez leasingodawcę. W związku z powyższym ustalono, iż strona zaniżyła kwotę podatku należnego. W odwołaniu od decyzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej przez całkowicie dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie materiałów i zamieszczenie informacji nie mających odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Według skarżącej organ podatkowy nie uwzględnił umowy dzierżawy z której wynika, że spółka A dzierżawiła stacje paliw w L. przy ul. [...], zeznań W. K. oraz pozostałych świadków, Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, wskazał że w toku postępowań podatkowych dotyczących spółki [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2011 r. do grudnia 2012 r. oraz za miesiące od stycznia 2010 r. do czerwca 2011 r., zakończonych decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...]listopada 2013 r. nr [...]Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zebrał materiał dowodowy świadczący o tym, że spółka nie sprzedała podatnikowi paliwa, a jedynie wystawiała faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Decyzje te na podstawie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowią w niniejszym postępowaniu dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Odnosząc się do twierdzeń strony, dotyczących dostawców paliwa dla spółki A, organ odwoławczy wskazał, że pisma adresowane do D i E zostały zwrócone z adnotacją "adresat wyprowadził się". Ustalono również, że D złożyła ostatnie deklaracje podatkowe za 2005 r., natomiast E za 2003 r. Dlatego też przedłożonych przez W. K. faktur, wystawionych przez D i E nie uznano jako wiarygodnego dowodu, potwierdzającego rzeczywistą sprzedaż paliwa na rzecz spółki A. Poza tym spółka nie posiadała koncesji na obrót paliwami ciekłymi, zatem nie była uprawniona do sprzedaży oleju napędowego. Organ wskazał na sprzeczności w zeznaniach skarżącej, jej ojca oraz W. K. w zakresie firm dokonujących dostaw jak również płatności za towar. Ponadto dowodem potwierdzającym brak dokonanych przez spółkę A dostaw paliwa na rzecz strony jest również protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2014 r. przy ul. [...] w L., z którego wynika że od dawna nie była tam prowadzona działalność gospodarcza co dodatkowo potwierdził R. G.. Na tym terenie pozwolenie na budowę uzyskała firma F. Spółka nie płaciła na terenie Gminy L. podatku od nieruchomości. Spółka nie figuruje w bazie podmiotów korzystających ze środowiska. Również przesłuchani pracownicy skarżącej pracujący jako kierowcy A. P., M. K. oraz P. R. nie posiadają żadnej wiedzy na temat tego kto dostarczał paliwo. Zdaniem organu odwoławczego wiarygodnego dowodu nie stanowi przedłożony przez stronę w trakcie postępowania zeszyt kontroli tankowania paliwa przez kierowców, ponieważ nie wynika z niego jakich zdarzeń dotyczy, nosi ślady wyrywania kartek oraz ma nieponumerowane strony. Organ odwoławczy zauważył również, że nie kwestionuje nabycia paliwa w ilości wskazywanej przez podatnika, jednakże sprzedaż nie została dokonana przez A. Organ odwoławczy wskazał również, że brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących, że firma A posiadała paliwo i że jednym z jej odbiorców była firma skarżącej. Jak wskazał organ odwoławczy, strona zdawała sobie sprawę z tego. że paliwo nie było jej dostarczane przez podmiot ujawniony na fakturze jako sprzedawca. O tym. iż strona w pełni świadomie akceptowała faktury wystawiane przez A sp. z o.o., które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych świadczą m.in. zeznania strony, z których wynika, że zakupów od firmy A dokonywała już kilka lat, ale nigdy nie była w siedzibie spółki A twierdząc, iż ojciec – R. J. był w siedzibie firmy M. G.. Nie pamiętała czy żądała świadectw jakościowych paliwa, nie posiada żadnej dokumentacji związanej ze współpracą ze spółką A (oprócz faktur zakupu), oraz nawet nie sprawdziła, czy ww. firma posiada jakiekolwiek koncesje na obrót paliwami płynnymi, magazynowanie paliw czy też na wytwarzanie paliw ciekłych. Świadczy o tym także sposób płatności i dokonywanych rozliczeń, np. przekazywanie znacznych kwot w gotówce nieznanym kierowcom, których tożsamości nigdy nie sprawdzano. Zdaniem organu nie do przyjęcia są również wyjaśnienia strony, że dochowała należytej staranności przy sprawdzaniu swojego dostawcy, w sytuacji, gdy dopiero na etapie prowadzonego wobec strony postępowania, niektóre dokumenty dotyczące rzekomej działalności tej spółki otrzymała od byłego prokurenta tej spółki W. K. i dołączyła do akt sprawy (np. deklaracje VAT, umowa dzierżawy stacji). Skarżąca zatem wiedziała, że odliczenie podatku naliczonego ze spornych faktur we wskazanych okolicznościach stanowi nadużycie prawa. Skoro transakcje nie miały miejsca, to trudno przyjąć, że podatnik nie miał świadomości działania niezgodnego z prawem. Organ odwoławczy wskazał, że również ustalenia organu I instancji w zakresie nieopodatkowania usługi użyczenia naczepy cysterny LAG dla J. B. jest prawidłowe. W kontrolowanym okresie strona nie posiadała żadnych dokumentów i zapisów w rejestrach sprzedaży dokumentujących świadczenie usług naczepą cysterną LAG. Strona wezwana nie udzieliła żadnych wyjaśnień w tym zakresie. Ustalenia poczynione przez organ I instancji uznano za prawidłowe. Ponadto pełnomocnik J. B., G. B. w dniach [...] maja 2013 r. oraz [...] maja 2013 r. wskazał, że cysterna stanowi własność skarżącej, ale jest nieodpłatnie użytkowana przez J. B. od sierpnia 2012 r. Powyższe wynika również z oświadczenia J. B. z dnia [...]maja 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie działań niezbędnych do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, - art. 191 Ordynacji podatkowej przez zawarcie w uzasadnieniu faktycznym informacji nie mających odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, - art. 194 § 3 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez nie uwzględnienie i celowe pominięcie przedstawionych przez skarżącą dowodów - art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe oparły się tylko na stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania prowadzonego i decyzjach wydanych wobec spółki A. Organ wydał decyzje nie posiadając jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie przyjętego stanowiska. Skoro inne dowody przeczą tezom wynikającym z tej decyzji, to organ podatkowy winien przynajmniej wskazać, dlaczego przyjmuje za wiarygodne wyłącznie ustalenia w sprawie spółki. Niezrozumiałe dla podatnika jest pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, np. pominięcie przedłożonego przez stronę zeszytu wydania paliwa. Również istotne fragmenty zeznań W. K. zostały pominięte przez organy podatkowe m.in. w sprawie dzierżawionych stacji paliw. Także zeznania kierowców podatnika, świadczą, że paliwo było dostarczone. Organ podatkowy zrezygnował z przeprowadzenia dowodów z przesłuchania T. J.. Skarżąca kwestionuje utratę prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych z tytułu umowy leasingu, skoro cysterna została wydzierżawiona to służyła skarżącej w celach działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2015 r. podatnik zarzucił, że organ nie przedstawił wiarygodnych dowodów, że skarżąca nie nabyła paliwa od spółki A i pominął dowody przedstawione przez stronę. Wskazał, że skarżąca użyczała naczepę odpłatnie, o czym ma świadczyć umowa dzierżawy przedmiotowej naczepy zawarta w dniu [...] lipca 2012 r. z J. B., z której wynika, że czynsz będzie zapłacony jednorazowo w ciągu 14 dni od daty zakończenia umowy i wystawiona w związku z tym faktura. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia rzetelności faktur wystawionych przez spółkę A, dokumentujących zakup przez skarżącą oleju napędowego. Druga dotyczy nieopodatkowania przez stronę przekazania w nieodpłatne użytkowanie naczepy do transportu paliwa na rzecz J. B.. Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, Sąd stwierdza, że postępowanie to czyni zadość zasadom procesowym przewidzianym w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749). Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uzupełnienie tej zasady zawiera zapis art. 187 § 1, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dodać należy, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oceniając przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe odnośnie transakcji podatnika ze spółką A stwierdzić należy, że organy podatkowe rzetelnie zgromadziły materiał dowodowy, umożliwiający dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonały jego całościowej oceny zgodnie z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a wyprowadzone przez organy podatkowe wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego należy uznać za trafne i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niezbicie wskazuje, że w rzeczywistości nie miały miejsca transakcje opisane wystawionymi przez spółkę A fakturami. Jak ustalono w toku postępowania podatkowego, spółka A nie dokonała zakupu oleju napędowego w 2012 r., który następnie według spornych faktur stanowić miał przedmiot sprzedaży. Organy oparły się m.in. na ustaleniach faktycznych dokonanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w związku z przeprowadzonym postępowaniem wobec A sp. z o.o. Należy bowiem zauważyć, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. wydał wobec spółki A decyzje dotyczące podatku od towarów i usług nr [...] z dnia [...]czerwca 2013 r. za okresy od lipca 2011 r. do grudnia 2012 r. oraz decyzję nr [...], z dnia 29 listopada 2013 r" za okres od stycznia 2010 r. do czerwca 2011 r., w których stwierdzono, że faktury wystawione przez firmę A Sp. z o.o. dla skarżącej nie odpowiadają rzeczywistości, gdyż stanowią tzw. "puste faktury". Dokumenty te nie stwierdzają faktycznych dostaw towarów. Dodatkowo materiał dowodowy potwierdzający powyższą tezę oparty jest na zeznaniach świadków, strony oraz materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji w toku postępowania odwoławczego w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej. Zgromadzone w sprawie dowody świadczą, że spółka A w kontrolowanym okresie nie posiadała zaplecza technicznego umożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na handlu paliwami ciekłymi, tj. nie posiadała magazynów paliwa, zbiorników do przechowywania paliwa, cystern do przewozu paliwa, nie zatrudniała kierowców. Prokurent A sp. z o.o. W. K. w toku prowadzonego postępowania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nie przedłożył ewidencji, ani dowodów zakupu i sprzedaży prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług, deklaracji VAT-7, dowodów kasowych, umów dotyczących działalności gospodarczej, dowodów potwierdzających obroty na rachunkach bankowych. Nie wskazał dostawców i odbiorców oleju napędowego. Dokumentów dotyczących spółki A nie okazał również Prezes Zarządu K. S. jedyny udziałowiec spółki. Organom nie udało się przesłuchać w charakterze strony pana K. S., który kilkakrotnie wzywany w celu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania, nie podejmował przesyłek pocztowych. Jedynym adresem siedziby spółki i miejscem prowadzenia działalności gospodarczej oraz miejscem przechowywania dokumentacji rachunkowej zgłoszonym do właściwego urzędu skarbowego był [...]we W.. Z pisma Prezesa zarządu G Sp. z o.o. z dnia [...] maja 2013 r. wynika, że w okresie trwania umowy przy [...]nie były przechowywane księgi rachunkowe A. Nie odbywały się też spotkania z kontrahentami A, a jedynymi czynnościami świadczącymi o prowadzeniu działalności przez tę spółkę był odbiór korespondencji przychodzącej. Z przesłuchań przeprowadzonych w charakterze świadków M. J. oraz R. J. (protokoły z dnia [...] maja 2013 r. i [...] czerwca 2013 r.). wynika, iż skarżąca nie posiadała podstawowej wiedzy w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż w większości sprawami firmy H M. J. zajmował się jej ojciec R. J.. Nie wiedziała kto i kiedy nawiązał współpracę z firmą A nigdy nie uczestniczyła przy odbiorze paliwa od tej firmy, nie jest w stanie podać żadnych faktów dotyczących marki samochodów, osób dokonujących dostaw, skąd było transportowane paliwo, skąd pochodziło, czy była sprawdzana jego jakość. Z kolei ojciec skarżącej zeznał, że płatność dla spółki A zawsze była realizowana gotówką do rąk kierowcy, który przywoził paliwo. Zapłata następowała przed pobraniem paliwa, kierowca informował kogoś telefonicznie, że otrzymał gotówkę za paliwo. Nie pobierał on i inne osoby żadnych pokwitowań za przekazaną gotówkę, a dowodem przekazania był zapis na fakturze , że zapłacono gotówką. Ponadto w zeznaniach skarżącej, jej ojca, T. M. oraz W. K. występuje szereg sprzeczności w zakresie firm dokonujących dostawy jak również płatności za towar, co zostało wskazane w zaskarżonej decyzji. Z zeznań tych nie wynikają żadne istotne informacje, które mogłyby ewentualnie potwierdzić fakt dostawy paliwa przez Spółkę A na rzecz skarżącej. Są one ogólnikowe, wskazano imiona dwóch kierowców jednego z J., a drugiego z W.. Udzielonych wyjaśnień wobec ich ogólności nie można zweryfikować innymi dowodami. Ponadto w zeznaniach składanych przez skarżącą i jej ojca w zakresie dostawy paliwa ze spółki A nie występował W. K.. Z zeznania złożonego przez R. J. wynika, że cysterny którymi przywożono paliwo były białe i nie były opisane nie miały żadnego logo firmy, a faktury dostarczane były wraz z paliwem. Z zeznań złożonych przez W. K. wynika, że paliwo dostarczane było przez kierowców z wynajmowanych firm. Powyższe okoliczności wskazują, iż Spółka A faktycznie nie brała udziału w dostawie towaru w znaczeniu w jakim zdefiniowana został w przepisach podatkowych, tj. jako przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel. Zatem brak dysponowania towarem wyłącza możłiwość uznania, że faktura dotyczy rzeczywistej transakcji, co dodatkowo wzmacnia ustalenia, że Spółka A nie posiada zaplecza technicznego i osobowego, co poddaje w wątpliwość aby prowadzić działalność w tak szerokim zakresie - ta spółka dostarczała towary także do innych podmiotów. Także ustalenia, że potencjalni dostawcy paliwa do Spółki A zaprzestali prowadzenia działalności wiele lat wcześniej wpisuje się w zasadność wnioskowania organów co do roli spółki w obrocie paliwem. Ponadto dowodem potwierdzającym brak dokonanych przez A Sp. z o.o. dostaw paliwa na rzecz strony, jest Decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w W. z dnia [...]marca 2010 r., wydana wobec Spółki A, z której wynika, iż spółka nie posiadała koncesji na obrót paliwami ciekłymi, gdyż została jej cofnięta co skutkuje tym. iż spółka nie mogła ani kupować ani też sprzedawać paliwa z legalnych źródeł. Dowodem potwierdzającym powyższą okoliczność jest również Protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu [ października 2014 r. przy ul. [...] w L., z którego wynika, że stacja paliw, która się tam znajduje, a która miała być miejscem prowadzenia działalności gospodarczej Spółki A w żaden sposób tego nie potwierdza. Załączone do protokołu oględzin zdjęcia jednoznacznie dowodzą tego, że działalność gospodarcza nie była tam prowadzona od dawna, co dodatkowo potwierdził R. G., który oświadczył, iż od około 5 lat na tej działce nie było znaków wskazujących na prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto z pisma Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2014 r.. wynika, iż spółka A nie była w okresie od stycznia do grudnia 2012 r. oraz od stycznia do lutego 2013 r. podatnikiem podatku od nieruchomości na terenie Gminy Miejskiej L., co potwierdza brak prowadzenia działalności gospodarczej w tym miejscu. Kolejnym dowodem jest pismo Starostwa Powiatowego w L. z dnia [...] listopada 2014 r. w którym wskazano, że pod adresem [...] w L. będącym w obrębie działek ewidencyjnych nr [...]i [...]znajduje się pozwolenie na budowę budynku biurowego, przy czym decyzja wydana została na wniosek firmy F Sp. z o.o., a nie A Sp. z o.o., jak również pismo z Urzędu Dozoru Technicznego Odział we W. z dnia [...]istopada 2014 r. , z którego wynika, że [...] Sp. z o.o. była użytkownikiem zbiorników paliwowych pod adresem [...] w L. jedynie do [...] marca 2007 r. Dodatkowo wskazać można, iż z pisma Marszałka Województwa D. z dnia [...]listopada 2014 r. wynika, iż spółka A nie figuruje w bazie podmiotów korzystających ze środowiska. Oznacza to, że nie przedkłada do tego organu zbiorczych zestawień informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat, nie dokonuje wpłat z tego tytułu oraz nie przedkłada zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobie gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Również przesłuchani w charakterze świadków (protokoły przesłuchań z [...] grudnia 2014 r. A. P., M. K. oraz P. R.) wskazują, że osoby te, zatrudnione w firmie skarżącej w charakterze kierowców nie posiadają żadnej wiedzy na temat podmiotu, który dostarczał paliwo. Powyższe oznacza, że transport paliwa nie był realizowany w ramach uporządkowanych, opartych na jakiejś formie współpracy ze stałymi kontrahentami, niezależnie od tego kto był zleceniodawcą. Brak takiej stałości w kontraktowaniu jest charakterystyczny dla działań ukierunkowanych na pozorowanie transakcji ocenianych jako nierzeczywiste. Dowodem świadczącym o dostawach paliwa od A nie może być również przedłożony przez stronę "zeszyt wydań paliwa kierowcom". Zauważyć bowiem należy, iż organy po pierwsze nie kwestionują faktu nabywania przez Stronę paliwa, które jest wykorzystywane do działalności transportowej tylko fakt, że dostawcą tego paliwa nie mogła być A sp. z o.o. Ponadto, zeszyt ten trudno uznać za dowód w sprawie a tym bardziej za ewidencję wydań paliwa skoro nie wynika z niego jakich zdarzeń dotyczy, jakiego okresu i na jaką okoliczność dokonywane były w nim zapisy. Poza tym zeszyt ten nie został opisany, nosi wyraźne ślady wyrywania kartek, ma nieponumerowane strony i dlatego też trudno uznać go za dokument rejestrujący wydawanie paliwa dla kierowców. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących, że spółka A posiadała paliwo i że jednym z jej odbiorców była skarżąca. Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty strony odnośnie naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia faktów oraz naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej w wyniku dowolnej oceny materiału dowodowego. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 194 § 3 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na decyzji wydanej spółce A. Stosownie do art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, organy podatkowe zgromadziły w sprawie szeroki i wyczerpujący materiał dowodowy, w postaci wyjaśnień strony, zeznań świadków, informacji organów podatkowych właściwych dla spółki A, informacji z CEPiK, informacji od podmiotów gospodarczych wskazywanych przez prokurenta spółki oraz dokumentów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym dotyczącym spółki. Nie znajduje również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A Zgodnie z art. 86 ust. 1 p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Oznacza to, że jedynie nabycie towaru lub usługi uprawnia do odliczenia podatku naliczonego, musi zatem wystąpić rzeczywista transakcja, która winna być udokumentowana fakturą. Nie uprawnia natomiast do dokonania obniżenia podatku należnego samo posiadanie faktury, z której wynika kwota podatku naliczonego. Prawo do odliczenia podatku naliczonego u nabywcy towaru lub usługi przysługuje z tytułu podatku należnego powstałego u zbywcy, będącego następstwem realizacji przez zbywcę czynności opodatkowanej (sprzedaży towaru lub świadczenia usługi). Prawo do odliczenia nie przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił, jako nierealizującym czynności opisanej w tej fakturze (innym zagadnieniem jest obowiązek uiszczenia przez ten podmiot podatku wykazanego na fakturze bez obowiązku podatkowego na podstawie art. 108 p.t.u.). Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Względy obiektywne powodują, że nie można odliczyć podatku, który nie powstał w ogóle na uprzednim etapie obrotu. Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającej odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia. W rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy niezbicie wskazuje, że dostawy oleju napędowego udokumentowane spornymi fakturami, wystawionymi przez spółkę A nie miały w rzeczywistości miejsca, w związku z czym skarżąca nie jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Strona zarzuciła również, że ograniczenie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie powinno być stosowane z uwagi na dobrą wiarę i staranność w doborze kontrahenta przez podatnika. Odnośnie tego zarzutu należy wskazać, że w przypadku transakcji dwustronnych brak faktycznej dostawy towaru zgodnie z wystawioną fakturą, skutkuje tym, że podatnik nie może powoływać się na rzekomą niewiedzę o nadużyciu prawa do obniżenia podatku należnego. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe bezsprzecznie wykazały, że spółka A nie dostarczyła skarżącej towaru opisanego w spornych fakturach. Nie można zarzucić organowi dowolności w przyjęciu, że strona zdawała sobie sprawę z tego, że paliwo nie było jej dostarczane przez podmiot ujawniony na fakturze jako sprzedawca. O tym. iż strona w pełni świadomie akceptowała faktury wystawiane przez A, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych świadczą m.in. zeznania strony, z których wynika, że zakupów od firmy A dokonywała już kilka lat, ale nigdy nie była w siedzibie spółki A twierdząc, iż ojciec – R. J. był w siedzibie firmy M. G.. Nie pamiętała czy żądała świadectw jakościowych paliwa, nie posiada żadnej dokumentacji związanej ze współpracą ze spółką A (oprócz faktur zakupu), oraz nawet nie sprawdziła, czy ww. firma posiada jakiekolwiek koncesje na obrót paliwami płynnymi, magazynowanie paliw czy też na wytwarzanie paliw ciekłych. Świadczy o tym także sposób płatności i dokonywanych rozliczeń, np. przekazywanie znacznych kwot w gotówce nieznanym kierowcom, których tożsamości nigdy nie sprawdzano. Nie dochowała należytej staranności przy sprawdzaniu swojego dostawcy, w sytuacji, gdy dopiero na etapie prowadzonego wobec strony postępowania, niektóre dokumenty dotyczące rzekomej działalności tej spółki otrzymała od byłego prokurenta tej spółki W. K. i dołączyła do akt sprawy (np. deklaracje VAT, umowa dzierżawy stacji). Odnośnie zarzutu sformułowanego w skardze, że organ nieprawidłowo zakwestionował utratę prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych z tytułu umowy leasingu naczepy, pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. przyznał, że zarzut ten jest niezasadny bowiem organ nie zakwestionował tego prawa. W tym miejscu należy wskazać, że w odniesieniu do podatku należnego organ przyjął, że wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży jest równa wydatkom poniesionym w związku z leasingiem naczepy cysterny wynikającym z faktur wystawionych przez leasingodawcę. W związku z powyższym ustalono, iż strona zaniżyła kwotę podatku należnego. Należy zatem podzielić stanowisko organu, co do ustaleń w zakresie nieopodatkowania użyczenia naczepy cysterny LAG dla J. B.. W kontrolowanym okresie strona nie posiadała żadnych dokumentów i zapisów w rejestrach sprzedaży dokumentujących świadczenie usług naczepą cysterną LAG. Strona wezwana nie udzieliła żadnych wyjaśnień w tym zakresie. Ponadto pełnomocnik J. B., G. B. w dniach [...] maja 2013 r. oraz [...]maja 2013 r. wskazał, że cysterna stanowi własność skarżącej, ale jest nieodpłatnie użytkowana przez J. B. od sierpnia 2012 r. Powyższe wynika również z oświadczenia J. B. z dnia [...] maja 2013 r. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika skarżącej, że skarżąca użyczała naczepę odpłatnie, o czym ma świadczyć umowa dzierżawy przedmiotowej naczepy zawarta w dniu [...] lipca 2012 r. z J. B., z której wynika, że czynsz będzie zapłacony jednorazowo w ciągu 14 dni od daty zakończenia umowy i wystawiona w związku z tym faktura, należy wskazać, że to twierdzenie sprzeczne jest ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Na wezwanie organu w trakcie prowadzonego postępowania skarżąca nie udzielała w tym zakresie żadnych wyjaśnień, natomiast J. B. zeznała, że użyczała naczepy od skarżącej nieodpłatnie. W tej sytuacji trudno dać wiarę, że J. B. zeznając w dniu [...] maja 2013 r. w organie podatkowym wraz z pełnomocnikiem nie miała świadomości, że zawarła ze skarżącą w 2012 r. umowę odpłatną. W ocenie Sądu takie działanie skarżącej, zmierza jedynie do podważenia stanowiska zajętego przez organ, natomiast jest całkowicie niewiarygodne. W zakresie pozostałych, niekwestionowanych przez stronę, ustaleń organów podatkowych, stanowisko organów podatkowych należy uznać za prawidłowe. Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.