I FSK 2049/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. spółka jawna S.B. z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 798/15 w sprawie ze skargi T. spółka jawna S.B. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 15 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec oraz lipiec 2009 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z 11 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 798/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. spółka jawna S.B. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 15 maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2009 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniami z 10 lipca 2015 r. wezwano spółkę do usunięcia braków skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego) oraz uiszczenie wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania doręczono 16 lipca 2015 r. W odpowiedzi spółka uiściła wpis, jednak nie nadesłała wymaganego dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób jej reprezentacji. Ponieważ nałożony na stronę obowiązek nie został wykonany zgodnie z zarządzeniem, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") odrzucił wniesioną skargę. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła spółka. Orzeczenie zaskrzyła w całości, zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 15 maja 2015 r., z powołaniem się na okoliczność nienadesłania przez skarżącego wymaganego dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób jej reprezentacji, która to okoliczność miała stanowić przeszkodę do nadania skardze prawidłowego biegu, w sytuacji, gdy osoba, która podpisała skargę, jest ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym, jako upoważniona do jednoosobowej reprezentacji, a zatem nie zachodziła sytuacja opisana w art. 49 § 1 P.p.s.a., tj. brak możliwości nadania skardze biegu. - przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji powołanie się przez Sąd na nieznajomość osoby uprawnionej do reprezentowania podatnika i odrzucenie wniesionej przez niego skargi, podczas gdy uprawnienie to zostało ujawnione w KRS spółki. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona przeciwna nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony (w tym skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli zatem skargę do sądu wnosi spółka to skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej. Niewykazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianego braku skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, strona nie przedłożyła odpisu KRS, potwierdzającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej reprezentowania przed sądem. Odnoszą się do zarzutu naruszenia art. 15 ust 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym należy przypomnieć treść art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a., zgodnie z którymi: "Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu", natomiast "Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu". Z przywołanych przepisów wynika bez wątpienia, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym to nie sąd ma obowiązek poszukiwania informacji w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz organy działające w imieniu osób prawnych muszą wykazać swoje umocowanie do działania w sprawie. Nie są więc zasadne zarzuty zawarte w skardze, według których Sąd pierwszej instancji winien był sam sprawdzić informacje w bazie KRS. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada skargowości i to strona tego postępowania musi należycie dbać o swoje interesy procesowe, a nie oczekiwać, że sąd uczyni to za nią. Nie budzi też wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że niewykazanie przez organ spółki uprawnienia do reprezentowania takiej spółki przed sądem jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu. Nieusunięcie takiego braku w wyznaczonym terminie powoduje, że w sprawie nie wiadomo, czy skarga została podpisana przez osobę uprawnioną. W świetle powyższych uwag przyjąć należało, że skarga kasacyjna ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 P.p.s.a. Brak jest przy tym w niniejszej sprawie podstawy prawnej do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W art. 209 P.p.s.a. przyjęto bowiem unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. W innych przypadkach sąd nie rozstrzyga zatem o zwrocie kosztów postępowania.