II GSK 3407/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 450/15 w sprawie ze skargi Gminy A na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Gminy A na rzecz Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego 3700 zł (trzy tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015r., sygn. akt I SA/Sz 450/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) uchylił decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu wraz z odsetkami (pkt 1) oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu (pkt 2). Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Gmina Miejska A (zwana dalej także: Skarżąca) w dniu [...] sierpnia 2010r. zawarła z Zarządem Województwa Zachodniopomorskiego, pełniącym na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej jako u.z.p.p.r.), rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 - 2013 (zwany dalej także: IZ RPO WZ), umowę o dofinansowanie nr [...] na realizację projektu pn. "[...]", Oś priorytetowa 5 "Turystyka, kultura i rewitalizacja", Działanie 5.2. "Rozwój kultury – ochrona i zachowanie dziedzictwa kulturowego", Poddziałanie 5.2.1. "Rozwój i odtworzenie infrastruktury kultury wraz z systemem informacji kulturalnej". Pismem z dnia 27 października 2011r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o zatwierdzenie zmian w projekcie budowlanym pt. "[...]" oraz w związku z tym, o wyrażenie zgody na zmianę terminu realizacji projektu pn. "[...]". Do organu przesłano także niezbędne projekty budowlane do zmiany pozwolenia na budowę wraz ze szczegółowym uzasadnieniem proponowanych zmian (pismo z dnia 16 listopada 2011r.). Pismem z dnia 8 lutego 2012r. poinformowano Skarżącą o zaakceptowaniu w całości zaproponowanych zmian oraz o wyrażeniu przez IZ RPO WZ zgody na zmianę terminów zakończenia rzeczowego i finansowego realizacji projektu. Pismem z dnia 2 lipca 2014r. IZ RPO WZ poinformowała Skarżącą, że w wyniku kontroli planowej projektu przeprowadzonej w dniach [...] listopada 2013r. stwierdzono wykorzystanie środków niezgodnie z warunkami określonymi w umowie o dofinansowanie projektu. W dniu [...] października 2014r. Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego (zwany dalej także: "Zarząd WZ" lub "organ"), na podstawie art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r., art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 2a i ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 885 ze zm., zwanej dalej u.f.p.), art. 67 ust. 1 pkt 5, art. 144 ust. 1 i art. 140 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 907 ze zm., zwanej dalej p.z.p.) oraz art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013r. poz. 596 ze zm., zwanej dalej u.s.w.), podjął decyzję nr [...] orzekając zwrot od Skarżącej środków otrzymanych w ramach RPO WZ na lata 2007-2013, w łącznej kwocie 143.406,80 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W decyzji organ wskazał, iż kwota 198.956,95 zł, która dotyczy korekty finansowej nałożonej na wydatki ujęte we wniosku o płatność końcową oraz wydatków uznanych za niekwalifikowalne, dla których środki nie zostały jeszcze wypłacone, zostanie potrącona z płatności końcowej. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 29 października 2014r. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądając uchylenia skarżonej decyzji, bądź jej zmianę poprzez ograniczenie wysokości korekty finansowej do kwoty 39.215,63 zł. W dniu [...] stycznia 2015r. Zarząd WZ, na podstawie art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r., art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 2a, ust. 9 pkt 1 i ust. 12a pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 5, art. 144 ust. 1 i art. 140 p.z.p., art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2a u.s.w. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2014r. nr [...]. Organ stwierdził, iż Skarżąca poprzez naruszenie przepisów p.z.p., naruszyła procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., albowiem podejmowała działanie niezgodne z umową o dofinansowanie oraz przepisami p.z.p. IZ RPO WZ ustaliła, iż w ramach pozwolenia na roboty dodatkowe udzielonego na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] września 2011r. oraz na podstawie protokołu konieczności nr 1 z dnia [...] września 2011r., postępowania na roboty dodatkowe udzielonego na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] września 2011r. oraz na podstawie protokołu konieczności nr 2 z dnia [...] września 2011r. stwierdzono naruszenia art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p., poprzez udzielenie zamówień bez zachowania ustawowych przesłanek dotyczących udzielenia zamówień dodatkowych. Przy czym wartość szacunkowa zamówienia wykonanego na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] września 2011r. wyniosła 45.888,45 zł netto, zaś wartość szacunkowa zamówienia wykonanego na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] września 2011r. wyniosła 48.490,37 zł netto. A zatem łączna wartość szacunkowa w/w zamówień wyniosła 94.378,82 zł, co stanowi 24.584,22 euro, a zatem przekracza kwoty wartości zamówień, od których uzależniony jest obowiązek stosowania p.z.p. Wobec powyższego IZ RPO WZ nie znalazła podstaw do zastosowania przez Skarżącą trybu zamówienia z wolnej ręki. W ocenie organu w sprawie nie zachodzi sytuacja, w której spełnione byłyby łącznie wszystkie przesłanki obligatoryjne wymienione w art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p. Zmiany wprowadzone przez Skarżącą organ uznał za istotne wskazując, że gdyby zostały one ujęte w ramach pierwotnej procedury udzielania zamówienia, mogłoby to wpłynąć na krąg podmiotów ubiegających się o to zamówienie czy też na wynik postępowania. Organ wskazał, iż Skarżąca w ramach zakresu rzeczowego projektu zaniechała wykonania części prac, wprowadziła nowe roboty, bądź wykonała prace zamienne. Przy czym w ocenie organu zmiany były możliwe do przewidzenia na etapie przygotowania przetargu na roboty budowlane. Porównując sytuację wykonawcy po zmianie warunków wykonania umowy w stosunku do wykonawców biorących udział w postępowaniu, potencjalny wpływ zmiany warunków wykonania zamówienia mógł zwiększyć zainteresowanie ofertą i doprowadzić do wyboru innej, korzystniejszej oferty. Niewykluczone jest także, że w przypadku gdyby Skarżąca przewidziała tego typu zmianę na etapie kształtowania SIWZ, część potencjalnych wykonawców mogłaby zrezygnować ze złożenia oferty i w takim przypadku Skarżąca mogłaby wybrać inną ofertę. Organ uznał także, iż wykonanie robót wykraczających poza zakres opisu przedmiotu zamówienia stanowiło naruszenie art. 140 p.z.p., poprzez nieuprawione rozszerzenie przedmiotu zamówienia. Nadto Skarżąca dopuściła się naruszenia art. 144 ust. 1 p.z.p. poprzez zmianę umowy polegającą na zmniejszeniu zakresu świadczenia wykonawcy w stosunku do zobowiązania zawartego w ofercie ze stosownym zmniejszeniem ceny. Poprzez nieuprawnione zmiany przedmiotu zamówienia zawartego w dokumentacji projektowej, Skarżąca uchybiła przepisom p.z.p., co mogło spowodować wyeliminowanie z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego potencjalnych wykonawców, którzy mogliby złożyć swoje oferty, gdyby nowe okoliczności były im znane przed etapem składania ofert. W ten sposób Skarżąca przynajmniej potencjalnie naraziła budżet Unii Europejskiej na szkody, bowiem poniosła wydatki, które przy zachowaniu zasad mogłyby być niższe, a tym samym niższy byłby wkład finansowy z budżetu Unii Europejskiej. Zdaniem Organu, Skarżąca ograniczyła równy udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, nie zapewniając równego traktowania wszystkich wykonawców i ograniczając konkurencję, czym zablokowała możliwość udziału w postępowaniu większej ilości oferentów, którzy mogliby zaproponować korzystniejsze warunki realizacji zamówienia, w tym niższą cenę. Z uwagi na zakres popełnionych przez Skarżącą naruszeń, IZ RPO WZ do wyliczenia wysokości korekty przyjęła maksymalne wskaźniki procentowe, bowiem w ocenie organu Skarżąca poprzez swoje działanie doprowadziła do naruszenia przepisów prawa, które mogło spowodować szkodę finansową w budżecie UE. IZ RPO WZ wskazała, iż wbrew twierdzeniom Skarżącej prawidłowo zastosowano metodę wskaźnikową. Organ przyznał jednocześnie, iż w toku postępowania IZ RPO WZ udzieliła zgody na wprowadzenie zmian w projekcie mając na względzie wniosek o dofinansowanie, po wcześniejszym poddaniu propozycji zmian ocenie Komisji Oceniającej Projekty. W uzasadnieniu swojego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podkreślił, że kwestią sporną w sprawie było ustalenie wpływu zgody organu - IZ RPO WZ na zmiany projektu budowlanego i wynikające z nich zmiany w umowie o dofinansowanie (terminy zakończenia rzeczowego i finansowego realizacji projektu nr [...] pn. "[...]"), potwierdzone podpisanym ze Skarżącą aneksem z dnia [...] marca 2011r. nr [...] do umowy o dofinansowanie z dnia [...] sierpnia 2010r., które to zmiany następnie stanowią zmianę istotną umowy skutkującą stwierdzeniem naruszenia przepisów p.z.p. W ocenie Sądu, o ile zgodzić się należy z organem, że wyrażenie zgody na zmianę terminów zakończenia rzeczowego i finansowego projektu nie zwalnia Beneficjenta z konieczności przestrzegania przepisów ustawy p.z.p., to biorąc pod uwagę treść postanowień umowy o dofinansowanie, w tym aneksów do tej umowy, analizę dokumentów przesłanych przez Skarżącą uzasadniających zmiany, dokumenty Komisji Oceniającej Projekt w całości zatwierdzającej proponowane zmiany, jak też decyzję organu o zaakceptowaniu zmian w projekcie budowlanym i zmian w umowie o dofinansowanie, nie sposób podzielić argumentacji organu, że wyrażenie zgody na (konkretne i uzasadnione szczegółowo) zmiany projektu budowlanego i w konsekwencji na zmianę umowy o dofinansowanie nie jest równoznaczne z zaakceptowaniem dokonanych przez Beneficjenta w tym okresie zmian wynikających w sposób oczywisty ze zmienionego (zaaprobowanego przez organ) pozwolenia na budowę. Realizacja (wykonanie) zmienionego pozwolenia na budowę stanowiło bowiem logiczną konsekwencję działania organu, przyzwalającego na te zmiany oraz przesunięcia dotyczące okresu realizacji projektu. W ocenie Sądu stanowisko przeciwne w istocie narusza zasadę zaufania do organów administracji publicznej i słusznie u Skarżącej wywołuje poczucie wprowadzenia jej w błąd i w konsekwencji niesprawiedliwości, pomijając już fakt, że razi niekonsekwencją i brakiem logiki. Sąd I instancji uznał zatem, że rozważania dotyczące charakteru stwierdzonych naruszeń, będących konsekwencją wyrażenia zgody na zmiany dotyczące projektu budowlanego i okresu realizacji projektu, nie mają już tak doniosłego znaczenia. Na plan pierwszy i decydujący zarazem wysuwa się bowiem istotne naruszenie procesowe (art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.), które w ocenie Sądu ma znaczenie przesądzające o wyeliminowaniu wadliwego aktu z obiegu prawnego. Sąd wskazał również, że w świetle normy z art. 144 p.z.p. zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego jest dopuszczalna w dwóch przypadkach: gdy zmiany umowy mają charakter nieistotny w stosunku do treści oferty i gdy zamawiający przewidział możliwość dokonania takiej zmiany w ogłoszeniu o zamówieniu lub specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz określił warunki takiej zmiany. Dokonując oceny istotności zmiany umowy należy w każdym przypadku uwzględniać konieczność zachowania podstawowych zasad procedur udzielania zamówień publicznych, tj. zasady uczciwej konkurencji, zasady równego traktowania wykonawców, a także zasady przejrzystości. Powołując się na wybrane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd stwierdził, że zmiana umowy wywołana przyczynami zewnętrznymi, które w sposób obiektywny uzasadniają potrzebę tej zmiany, niepowodująca zachwiania równowagi ekonomicznej pomiędzy wykonawcą a zamawiającym, która nie prowadzi również do zachwiania pozycji konkurencyjnej wykonawcy w stosunku do innych wykonawców biorących udział w postępowaniu, jak też nie prowadzi do zmiany kręgu wykonawców zdolnych do wykonania zamówienia lub zainteresowanych udziałem w postępowaniu, może być uznana za zmianę nieistotną. Dotyczyć to będzie w szczególności przypadków, gdy przyczyny zmiany umowy odnoszą się w równym stopniu do wszystkich wykonawców biorących udział w postępowaniu lub potencjalnie zainteresowanych udziałem w postępowaniu, tj. wynikającą z okoliczności niezależnych od osoby wykonawcy. W ocenie Sądu, dokonując faktycznego zatwierdzenia zmian w projekcie i umowie o dofinansowanie, organ nie mógł działać bez świadomości wpływu postanowień zawartych w aneksach podpisywanych ze Skarżącą na późniejsze działania przez nią podejmowane a zmierzające do wykonania powyższych zmian. Sąd zwrócił uwagę, że IZ RPO WZ, mając na uwadze szeroki zakres zgłaszanych przez Skarżącą zmian, podjęła decyzję o zwołaniu posiedzenia KOP w zakresie merytoryczno-technicznym, która zbada ich zasadność. Sąd zwrócił uwagę, że w ocenie eksperta M.O., analizującego proponowane zmiany do projektu budowlanego, "zmiany w sposób niewielki i nieznaczący wpłyną na realizację przedsięwzięcia". W związku z taką oceną wyrażoną przez KOP, IZ RPO WZ skierowała do Skarżącej w dniu 8 lutego 2012r. pismo, w którym poinformowała, że wyraża zgodę na zmianę. Niezrozumiałe jest zatem dla Sądu dlaczego w zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku KOP i swojemu własnemu, organ uznał (dwa lata później), że zmiany te miały jednak charakter istotny i że były do przewidzenia na etapie wniosku. Sąd I instancji wskazał przy tym również, że mając wątpliwości spowodowane szerokim zakresem zmian i wszczynając postępowanie w trybie art. 207 u.f.p., organ powinien był zwrócić się do Prezesa UZP o obiektywną ocenę wprowadzonych zmian w trybie art. 165 ust. 4 p.z.p. Organ nie skorzystał z tego uprawnienia także i później – na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, choć mógł, bo nie minął jeszcze 4-letni termin na wszczęcie kontroli doraźnej, o którym mowa w art. 165 ust. 2 p.z.p. Zdaniem Sądu, stanowisko Prezesa UZP wyrażone w kwestii dostrzeżonych przez IZ naruszeń przepisów o zamówieniach publicznych, powinno być jednym z dowodów podlegającym ocenie w postępowaniu w sprawie zwrotu środków. Sąd uznał zatem, że nieprawidłowo organ przyjął, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego doszło do naruszenia przepisów ustawy p.z.p., bowiem organ sam, zezwalając na zmiany w projekcie budowlanym a następnie w umowie o dofinansowanie projektu na zmiany w zakresie terminów realizacji projektu nie uznał, iż zmiany te mają charakter istotny i je zaaprobował. W ocenie Sądu, analogiczna argumentacja towarzyszy analizie wskazanych przez organ w zaskarżonej decyzji naruszeń art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p. poprzez udzielenie zamówień bez zachowania ustawowych przesłanek dotyczących udzielenia zamówień dodatkowych. Sąd stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, oba protokoły konieczności (nr 1 i 2) zostały przesłane do organu wraz ze szczegółowym uzasadnieniem wprowadzenia zmian w dniu 30 stycznia 2012r. Organ nie tylko więc miał szansę się z tą dokumentacją zapoznać, ale też zrobił to, gdyż właśnie z uwagi na szeroki zakres zaproponowanych zmian 1 lutego 2012r. IZ RPO WZ skierowała wniosek o dofinansowanie do ponownej oceny przez Komisję Oceniającą Projekty, zaś w dniu 8 lutego 2012r. organ w całości zaaprobował zaproponowane zmiany oraz wyraził zgodę na zmianę terminów zakończenia realizacji projektu. Tym samym, argumentacja organu w zakresie dostrzeżonych po dwóch latach naruszeń jest, w ocenie Sądu, w istocie nieprzekonująca. Sąd I instancji stwierdził, że analiza treści art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz.U.UE.L.2006.371.1) w zw. z art. 26 u.z.p.p.r. w zw. z art. 207 u.f.p. prowadzi do wniosku, że ani prawodawca europejski ani ustawodawca krajowy, choć upoważnił Instytucję Zarządzającą do kontroli realizacji projektu nie przydał jej wprost kompetencji do stwierdzania nieprawidłowości. Trudno bowiem za takie uprawnienie uznać kompetencję do weryfikacji (z art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 13 rozporządzenia nr 1828/2006), prowadzenia kontroli realizacji projektu (z art. 26 pkt 14 u.z.p.p.r.), odzyskiwania kwot (z art. 26 pkt 1 u.z.p.p.r.), czy ustalania i nakładania korekt finansowych. Sąd stwierdził, że co do zasady uprawnienia kontrolne sprowadzają się do sprawdzania (weryfikacji) dokonania ustaleń – stwierdzenia ewentualnych rozbieżności między stanem zastanym a postulowanym, w tym np. wskazania nieprawidłowości. Zatem przyjąć można, że choć prawodawca nie wskazał Instytucji Zarządzającej jako wprost uprawnionej do stwierdzania nieprawidłowości (okoliczności, o których mowa w art. 207 ust. 1 u.f.p.), a w istotę instytucji kontroli jako takiej wpisuje się uprawnienie do wskazania nieprawidłowości, to wobec niewskazania w krajowym systemie instytucjonalnym i prawnym podmiotu, który w kompetencję do stwierdzania określonych naruszeń (nieprawidłowości) został przez ustawodawcę wyposażony wprost, to kompetencja ta na mocy art. 25 pkt 1 w zw. z art. 26 pkt 14 u.z.p.p.r. oraz w zw. z art. 60 i 98 rozporządzenia nr 1083/2006 będzie przysługiwać Instytucji Zarządzającej. Sąd I instancji stwierdził, że zobowiązanie Skarżącej do przestrzegania przepisów Prawa zamówień publicznych nie wynika wcale z treści umowy (stosunku cywilnoprawnego), bo nawet jeśli zostało w jej treści wyartykułowane, to samo jako takie nie może rodzić skutków prawnych. Nie oznacza to jednak, że p.z.p. nie ma zastosowania – jako jedna z "procedur" o jakiej mowa w art. 207 u.f.p. w zw. z art. 184 u.f.p. do treści stosunku, jaki wiąże Skarżącą z organem. Jednak zobowiązania do objęcia Skarżącej obowiązkiem przestrzegania p.z.p. należy upatrywać w przepisach o zamówieniach publicznych oraz samej ustawie o finansach publicznych. Gmina bowiem to jednostka sektora finansów publicznych i jako taka poddana jest rygorom wskazywanej p.z.p. Skoro więc to nie umowa o dofinansowanie jest źródłem obowiązku przestrzegania przepisów Prawa o zamówieniach publicznych, to tym bardziej do wiążącej oceny naruszeń tych przepisów w stosunku jaki łączy Skarżącą i organ nie jest uprawniona IŻ, a organ przez p.z.p. wskazany i wyposażony w tę kompetencję. W ocenie Sądu, o ile IZ będzie poddawać w wątpliwość działania Beneficjenta z perspektywy naruszenia p.z.p. mających wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, to tym bardziej zasadne wydaje się zwrócenie się do Prezesa UZP o ocenę, czy naruszenia wystąpiły, czy też nie. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną wniósł Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w zakresie pkt 1 i 2, a w każdym z tych przypadków także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uznanie, iż organ dopuścił się naruszenia proceduralnego wynikającego z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., w sposób mający wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy: - do wyrażenia zgody przez IZ RPO WZ na przedłużenie terminu realizacji projektu w związku ze zgłoszonymi zmianami doszło na etapie realizacji umowy o dofinansowanie, czyli przed wszczęciem postępowania administracyjnego, - Instytucja Zarządzająca nie miała możliwości przeciwdziałania wystąpienia naruszeń art. 144 ust. 1, art. 140, art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p.; - zgoda Instytucji Zarządzającej na aneksowanie umowy o dofinansowanie nie rozciągała się automatycznie na inne umowy łączące Beneficjenta z osobami trzecimi, ani tym bardziej nie stwarzała domniemania legalności tych zmian; - zasady wskazane w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. nie miały wpływu na wynik postępowania, w kontekście badania wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz przesłanek zwrotu środków na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 165 ust. 4 p.z.p. polegające na przyjęciu, że dla stwierdzenia naruszenia przepisów prawa zamówień publicznych w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji, Instytucja Zarządzająca zobligowana była do zwrócenia się z wnioskiem do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o przeprowadzenie kontroli doraźnej, która to opinia powinna stanowić dowód w sprawie; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 25 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 14, 15 i 15a u.z.p.p.r., art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. przejawiające się stwierdzeniem, iż w systemie regulacji prawa unijnego i krajowego, w ramach zadań dotyczących kontroli projektów oraz odzyskiwania środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, brak jest podstaw do przyznania Instytucji Zarządzającej kompetencji do dokonania samodzielnej i wiążącej oceny, czy przy realizacji projektów finansowanych ze środków unijnych doszło do naruszenia ustawy Prawo zamówień publicznych. II. przepisów prawa materialnego: a) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. oraz art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, przejawiające się brakiem właściwej oceny w zakresie wystąpienia nieprawidłowości skutkującej koniecznością nałożenia korekty, względnie brakiem kwalifikowalności wydatków w związku z: – naruszeniem art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p. w ramach postępowania na roboty dodatkowe na podstawie umowy nr [...], poprzez udzielenie zamówienia bez zachowania ustawowych przesłanek dotyczących udzielenia zamówień dodatkowych, – naruszeniem art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p w ramach postępowania na roboty dodatkowe na podstawie umowy nr [...], poprzez udzielenie zamówienia bez zachowania ustawowych przesłanek dotyczących udzielenia zamówień dodatkowych, – naruszeniem w ramach postępowania pn. "[...]" art. 144 ust. 1 p.z.p., poprzez niedozwoloną zmianę umowy polegającą na zmniejszeniu zakresu świadczenia wykonawcy w stosunku do zobowiązania zawartego w ofercie, ze stosownym zmniejszeniem ceny, a także art. 140 p.z.p. oraz § 11 ust. 6 umowy, poprzez nieuprawnione rozszerzenie przedmiotu zamówienia, zawartego w dokumentacji projektowej stanowiącego opis przedmiotu zamówienia w związku z czym wydatki wykraczające poza pierwotny opis przedmiotu zamówienia uznano w całości za niekwalifikowalne. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów, kwestionując prawidłowość przyjętego w sprawie poglądu o niedopuszczalności stwierdzenia przez organ nieprawidłowości w wydatkowaniu środków unijnych wobec wyrażenia przez niego uprzednio zgody na zmianę pozwolenia na budowę oraz braku kompetencji do samodzielnego badania zgodności wydatkowania środków w wymogami Prawa zamówień publicznych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miejska A wniosła o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym, co oznacza, że sposób ujęcia jej zarzutów wyznacza granice rozpoznawania sprawy kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu została przez Sąd uwzględniona. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak i przepisów prawa materialnego. W takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Spór między stronami koncentruje się wokół skutków zgody na zmiany projektu udzielonej przez organ w toku jego realizacji oraz jego uprawnień do samodzielnej oceny zgodności realizacji projektu z wymogami wynikającymi w Prawa zamówień publicznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do obu tych głównych zagadnień spornych rację należy przyznać skarżącemu kasacyjnie organowi. Za zasadny uznać należy zatem podniesiony w punkcie I lit. a skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uznanie, iż organ dopuścił się naruszenia proceduralnego wynikającego z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zasadnie zarzuca skarżący kasacyjnie, że Sąd l instancji błędnie zakwalifikował działania Instytucji Zarządzającej dotyczące zmian w inwestycji budowlanej w kategorii naruszenia zasad pogłębiania zaufania i należytego informowania strony. Właściwą płaszczyznę oceny zachowania strona na etapie realizacji projektu stanowiła bowiem umowa o dofinansowanie, w której beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i procedurami w ramach programu oraz w sposób prawidłowy i terminowy (§ 4 ust. 5 umowy), w tym także do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych, w zakresie, w jakim ustawa ta ma zastosowanie do Beneficjenta i do projektu (§ 10 ust. 1 umowy). Niesporne w sprawie było, że po analizie dostarczonych i uzupełnionych dokumentów oraz uwzględnieniu akceptacji ekspertów KOP, Instytucja Zarządzająca wyraziła zgodę na zmianę terminów realizacji projektu odpowiednio do 31 grudnia 2011r. (zakończenie rzeczowe) i 31 stycznia 2012r. (zakończenie finansowe). Zgoda ta miała przy tym charakter następczy, albowiem dotyczyła działań Beneficjenta już podjętych lub zapoczątkowanych w sposób nieodwracalny. Zmiany dotyczące zakresu rzeczowego robót wynikające ze zmiany projektu budowlanego, a także dotyczące konieczności wykonania robót dodatkowych (protokoły konieczności z 5 i 15 września 2011r.) wprowadzono bowiem w życie przed uzyskaniem zgody IZ RPO WZ w tym zakresie. Nie oznacza to jednak, że wraz ze zgodą Instytucji Zarządzającej Beneficjent został zwolniony z wszelkich ciążących na nim obowiązków, w tym z obowiązku przestrzegania zasad Prawa zamówień publicznych. Trafnie zwraca uwagę skarżący kasacyjne, że właściwa ocena skutków wynikających ze zgody Instytucji Zarządzającej na wprowadzone już przez Beneficjenta wymaga uwzględnienia różnic między projektem, stanowiącym przedmiot dofinansowania opisany szczegółowo we wniosku o dofinansowanie (WND), a zamówieniem publicznym służącym realizacji tego projektu. W związku z realizacją projektu Beneficjent wykonuje różne zadania i pełni różne funkcje, w tym m.in. zamawiającego (p.z.p.), inwestora (ustawa Prawo budowlane, ustawa Prawo ochrony środowiska) i pracodawcy (wskaźniki zatrudnienia projektu). Zamówienie wynikające z umowy z dnia 12 maja 2011r. o roboty budowlane, w ramach którego stwierdzono naruszenia przepisów p.z.p., stanowiło jedynie element projektu, a nie cały projekt. Po stronie Beneficjenta leżał obowiązek realizacji projektu zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, a zarazem z wnioskiem o dofinansowanie. Z tego powodu konieczne było wystąpienie do Instytucji Zarządzającej o zatwierdzenie zmian w projekcie. W ramach analizy zasadności przesunięcia terminu realizacji projektu organ nie rozważał jednak kwestii wprowadzenia robót zamiennych i dodatkowych w odniesieniu do poprawności udzielania i realizacji zamówień publicznych, w szczególności art. 144 ust. 1, art. 140 i art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p. Podkreślenia wymaga, że na etapie realizacji projektu Beneficjent działał jako samodzielna jednostka zamawiająca, zobowiązana do stosowania przepisów p.z.p., nie podlegająca władczej ingerencji instytucji zarządzającej w zakresie sposobu udzielania zamówień czy wydatkowania środków. To zatem wyłącznie w gestii Beneficjenta leżało określenie warunków przetargu, na podstawie którego realizowana była umowa o roboty budowlane. Naruszenie zasad p.z.p. było zatem spowodowane wyłącznie działaniami Beneficjenta w zakresie inwentaryzacji obiektu, przygotowania dokumentacji projektowej i budowlanej inwestycji oraz określenia zasad przetargu nieograniczonego. Zgoda udzielona przez Instytucję Zarządzającą w dniu 8 lutego 2012r. na przedłużenie realizacji projektu, nie stwarzała domniemania legalności i prawidłowości działań Beneficjenta z punktu widzenia wymogów Prawa zamówień publicznych w toku realizacji projektu. Udzielona zgoda na zmiany w projekcie nie była równoznaczna z pozytywną oceną następczych zmian związanych z realizacją zmienionego projektu, w tym zasadności zmian umowy z wykonawcą (art. 144 ust. 1 p.z.p.), rozszerzenia zakresu świadczenia wykonawcy (art. 140 p.z.p.) i zlecenia robót dodatkowych (art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p.). Zgoda instytucji zarządzającej nie zwalniała Beneficjenta, jako jednostki zamawiającej, z konieczności przestrzegania wymogów Prawa zamówień publicznych. Zasadnie zatem zarzuca skarżący kasacyjnie nieprawidłowość poglądu Sądu l instancji o naruszeniu przez organ w tej sprawie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Za zasadny uznać należy także podniesiony w punkcie I lit. b skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 165 ust. 4 p.z.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw prawnych dla przyjętego przez Sąd I instancji poglądu, że stwierdzenie naruszenia przepisów Prawa zamówień publicznych na potrzeby postępowania o zwrocie środków wymagało uprzedniego zwrócenia się przez Instytucję Zarządzającą z wnioskiem do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o przeprowadzenie kontroli doraźnej i taka opinia powinna była stanowić niezbędny dowód w rozpoznawanej sprawie. Sąd l instancji nie wskazał w sposób przekonujący podstaw prawnych do przypisania takiej opinii Prezesa UZP mocy wiążącej względem Instytucji Zarządzającej lub Beneficjenta w sprawie dotyczącej zwrotu środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. W przypadku postępowania w sprawie zwrotu środków na podstawie art. 207 u.f.p., zarówno ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jak i system realizacji RPO WZ 2007-2013, nie uzależniają zakresu i skutków naruszenia przez Beneficjenta ustawy Prawo zamówień publicznych od przesłanek wymienionych w art. 165 ust. 4 p.z.p., przekazanych do kompetencji Prezesa UZP. Należy podkreślić, że kontrola przestrzegania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych sprawowana przez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych oraz przez Instytucję Zarządzającą, mają różne cele i różne skutki. Prezes UZP kontroluje przestrzeganie wymogów tej ustawy przez pryzmat wpływu naruszenia na wynik postępowania o udzielenie zamówienia. Przedmiotem decyzji wydanej na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. jest natomiast ustalenie, czy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur wynikających m. in. z ustawy p.z.p. A zatem kryterium oceny, czy zaistniała podstawa do zwrotu środków spowodowana naruszeniem procedur w ramach ustawy p.z.p. jest ustalenie, czy to naruszenie powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Istnieją zatem zasadnicze różnice pomiędzy zakresem i celem kontroli przestrzegania przepisów Prawa zamówień publicznych przez Prezesa UZP, a zakresem kontroli Instytucji Zarządzającej. Nie każde bowiem naruszenie przepisów zamówień publicznych mające wpływ na wynik postępowania będzie jednoznaczne z naruszeniem przepisów p.z.p. stanowiącym nieprawidłowość w rozumieniu ar. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. Kontrola doraźna Prezesa UZP może więc prowadzić do odmiennych wniosków. Kontrola Prezesa UZP nie kończy się wydaniem decyzji, a jedynie wydaniem informacji o wyniku kontroli, którą Instytucja Zarządzająca mogłaby podzielić lub nie, analizując naruszenia zasad zamówień publicznych z punktu widzenia ustalenia korekty finansowej w związku z nieprawidłowością. Wynik takiej kontroli doraźnej Prezesa UZP nie mógłby więc być uznany za wiążący w sprawie ustalania warunków zwrotu środków. Mógłby być przydatny dla Instytucji Zarządzającej jedynie częściowo, co do stwierdzenia naruszenia przepisów p.z.p., jednakże ocena zasadności zwrotu środków z powodu tego naruszenia i tak byłaby zależna od istnienia nieprawidłowości w rozumieniu ar. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 i pozostawałaby w kompetencji Instytucji Zarządzającej. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że Sąd l instancji błędnie zarzucił w tej sprawie brak środka dowodowego w postaci kontroli doraźnej Prezesa UZP. Taki środek dowodowy nie stanowi nieodzownego elementu postępowania administracyjnego o zwrot środków prowadzonego na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zasadny jest także trzeci z zarzutów procesowych wskazany w punkcie I lit. c skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 25 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 14, 15 i 15a u.z.p.p.r. oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Nie ma podstaw prawnych pogląd Sądu I instancji, że w toku postępowania w sprawie zwrotu środków Instytucja Zarządzająca nie ma kompetencji do dokonania samodzielnej i wiążącej oceny, czy przy realizacji projektów finansowanych ze środków unijnych doszło do naruszenia ustawy Prawo zamówień publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela w powyższej kwestii poglądy wyrażane w orzecznictwie NSA, że "w obowiązujących przepisach jest umocowanie dla instytucji zarządzającej do samodzielnego stwierdzenia (skontrolowania i ustalenia), iż w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego w ramach projektu doszło do naruszenia przepisów Prawa zamówień publicznych, które mogło mieć wpływ na jego wynik, które to umocowanie wynika z art. 26 ust. 1 pkt 1, pkt 14, pkt 15 i pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 180/12; także wyrok NSA z dnia 18 października 2016r., sygn. akt II GSK 821/15). Kompetencje Prezesa UZP do dokonywania kontroli procesu udzielania zamówień w zakresie przewidzianym ustawą (art. 154 pkt 11 p.z.p.). nie kolidują i nie ograniczają kompetencji Instytucji Zarządzającej w procesie stwierdzenia nieprawidłowości, ustalenia korekt finansowych oraz dochodzenia zwrotu środków od Beneficjentów. Przepisy art. 26 ust. 1 pkt 14 oraz art. 35e u.z.p.p.r. wskazują na uprawnienia kontrolne Instytucji Zarządzającej w zakresie prawidłowości realizacji projektu. Prawidłowość realizacji projektu oznacza także ponoszenie wydatków w zgodzie z przepisami prawa zamówień publicznych. Kompetencja IZ RPO w zakresie ustalania i nakładania korekt finansowych (art. 26 ust. 1 pkt 15a oraz art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006) musi zostać poprzedzona ustaleniem organu co do zaistnienia nieprawidłowości w projekcie (art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006). To zaś oznacza konieczność dokonania oceny zgodności wydatków między innymi z Prawem zamówień publicznych. Nieznajdujące uzasadnienia prawnego jest uznanie, że dopuszczalność stwierdzenia przez Instytucję Zarządzającą niektórych elementów składających się na nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, uzależniona jest od oceny dokonanej przez inny organ. Wymóg współdziałania organów musi mieć wyraźną podstawę prawną, takiej zaś brak w odniesieniu do ustalania przez Instytucję Zarządzającą naruszenia ustawy p.z.p., stanowiącego warunek nałożenia korekty finansowej. Przyjęty w zaskarżonym wyroku pogląd Sądu kwestionujący tego rodzaju kompetencje Instytucji Zarządzającej prowadziłby zatem w istocie do zakwestionowania jej kompetencji do stwierdzenia nieprawidłowości, a zatem w efekcie do zanegowania jej kompetencji do ustalania i nakładania korekt finansowych. Te zaś kompetencje zostały Instytucji Zarządzającej wyraźnie przyznane ustawą i nie mogą być kwestionowane. Wobec braku dokonania przez Sąd I instancji kontroli zgodności z prawem stwierdzonego przez organ w rozpoznawanej sprawie naruszenia przez Beneficjenta przepisów art. 144 ust. 1, art. 140 i art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p., ocena przez NSA zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów materialnoprawnych byłaby przedwczesna. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględnić powinien wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uwzględniając zatem zawarte w tym wyroku poglądy o charakterze prawnym udzielonej przez organ zgody na zmianę projektu i braku jej wiążącego wpływu na obecny etap postępowania, braku konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o wyniki kontroli doraźnej Prezesa UZP oraz o istnieniu kompetencji Instytucji Zarządzającej do samodzielnej oceny naruszeń przez Beneficjenta ustawy Prawo zamówień publicznych, Sąd winien dokonać kontroli zgodności z prawem stwierdzonych przez organ naruszeń przez Beneficjenta przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013r., poz. 490), znajdującego w sprawie zastosowanie ze względu na treść § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2013r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 1000 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 2700 zł.