IV SA/Wa 411/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi L. P. i J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania L. P. oraz J. S. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], przejętą na własność Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 r., sygn. akt [...] (wskazaną w pkt 36 orzeczenia), oznaczoną aktualnie jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 23 maja 2014 r. L. P. oraz J. S. wystąpili do Prezydenta W. o ustalenie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 r., sygn. akt [...] – wskazaną w pkt 36 orzeczenia jako własność R. S. Z aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] czerwca 2013 r. Rep. [...] Nr [...] wynika, że spadek po R. S. nabyli L. P. oraz J. S. Prezydent W. wskazał, że na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. sygn. [...] wywłaszczono w trybie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 roku o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 roku Nr 4 poz. 31) na rzecz [...] nieruchomości położone w W., w tym nieruchomość stanowiącą własność R. S. wskazaną w pkt 36 orzeczenia jako działka nr [...] o pow. 39 327 m². Organ stwierdził, że z decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], która została wydana w związku z ww. postępowaniem wynika, iż nieruchomości wskazanej w pkt 36 orzeczenia odpowiada aktualnie część działki ewidencyjnej nr [...] z obr. [...]. Z orzeczenia zaś wynika, że na podstawie art. 27 - 36 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych oraz przepisów Rozporządzenia Urzędu Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1952 roku w sprawie ustalenia norm szacunkowych dla nieruchomości nabywanych w celu realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 52, poz. 339) przyznano odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1955 r. nr [...], w tym R. S. w kwocie 8 259 zł. Zgodnie z przekazanym zaświadczeniem Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1955 roku [...] orzeczenie to jest prawomocne i podlega wykonaniu. Organ zaznaczył, że w powyższym orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej w W. wnioskodawca wywłaszczenia - [...] zobowiązany został do zapłaty wskazanych w orzeczeniu kwot w trybie przewidzianym w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1952 roku. Z orzeczenia wynika, iż wypłata ustalonego odszkodowania miała nastąpić na podstawie prawomocnego orzeczenia o odszkodowaniu w terminie przewidzianym w § 5 ww. rozporządzenia przez Bank Inwestycyjny, po przedstawieniu Bankowi przez uprawnionych do podjęcia odszkodowania zaświadczenia Sądu Powiatowego o stanie obciążenia wywłaszczonej nieruchomości. Zgodnie z treścią orzeczenia nie przedstawienie wskazanych dowodów miało spowodować złożenie kwoty odszkodowania do depozytu sądowego. W orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 1955 r. sygn. [...] została również zawarta informacja, iż prawo do otrzymania odszkodowania ulega przedawnieniu po upływie trzech lat od dnia, w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się prawomocne. Natomiast z wniosku o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego nieodebranych odszkodowań wynika, że [...] została zobowiązana prawomocnym orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 roku sygn. [...] do wypłacenia odszkodowań za wywłaszczone tereny położone we wsi W. Z wniosku wynika jednocześnie, iż [...] wzywała w marcu 1956 roku osoby, których nieruchomości zostały wywłaszczone celem odebrania należnych kwot stanowiących odszkodowania z tytułu wywłaszczenia. Wobec niezgłoszenia się przez uprawnione osoby do otrzymania odszkodowania [...] wniosła do Sądu Powiatowego W. o wydanie orzeczenia zezwalającego na złożenie do depozytu sądowego kwoty 104 173 zł. stanowiącej łączną wartość należnych odszkodowań niepodjętych przez poprzednich właścicieli pomimo wezwań i ogłoszeń. Prezydent W. stwierdził, że kwota przeznaczona do przekazania do depozytu sądowego stanowi kwotę wskazaną w pkt 36 orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1955 roku sygn. [...] o odszkodowaniu z tytułu wywłaszczenia oraz, że dokument ten stanowi realizację zapisów zawartych w powyższym orzeczeniu, przez osoby uprawnione do podjęcia odszkodowania nie zostały złożone stosowne dokumenty zatem należna kwota odszkodowania została złożona do depozytu sądowego. Organ ustalił, że w przedmiotowej sprawie na mocy prawomocnego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 roku sygn. [...] zostało ustalone na rzecz R. S. odszkodowanie należne z tytułu wywłaszczenia na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 roku sygn. [...] nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. 39 327 m². A następnie należne odszkodowanie zostało wpłacone do depozytu sądowego na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego W. sygn. akt [...] z dnia [...] września 1957 r. W związku z powyższym organ uznał, iż sprawa odszkodowania z tytułu wywłaszczenia orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1955 r. sygn. akt [...] została rozstrzygnięta w drodze prawomocnego orzeczenia, które zostało wydane również w dniu [...] sierpnia 1955 roku. Ustalone odszkodowanie w wysokości 8 259 zł. zostało wpłacone do depozytu sądowego na mocy postanowienia Sądu Powiatowego W. w W. sygn. akt [...] z dnia [...] września 1957 roku. W ocenie organu skoro w przedmiotowej sprawie o ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość organ administracji orzekł ostateczną decyzją i odszkodowanie to zostało wypłacone (przez złożenie do depozytu sądowego), to obecnie nie można orzec o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za tę samą nieruchomość (w odniesieniu do zapisów 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Istnienie decyzji ustalającej odszkodowanie oraz jego wpłata do depozytu sądowego skutkuje również brakiem możliwości jego waloryzacji i wypłaty stosownie do art. 132 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według ustaleń dokonanych przez organ w toku przedmiotowego postępowania odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości zostało ustalone prawomocnym orzeczeniem. W przedmiotowej sprawie zachodzi zatem tożsamość sprawy administracyjnej w stosunku do tej zakończonej orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 roku sygn. [...]. Nie zachodzą również inne nowe okoliczności sprawy. Zatem wydanie przez organ nowej decyzji w sprawie, bez wzruszenia poprzedniej stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności drugiej decyzji. Prezydent W. stwierdził, że w związku z powyższym organ, do którego wpłynął wniosek L. P. i J. S. nie może po raz kolejny rozpatrywać merytorycznie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania, postępowanie w sprawie rozstrzygniętej prawomocną decyzją jest bezprzedmiotowe, zatem organ zobowiązany jest do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w tej części. L. P. oraz J. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W wyniku rozpoznania odwołania wydana została opisana na wstępie decyzja Wojewody [...]. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z treści wniosku inwestora - [...] - z dnia 18 lutego 1957 r. wynika, że decyzją Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 r. został zobowiązany do wypłaty odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości położone we wsi W., w tym za przedmiotową nieruchomość 8 259 zł na rzecz R. S. Kwota odszkodowania wymieniona w ww. piśmie odpowiada kwocie odszkodowania ustalonej w decyzji odszkodowawczej. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdzić, że wniosek inwestora został pozytywnie rozpoznany przez Sąd Powiatowy W., który postanowieniem z dnia [...] marca 1957 r. sygn. [...], zezwolił inwestorowi - [...] - na wpłacenie do depozytu sądowego odszkodowania należnego R. S., co potwierdza ostateczność decyzji odszkodowawczej. Dokumenty te zostały dołączone przez pełnomocnika wnioskodawcy do wniosku inicjującego analizowane postępowanie odszkodowawcze, wobec czego musiały być znane wnioskodawcy w dacie składania wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Prawidłowo w ocenie organu odwoławczego Prezydent W. ustalił, że wniosek L. P. oraz J. S. z dnia [...] maja 2014 r. o odszkodowanie za przedmiotowa nieruchomość został już skonsumowany ostatecznym rozstrzygnięciem odszkodowawczym Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 r., uzyskując w dniu [...] sierpnia 2014 r. od następcy prawnego inwestora - [...] decyzję odszkodowawczą dotyczącą przedmiotowej nieruchomości. Dlatego prawidłowo umorzono niniejsze postępowanie jako bezprzedmiotowe, gdy po wszczęciu postępowania stwierdzono zaistnienie przesłanek bezprzedmiotowości. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że nie zasługują na uwzględnienie, gdyż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego niezbicie wynika, że decyzją Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 r. ustalono odszkodowanie za całą nieruchomość objętą wywłaszczeniem (a w konsekwencji także aktualnym wnioskiem odszkodowawczy). Fakt ten potwierdza brzmienie sentencji ww. decyzji, które stanowi, że obejmuje ono odszkodowania "za nieruchomości wywłaszczone orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1955 r. Z kolei z treści decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 1955 r. wynika, że wywłaszczeniu podlegała m. in. cała nieruchomość stanowiąca własność R. S. jej o powierzchni 39 327 m². Organ odwoławczy zajął stanowisko, że w niniejszej sprawie Prezydent W. bezspornie ustalił, że zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie w postaci decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 r. ustalającej odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość, a w konsekwencji słusznie umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie odszkodowawcze zainicjowane wnioskiem stron z dnia 21 maja 2014 r. Od powyższej decyzji Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły L. P. oraz J. S. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia tej decyzji. Skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nie zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez nie zwrócenie się do [...] o przesłanie kompletu akt dotyczących ustalenia odszkodowania za nieruchomość należącą dawniej do R. S., w tym opinii biegłych dotyczącej wyceny nieruchomości; 2) art 5 § 1 dekretu z dnia 20 grudnia 1946 roku o postępowaniu dotyczącym złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego lub na zachowanie, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż wydanie przez Sąd Powiatowy W. postanowienia o zezwoleniu na złożenie kwoty odszkodowania do depozytu oznacza, iż decyzja odszkodowawcza była ostateczna, w sytuacji, w której sąd wydając postanowienie nie bada prawdziwości oświadczeń zawartych we wniosku o zezwolenie na złożenie świadczenia do depozytu; 3) art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa poprzez uznanie, iż odszkodowanie ustalone przez organ I instancji obejmowało swoim zakresem całą wywłaszczaną nieruchomość, gdyż dotyczyło nieruchomości "wywłaszczonej orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1955 roku", w sytuacji, w której nie wynika to z żadnego ze zgromadzonych w sprawie dokumentów; 4) art. 10 §1 oraz § 3 kpa poprzez brak zawiadomienie pełnomocnika wnioskodawców o zakończeniu postępowania dowodowego, w sytuacji w której pomimo obiektywnej potrzeby Wojewoda nie zebrał żadnych dodatkowych dowodów, a wnioskodawcy, przed wydaniem decyzji nie mieli możliwości zgłoszenie stosownych wniosków dowodowych; brak utrwalenia w drodze adnotacji, w aktach sprawy przyczyn odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi wywodzono, że organ nie zgromadził materiału dowodowego niezbędnego dla wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżących organ wyprowadził niewłaściwe konsekwencje z faktu złożenia wniosku o złożenie odszkodowania do depozytu sądowego oraz z faktu uwzględnienia tego wniosku. Sąd nie badał bowiem prawdziwości oświadczeń zawartych we wniosku o złożenie do depozytu sądowego. Z faktu tego nie wynika więc zdaniem skarżących, że decyzja była ostateczna. W ocenie skarżących nie ustalono też za jaką powierzchnię nieruchomości zostało wypłacone odszkodowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w zawartej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji zasadnie przyjął, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Sprawa dotycząca odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości przejętej na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 r. oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], została już rozstrzygnięta decyzją z tej samej daty o sygn. [...]. Orzeczeniem tym przyznano odszkodowania za wszystkie nieruchomości wywłaszczone na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 1955 r. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie ulega wątpliwości, że orzeczenie dotyczące przyznania odszkodowania było ostateczne. Zasadnie organ przyjął, że świadczy o tym zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1955 r. , z którego wynika orzeczenie to jest prawomocne i podlega wykonaniu. Nie zasadne są więc wywody skarżących, iż organ w tym zakresie nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego. Niezrozumiały jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 5 § 1 dekretu z dnia 20 grudnia 1946 r. o postępowaniu dotyczącymi złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego lub na zachowanie (Dz.U. z 1947 r., Nr 8, poz. 41). Z przepisu tego wynika, że sąd nie bada prawdziwości oświadczeń zawartych we wnioski o zezwolenie na złożenie do depozytu przedmiotu świadczenia, a ogranicza się jedynie przy rozpoznawaniu wniosku do oceny, czy według okoliczności przytoczonych we wniosku, złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione. W ocenie skarżących organ administracji wywiódł wadliwy wniosek, że wydanie przez sąd postanowienia zezwalającego na złożenie przedmiotu do depozytu sądowego przesądzało o tym, iż orzeczenie dotyczące ustalenia odszkodowania jest ostateczne. O tym, że orzeczenie jest ostateczne organ wywiódł na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. O ostateczności orzeczenia dotyczącego odszkodowania miało świadczyć zdaniem organ u przede wszystkim zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1955 r., które stwierdzało to wprost. Poza tym pośrednio wynikało to właśnie z okoliczności dotyczącej złożenia przez [...] wniosku o zezwolenie na złożenie do depozytu sadowego. Dodać należy, że wydanie pozytywnego postanowienia przez sąd powiatowy i wpłacenie kwoty do depozytu stanowiło spełnienie świadczenia, czyli zrównane było w swych skutkach z zapłatą należności określonej w orzeczeniu. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw by twierdzić, że organ naruszył treść art. 5 § 1 dekretu z dnia 20 grudnia 1946 r. o postępowaniu dotyczącym złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu. Okoliczności powyższe przesądzają jednocześnie o braku zasadności naruszenia art. 7 i 77 1 k.p.a. Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez uznanie, że brak jest dowodów, że odszkodowanie obejmowało swoim zakresem całą nieruchomość. Podzielić w tym zakresie należy stanowisko organu, że z orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1955 r., że odszkodowanie dotyczyło całej nieruchomości. Zasadnie organ zwrócił uwagę, iż z sentencji orzeczenia odszkodowawczego wynika wprost, że odszkodowanie dotyczy nieruchomości wywłaszczonych orzeczeniem z [...] sierpnia 1955 r. , a więc i nieruchomości R. S. o pow. 39 327 m2 . Brak jest jakichkolwiek dowodów, które powodowałyby powstawanie wątpliwości w zakresie dotyczącym tego, czy orzeczeniem odszkodowawczym objęto całą nieruchomość. Jako nieposiadający merytorycznego umocowania należy uznać także zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zwrócenie się do [...] o nadesłanie kompletu akt dotyczących ustalenia odszkodowania, w tym opinii biegłych dotyczących wysokości nieruchomości. Organ zwrócił się do [...] o nadesłanie dokumentów, które podmiot ten przesłał. Podkreślić należy, że kwestia wysokości odszkodowania nie należała do spornych w sprawie, albowiem organ nie badał sprawy merytorycznie, to jest pod kątem ustalenia wysokości należnego postępowania, a jedynie oceniał czy sprawa została już zakończona ostatecznym orzeczeniem organu ustalającym wysokość odszkodowania. Pozbawiany uzasadnionych podstaw jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 3 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia pełnomocnika wnioskodawców o zakończeniu postępowania dowodowego. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 18 maja 2006 r. sygn. II OSK 831/05, OSP 2007, z. 3, poz. 26, odpowiednio uchwała siedmiu sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 66), że nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia powyższego przepisu poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia prawa wynikającego z tej regulacji nie znajduje uzasadnienia. Skarżący sami przyznali, że w postępowaniu odwoławczym nie było prowadzone postępowanie dowodowe, a nadto nie wskazali konkretnych okoliczności, których dokonanie zostało im w ten sposób uniemożliwione oraz ich wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe rozważania skarga jako niezasadna zastała oddalona w oparciu o art. 151 p.p.s.a.