I OSK 1336/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 490/15 w sprawie ze skargi L. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenie kary dyscyplinarnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. D. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 490/15 oddalił skargę L. D. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenie kary dyscyplinarnej. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Komendant Miejski Policji [...] postanowieniem z [...] stycznia 2015 r., nr [...] wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne, w którym obwinił go o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że [...] stycznia 2015 r. o godz. 13:00 stawił się do służby w Komendzie Miejskiej Policji [...] i rozpoczął pełnienie służby w godz. 13:00 - 21:00, będąc w stanie po użyciu alkoholu, posiadając o godz. 13:14 - 0,41 mg/l, i o godz. 14:10 - 0,33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, stwierdzonego dwukrotnym badaniem na urządzeniu elektronicznym Alkometr A2.0, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Następnie Komendant Miejski Policji [...] decyzją z [...] lutego 2015 r., nr [...] uznał skarżącego winnym ww. naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę wydalenia ze służby. W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący wniósł o wymierzenie mu kary dyscyplinarnej łagodniejszej niż wydalenie ze służby, podnosząc zarzut naruszenia przepisów: - art. 132a ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zarzucany mu czyn został popełniony umyślnie, i w konsekwencji nie zastosowanie art. 134h ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji mimo tego, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wymierzenie mniej dotkliwej kary niż wydalenie ze służby; - art. 135j ust. 9 ustawy o Policji, poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia ze skarżącym czynności stawienia się do raportu celem wysłuchania go, w sytuacji gdy nie był zdolny do służby. Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z [...] marca 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W motywach decyzji organ II instancji wskazał, że: 1/ [...] kwietnia 2014 r. skarżący został przyjęty do służby w Policji. Rozkazem Personalnym nr [...] z [...] października 2014 r. Komendanta Miejskiego Policji [...] skarżący został mianowany [...] października 2014 r. na stanowisko policjanta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego. 2/ [...] stycznia 2015 r. skarżący stawił się do służby o godz. 13:00 w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji [...] zgodnie z zaplanowanym grafikiem służby, którą miał pełnić tego dnia w godzinach od 13:00 do 21:00. Po przybyciu do jednostki przebrał się w mundur służbowy, a następnie o godz. 13:10 pobrał broń służbową którą wydał mu Dyżurny st. asp. R. K. pełniący służbę w tym dniu na stanowisku Koordynacji Służby WRD KMP [...] wraz z mł. asp. W. I. 3/ st. asp. R. K. po wydaniu broni skarżącemu i odnotowaniu czynności w książce wydania broni z pododdziału WRD KMP [...] wyczuł od niego woń alkoholu, w związku z czym polecił policjantowi wrócić do pomieszczenia, w którym wydawał mu broń. Następnie w obecności mł. asp. W. I. dyżurny dokonał badania skarżącego na urządzeniu Alkometr A2.0 na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Wynik badania o godz. 13:14 - 0,41 mg/l., a o godz. 14:10 - 0,33 mg/l. alkoholu w wydychanym powietrzu. Po wykonaniu pierwszego badania dyżurny odebrał broń służbową skarżącemu i o zdarzeniu powiadomił inspekcyjnego jednostki asp. M. P. oraz Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji [...] - st. asp. B. K., Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego - nadkom. J. N. oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla [...]. Do przeprowadzenia czynności służbowych z funkcjonariuszem, który stawił się do służby w stanie nietrzeźwości skierowano specjalistę Wydziału Kontroli KMP [...] asp. T. K. i Z-cę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KMP [...] podkom. K. S.. Skarżący został odsunięty od dalszego pełnienia służby. Rozpytany na okoliczność zdarzenia, oświadczył, że spożywał alkohol [...] grudnia 2014 r. do godziny ok. 23:00 w ilości ok. 200 gram wódki. Do służby przyjechał środkami komunikacji publicznej. 4 / rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2015 r., Komendant Miejski Policji [...], na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy tj. od [...] stycznia 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r. 5 / przesłuchany w charakterze świadka st. asp. R. K. zeznał, że [...] stycznia 2015 r. pełnił służbę na stanowisku Koordynacji Służby WRD KMP [...] wraz z mł. asp. W. I. O godzinie 13:00 do jednostki mieli obowiązek stawić się do służby policjanci, którzy mieli pełnić ją w godz. 13:00 - 21:00. O godzinie 13:10 wydał broń służbową skarżącemu i dokonał stosownych zapisów w książce wydania broni. W trakcie wydawania broni nie rozmawiał ze skarżącym, który żuł gumę. Gdy wychodził z pomieszczenia świadek wyczuł woń alkoholu od skarżącego i polecił mu zdać broń. Skarżący oświadczył mu, że spożywał alkohol [...] grudnia 2014 r. do godziny 23:00. W związku z jego podejrzeniem stawienia się do służby w stanie po użyciu alkoholu przeprowadzono dwa badania na zawartość alkoholu. Pierwsze o godz. 13:14 - wynik 0,41 mg/l, drugie o godz. 14:10 - wynik 0,33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Po pierwszym pomiarze odebrano skarżącemu broń służbową i powiadomiono jego przełożonych. Zastępca Naczelnika WRD KMP [...] podkom. K. S. nie dopuścił policjanta do służby i po wykonaniu z nim niezbędnych czynności polecił odwieźć go do miejsca zamieszkania. Przesłuchany w charakterze świadka mł. asp. W. I. [...] stycznia 2015 r. potwierdził powyższe fakty. 6/ skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego [...] stycznia 2015 r. przyznał się do przedstawionego zarzutu określonego w postanowieniu Komendanta Miejskiego Policji [...] z [...] stycznia 2015 r. W tym zakresie wyjaśnił, że [...] grudnia 2014 r. brał udział w zabawie sylwestrowej w trakcie której spożywał alkohol. Wypił ok. 200 gram wódki. Alkohol spożywał do godziny 23:00. Wiedział, że do służby miał obowiązek zgłosić się następnego dnia w godz. 13:00 - 21:00. Stawił się do służby ok. 12:40, po czym przebrał się w mundur służbowy i poszedł pobrać broń. Służbę miał pełnić w patrolu zmotoryzowanym jako dysponent. Po pobraniu broni służbowej dyżurny polecił skarżącemu wrócić do pomieszczenia, w którym pobrał broń. Jak wyjaśnił skarżący w tym momencie chciał sam przebadać się na alkomacie, aby mieć pewność, że może przystąpić do służby. Dwukrotnie poddał się badaniu na urządzeniu Alkometr A2.0, po których dyżurny odebrał mu broń i poinformował przełożonych o zaistniałym zdarzeniu. Skarżący określił swoje zachowanie jako nieodpowiedzialne. Przyczynę takiego stanu tłumaczył przeziębieniem i przemęczeniem, co mogło jego zdaniem spowodować zwolnienie metabolizmu organizmu. Zadeklarował, że takie zachowanie w przyszłości nigdy nie będzie miało miejsca. Organ II instancji nie dopatrzył się zaistnienia dowodów mogących budzić wątpliwości, a które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę na korzyść skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że skarżący stawił się do służby w stanie po użyciu alkoholu. Świadczą o tym m.in. zeznania bezpośrednich świadków zdarzenia, tj. st. asp. R. K. i mł. asp. W. I., a także protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, oraz po części wyjaśnienia samego skarżącego. Organ stwierdził, że skarżący stawiając się do służby w stanie po użyciu alkoholu popełnił przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 132a ustawy o Policji, uznać należy, że przewinienie skarżącego było zawinione i tym samym stanowi odpowiedzialność dyscyplinarną. Zdaniem organu II instancji ww. zachowanie skarżącego wyczerpuje znamiona winy umyślnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący [...] grudnia 2014 r. dobrowolnie spożywając alkohol, a następnie [...] stycznia 2015 r. stawiając się do służby i rozpoczynając jej pełnienie w tym stanie, bezsprzecznie naruszył przepisy ustawy o Policji. Spożywając alkohol [...] grudnia 2014 r. do godz. 23:00 wiedział, że następnego dnia miał stawić się do służby. Mając świadomość tego, że w tym czasie był przeziębiony i przemęczony, co jak sam wskazał "mogło spowodować zwolniony metabolizm organizmu", przewidywał możliwość popełnienia czynu i na to się godził. Wyższy przełożony dyscyplinarny nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego twierdzącym, że sam chciał poddać się badaniu na zawartość alkoholu przed przystąpieniem do służby (gdy dyżurny wyczuł od niego woń alkoholu), oceniając, że stanowi to przyjętą przez niego linię obrony. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki wpływające na zaostrzenie wymiaru kary, o których mowa w art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, tj. działanie w stanie po użyciu alkoholu. Organ wyjaśnił, że stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu stanowi jedno z przewinień dyscyplinarnych o największym ciężarze gatunkowym i świadczy o braku respektowania przez skarżącego podstawowych zasad dyscypliny służbowej. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, iż [...] stycznia 2015 r. skarżącemu zostało doręczone sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego oraz pismo informujące o wyznaczeniu przez przełożonego dyscyplinarnego raportu na [...] lutego 2015 r. Do sekretariatu Komendanta Miejskiego Policji [...] 3 lutego 2015 r. wpłynęło pismo skarżącego informujące o tym, że od [...] do [...] lutego 2015 r. będzie przebywał na zwolnieniu lekarskim. W ocenie organu odwoławczego przebywanie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim w ww. terminie stanowi "inną przeszkodą uniemożliwiającą obwinionemu stawienie się do raportu", w związku z powyższym organ I instancji nie był zobowiązany do wyznaczenia innego terminu stawienia się obwinionego do raportu, co oznacza, że nie uchybiono procedurze wydalenia policjanta ze służby w Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarga oparł na zarzucie naruszenia: 1/ przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135j ust. 9 tej ustawy, poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji [...] z [...] lutego 2015 r., którym to wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby bez wezwania skarżącego do raportu w celu wysłuchania go przed wydaniem orzeczenia; - art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135f ust. 10 tej ustawy, poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji [...] z [...] lutego 2015 r., pomimo braku wymaganej zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność skarżącego do służby i podjęcie czynności dowodowych z udziałem skarżącego, w tym. m.in. przesłuchanie w charakterze obwinionego i zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji zastosowanie art. 135f ust. 9 ustawy o Policji; - art. 135g ustawy o Policji, poprzez uwzględnienie okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść skarżącego, a nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na jego korzyść, a także rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść skarżącego. 2/ prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 135j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zaistniała inna przeszkoda uniemożliwiająca skarżącemu stawienie się do raportu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych, podczas gdy niestawiennictwo skarżącego podczas raportu było usprawiedliwione, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu; - art. 132a pkt 1 w zw. z art. 134 h ust. 1, 2 i 3, art. 134 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zarzucany skarżącemu czyn został popełniony umyślnie i wymierzenie najsurowszej z kar z przewidzianego w ustawie katalogu kar dyscyplinarnych, niewspółmiernej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, nieuwzględniającej okoliczności dokonania czynu, jego skutków, rodzaju i stopnia naruszenia obowiązków służbowych, pobudek działania, a także jego zachowania przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego oraz przebiegu dotychczasowej służby mimo tego, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wymierzenie mniej dotkliwej kary niż wydalenie ze służby; - art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez nieprawidłowe uznanie, że zachowanie skarżącego wyczerpało znamiona stawienia się do służby [...] stycznia 2015 r. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Krzyków z 16 września 2015 r., sygn. akt V W 287/15, którym uniewinniono go od popełnienia zarzucanego mu czynu tj. o to, że [...] stycznia 2015 r. ok. godz. 13:10 [...] w siedzibie Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji [...] jako funkcjonariusz Policji będący na służbie w godz. 13:00-21:00, wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości, będąc w umundurowaniu służbowym podjął czynności służbowe polegające na pobraniu broni służbowej rozpoczął, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, powołanym na wstępie zaskarżonym wyrokiem, oddalił powyższą skargę skarżącego. Zdaniem Sądu I instancji, nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego zarzut naruszenia przepisów o obowiązku wezwania do raportu, tj. art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135j ust. 9 tej ustawy. Sąd podał, że z akt sprawy wynika, że rzecznik dyscyplinarny zadość uczynił powyższemu obowiązkowi, albowiem skarżący zapoznał się [...] stycznia 2015 r. z aktami postępowania dyscyplinarnego. Skarżący został pouczony o uprawnieniu wynikającym z art.135i ust. 5 ustawy o Policji i nie miał zastrzeżeń co do formy prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, jak również nie składał dalszych wniosków o uzupełnienie tegoż postępowania. W związku z powyższym [...] stycznia 2015 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym. Jednocześnie rzecznik dyscyplinarny sporządził sprawozdanie, o którym mowa ust. 7 art. 135i ustawy o Policji, w którym m.in. wskazuje się skarżącego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów, a także przedstawia się wnioski dotyczące wymierzenia kary. Sprawozdanie to doręczono skarżącemu [...] stycznia 2013 r. W tym samym dniu skarżący otrzymał zawiadomienie o terminie raportu w celu wysłuchania, wyznaczonym na [...] lutego 2015 r. godz. 10:00. Zdaniem Sądu w sytuacji gdy skarżący zapoznał się wcześniej z aktami postępowania dyscyplinarnego i nie składał dalszych wniosków o jego uzupełnienie, uznać należy, że trzydniowy termin był terminem umożliwiającym zapoznanie się z treścią sprawozdania przed terminem raportu. Sąd podkreślił, że wskazana w art. 135j ust. 9 ustawy o Policji zasada wezwania do raportu nie ma zastosowania w przypadkach o których mowa w ust. 10 art. 135j ustawy o Policji. Tak więc za dopuszczalne należy uznać zaniechanie przeprowadzenia procedury wezwania do raportu w sytuacji długotrwałego, nieprzerwanego zwolnienia lekarskiego obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym policjanta, gdyż stanowi to "inną przeszkodę uniemożliwiającą obwinionemu stawienie się do raportu" w rozumieniu art. 135j ust.10 pkt 3 ustawy o Policji. Organ zwolniony jest zatem z obowiązku wyznaczenia innego terminu w celu ponownego wezwania policjanta do raportu, w sytuacji gdy z powodu choroby nie mógł się on stawić w wyznaczonym terminie do raportu. Sąd podniósł, że od [...] lutego do [...] czerwca 2015 r., skarżący nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Przebywanie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim w ww. terminie stanowi inną przeszkodę uniemożliwiającą stawienie się do raportu, w związku z powyższym organ I instancji nie był zobowiązany do wyznaczenia innego terminu stawienia się skarżącemu do raportu. Za bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 135 f ust. 10 ustawy o Policji. Sąd wskazał, że wprawdzie organ przyznał, że nie został dochowany warunek formalny określony w art. 135 f ust. 10 tej ustawy o Policji, jednakże z materiału dowodowego (uzupełnionego w toku postępowania sądowoadministracyjnego) wynika, że pierwsze zwolnienie lekarskie skarżący przedstawił od [...] do [...] lutego 2015 r., które było kontynuowane do [...] maja 2015 r. Natomiast skarżącego przesłuchano w charakterze obwinionego [...] stycznia 2015 r., kiedy to otrzymał informację o tym, że [...] stycznia 2015 r. odbędzie się końcowe zaznajomienie z materiałami postępowania dyscyplinarnego. W zaplanowanym terminie, tj. [...] stycznia 2015 r. zapoznano skarżącego z aktami postępowania dyscyplinarnego. W tym okresie skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych i uczestniczył w czynnościach procesowych postępowania dyscyplinarnego, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń do tego postępowania, jak również uwag dotyczących jego złego stanu zdrowia. Natomiast podstawą negatywnego w konsekwencjach dla skarżącego rozstrzygnięcia był stan faktyczny ustalony na podstawie dowodów z dokumentów w postaci protokołów badania stanu trzeźwości i zeznań świadków, które zasadnie organ ocenił jako wzajemnie się pokrywające i spójne z wyjaśnieniami skarżącego. Sąd I instancji uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący dopuścił się czynu określonego w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Natomiast organy prowadziły postępowanie z zachowaniem zasad i reguł rządzących postępowaniem dyscyplinarnym, tak w zakresie postępowania dowodowego, jak również w odniesieniu do praw skarżącego gwarantowanych ustawą o Policji. Orzeczenie dyscyplinarne zawiera także wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 135j ust. 2 tej ustawy. Ustosunkowując do zarzutów nakierowanych na materialną treść rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że organy dokonały prawidłowej wykładni art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Wskazał, że w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji wyliczono jakie w szczególności działania bądź zaniechania są naruszeniem dyscypliny służbowej, wskazując w pkt 6, że jest nim stawienie się do służby w stanie po spożyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub terenach zajmowanych przez Policję. A zatem art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji zawiera trzy hipotezy norm prawnych określających odrębne przypadki naruszenia dyscypliny służbowej. Obciążenie policjanta odpowiedzialnością za popełniony przez niego delikt dyscyplinarny uzasadnia zaistnienie chociażby jednej z ww. okoliczności faktycznych. Zdaniem Sądu w tym aspekcie nie budzi wątpliwości zakres postawionego skarżącemu zarzutu, tj. umyślne naruszenie przez niego zakazu stawienia się do służby w stanie po użyciu alkoholu. Natomiast nie można zgodzić się ze skarżącym, że jego zachowanie nie wyczerpało znamiona stawienia się do służby [...] stycznia 2015 r., albowiem tylko – jego zdaniem - podpisanie przez listy obecności [...] stycznia 2015 r. oznaczałoby jego gotowość do pełnienia obowiązków w tym dniu. W ocenie Sądu przeczą temu ujawnione i niepodważone przez skarżącego okoliczności, jak przebranie się w mundur służbowy i pobranie broni służbowej w czasie po rozpoczęciu służby zaplanowanej [...] stycznia 2015 r. od godz. 13: 00. Oceny tej w żadnym stopniu nie zmienia wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Krzyków we Wrocławiu z 16 września 2915 r., sygn. akt V W 287/15 uniewinniający skarżącego od zarzutu podjęcia [...] stycznia 2015 r. w umundurowaniu służbowym czynności służbowych polegających na pobraniu broni służbowej, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Wynikające z powyższego wyroku stwierdzenie, że zachowanie skarżącego nie zawiera znamion wykroczenia z art. 70 § 2 ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeksu wykroczeń (Dz. U. 2015 , poz.1094) nie oznacza, że skarżący nie popełnił deliktu dyscyplinarnego. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wedle art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd administracyjny jest związany jedynie ustaleniami prawomocnego skazującego wyroku wydanego w postępowaniu karnym, zaś przepis ten nie może nie może być interpretowany rozszerzająco. Oznacza to, że zarówno wyrok uniewinniający, jak i wyrok wydany w postępowaniu o wykroczenie nie wiąże sądu administracyjnego. Ponadto hipoteza art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń jest inna (znacznie węższa) w porównaniu z hipotezą art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, a mianowicie zawiera przesłankę podjęcia czynności zawodowych lub służbowych w stanie po użyciu alkoholu, a nie przesłankę stawienia się do służby w stanie po użyciu alkoholu. Z kolei ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art.132 a pkt 1 w zw. z art. 134 h ust. 1, 2, 3 i art. 134 ustawy o Policji Sąd podkreślił, że przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia, czy działanie lub zaniechanie danej osoby było zamierzone, czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie dyscypliny służbowej może skutkować zastosowaniem tej odpowiedzialności. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego w kwestii winy. W ocenie Sądu wina skarżącego została stwierdzona na podstawie zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, zaś organ prawidłowo wywiódł, że czyn skarżącego został popełniony umyślnie, albowiem skarżący jako funkcjonariusz Policji musiał przewidywać i godzić się na to, że spożywając alkohol [...] grudnia 2014 r., ok. godz. 23:00, następnego dnia stawiając się do służby o godz. 13:00 będzie w stanie po spożyciu alkoholu, a taki czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne. Podniósł, że zamiar ewentualny wskazuje również zachowanie skarżącego, który pobierając broń żuł gumę, co niewątpliwie może świadczyć o chęci ukrycia przez niego woni alkoholu z ust. Sąd I instancji wskazał, że w obliczu wagi czynu, a więc stawienia się policjanta do służby w Wydziale Ruchu Drogowego KMP [...] w stanie po użyciu alkoholu i przy uwzględnieniu zakresu jego obowiązków, związanych m.in. z czuwaniem nad bezpieczeństwem ruchu na drogach i jego kontrolowanie, wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wydalenia ze służby nie stanowi dowolności co do zastosowanej sankcji. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie przekroczyły w tym zakresie granic uznania administracyjnego. Wina skarżącego nie budzi wątpliwości i pozwala na uznanie, że skarżący działał w pełni świadomie. W ocenie Sądu nie może również budzić wątpliwości skutek jaki może wywierać popełniony przez skarżącego czyn. Funkcjonariusz Policji, pełniący obowiązki w Wydziale Ruchu Drogowego, a więc m.in. przy kontroli innych użytkowników ruchu drogowego, będący w stanie po spożyciu alkoholu niewątpliwie uchybia obowiązkom, godności, prestiżowi i powadze wykonywania zawodu, obdarzonego przecież publicznym zaufaniem. Sąd zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia bezsporny fakt, że skarżący miał krótki staż służbowy i odbył tylko przeszkolenie podstawowe. Powyższe okoliczności z uwagi na charakter i wagę przewinienia nie mogły mieć istotnego wpływu na wymiar orzeczonej kary. Stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu nie zasługuje na pobłażanie i uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. Na wymiar kary nie może także wpływać postawa skarżącego w trakcie postępowania dyscyplinarnego, sprowadzająca się do przyznania faktu spożywania alkoholu w wieczór poprzedzający pełnienie służby. Skarżący w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1.lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135j ust. 10 pkt 2 i art. 135j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie skutkujące dokonaniem błędnej subsumcji stanu faktycznego pod wymienione normy prawne, a to przez przyjęcie, że usprawiedliwiona nieobecność spowodowana długotrwałym, nieprzerwanym przebywaniem obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym na zwolnieniu lekarskim stanowi "inną przeszkodę uniemożliwiającą obwinionemu stawienie się do raportu" co skutkuje zwolnieniem organu z obowiązku wyznaczania innego terminu w celu ponownego wezwania policjanta do raportu, w sytuacji gdy z powodu choroby nie mógł się on stawić w wyznaczonym terminie do raportu podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że skoro nieusprawiedliwiona nieobecność w wyznaczonym terminie raportu zwalnia organ z obowiązku przeprowadzenia raportu, to a contrario, usprawiedliwiona zwolnieniem lekarskim nieobecność obwinionego z powodu choroby w wyznaczonym terminie raportu nie zwalnia organu z obowiązku przeprowadzenia raportu i tym samym nie może być uznana za "inną przeszkodą uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu" uzasadniającą zaniechanie przeprowadzenia procedury wezwania do raportu; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 w zw. z art. 132a pkt 1, art 134h ust. 1, 3 i 4 oraz art. 135g ustawy o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy co skutkowało wymierzenie kary niewspółmiernej do rodzaju i wagi popełnionego czynu, a więc wymierzenie kary z przekroczeniem uznaniowości i dyrektyw wymierzenia kary, podczas gdy katalog ustawowych kar dyscyplinarnych i ich gradacja pozwala wymierzyć obwinionemu karę adekwatną do popełnionego czynu; art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i uznanie, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów regulujących postępowanie w sprawach dyscyplinarnych policjantów, podczas gdy w sprawie niniejszej doszło do rażącego naruszenia art. 135j ust. 9 i 135j ust. 10 ustawy o Policji w zw. z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie przeprowadzenia procedury wezwania do raportu obwinionego w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego i niewysłuchanie obwinionego podczas gdy nie zaistniała żadna z przesłanek zwalniających organ dyscyplinarny z obowiązku jego przeprowadzenia i niewyznaczenie innego terminu w celu ponownego wezwania obwinionego do raportu co w konsekwencji doprowadziło do ogramczenia prawa do obrony obwinionego. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca wykazać zasadność powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komandant Wojewódzki Policji [...] wniósł o jej oddalenie. Jednoczesnie wniósł o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontrolidokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 P.p.s.a. Wedle jego pkt 1 może ją stanowić naruszenie prawa materialnego, przy czym przewiduje się dwie jego postacie, a mianowicie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 176 P.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega na dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W skardze tej zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie zarzut procesowy ma związek z zarzutami odnoszącymi się do prawa materialnego, dlatego też celowym się odniesienie się w najpierw do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Zaznaczenia przy tym wymaga, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd I instancji, tak w zakresie zarzucanego skarżącemu czynu, jak i przebiegu postępowania dyscyplinarnego, nie został skutecznie zakwestionowany. Jest on zatem miarodajny przy ocenie zarzutów wynikających ze skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że postępowanie dyscyplinarne policjantów unormowane w rozdziale 10 ustawy o Policji jest regulacją pełną, która w sposób wyczerpujący normuje wszystkie fazy postępowania dyscyplinarnego, zarówno w zakresie wszczęcia, przebiegu, jak i formy zakończenia tego postępowania. Jedynie w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji ustawodawca wprowadził odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących wezwań, terminów, doręczeń i świadków, ale tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Analiza przepisów zawartych w powyższym rozdziale wskazuje na narzuconą przez ustawodawcę konieczność szybkiego procedowania przez organy dyscyplinarne, wiążącą się z ramami czasowymi w jakich to postępowanie może się toczyć. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 3 ustawy), zaś kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 4 ustawy o Policji). Konsekwencją przywołanych regulacji jest niewątpliwie przepis art. 135f ust. 9 ustawy o Policji, który stanowi, że m.in. zwolnienie obwinionego od zajęć służbowych nie wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego. Umożliwia on realizację przyjętych w ustawie zasad związanych z określeniem krótkich terminów zakończenia poszczególnych czynności. Kolejnym terminem, który musi uwzględnić organ, jest termin w jakim winno być wydane orzeczenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Zgodnie z art. 135j ust. 6 ustawy o Policji orzeczenie wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych. Ze wskazanym w tym przepisie terminem koreluje termin przewidziany w art. 135j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji, zakreślający 14 dniowy termin na przeprowadzenie raportu. W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby wezwanie do raportu, o czym stanowi art. 135j ust. 9 ww. ustawy, jest czynnością obligatoryjną. W raporcie uczestniczy obwiniony, rzecznik dyscyplinarny i ewentualnie przedstawiciel związku zawodowego policjantów. W jego trakcie wysłuchuje się obwinionego, który ma możliwość ustosunkowania się do doręczonego mu wcześniej sprawozdania z przebiegu postępowania dyscyplinarnego, a więc do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ma również możliwość wyjaśnienia organowi, który będzie podejmował decyzję co do zarzucanego przewinienia oraz wymierzał karę, wszystkich okoliczności sprawy. Ustawa o Policji przewiduje jednak sytuacje pozwalające na odstąpienie od przeprowadzenia powyższej procedury. Art. 135j ust. 10 ustawy określa odrębne przesłanki, zaistnienie których zwalnia organ z obowiązku przeprowadzenia raportu. W pkt 2 powyższego przepisu mowa jest o nieusprawiedliwionej nieobecności w wyznaczonym terminie raportu, natomiast w pkt 3 o zaistnieniu innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych. Zwrócić należy uwagę, że ustawodawca używając w pkt 3 ww. przepisu sformułowania "inna przeszkoda" nie wskazał, że ma ona mieć charakter nieusprawiedliwiony, tak jak uczynił to w pkt 2 tego ustępu. Biorąc natomiast pod uwagę przewidziane w ustawie terminy, w tym termin do wydania orzeczenia, założył, że przeszkoda uniemożliwiająca obwinionemu stawienie się do raportu, inna niż tymczasowe aresztowanie, odmowa stawienia się do raportu, nieusprawiedliwiona nieobecność, niezależnie od tego czy jest ona usprawiedliwiona czy też nie, nie może trwać dłużej niż 14 dni. Przewidując przesłankę nieusprawiedliwionej nieobecności uczynił to jedynie dla wyznaczonego terminu raportu, czyli nieobecności w konkretnej dacie. Usprawiedliwienie nieobecności w tej dacie nie pozwala na rezygnację z raportu. Natomiast w pkt 3 przewidział, że obwiniony może się nie stawić do 14 dni do raportu, usprawiedliwiając swoją nieobecność, które to usprawiedliwienie nieobecności ponad 14 dni nie może jednak skutkować koniecznością przełożenia daty raportu. Nie można, jak czyni to skarżący, przyjmować, że skoro nieusprawiedliwiona nieobecność stanowi przesłankę do odstąpienia od przeprowadzenia raportu, to a contrario, nieobecność usprawiedliwiona takiej przesłanki nie stanowi. Jest to stanowisko wprawdzie poprawne na gruncie pkt 2 ww. ustępu 10 art. 135j ustawy o Policji, nie może natomiast znaleźć odniesienia do pkt 3 z tej racji, że przesłanka przewidziana w tym przepisie odnosi się do innego momentu w postępowaniu dyscyplinarnym. Nie do wyznaczonego terminu raportu, a do okresu po dacie raportu. A zatem nie można wnioskować, że każda nieobecność policjanta usprawiedliwiona chorobą wywołuje automatyczny skutek w postaci obowiązku wyznaczenia terminu raportu w innej dacie. Takie odczytanie zasady wezwania do raportu jest nie do pogodzenia z narzuconymi przez ustawodawcę nieprzekraczalnymi terminami, o których mowa wyżej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne jest zaniechanie przeprowadzenia procedury wezwania do raportu w sytuacji przebywania przez obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym policjanta na zwolnieniu lekarskim powyżej 14 dni, gdyż stanowi to "inną przeszkodę uniemożliwiającą obwinionemu stawienie się do raportu" w rozumieniu art. 135j ust.10 pkt 3 ustawy o Policji i tym samym zwalniającą organ z obowiązku wyznaczenia innego terminu w celu ponownego wezwania policjanta do raportu (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2018 r., I OSK 548/16). Odnosząc się do okoliczności przedmiotowej sprawy podkreślenia nadto wymaga, że skarżący nie był pozbawiony prawa do obrony. [...] stycznia 2015 r. został przesłuchany w charakterze obwinionego. [...] stycznia 2015 r. zapoznał się z aktami postępowania dyscyplinarnego, został pouczony o uprawnieniu do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie tych akt, z którego prawa nie skorzystał. Nie informował także o jakichkolwiek zastrzeżeniach co do przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, wobec czego [...] stycznia 2015 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym. Jednocześnie sporządził sprawozdanie przewidziane w art. 134i ust. 7 ustawy o Policji, które zostało doręczone skarżącemu [...] stycznia 2015 r. W tym też dniu skarżący otrzymał zawiadomienie o wyznaczonym terminie raportu na [...] lutego 2015 r. Pierwsze zwolnienie lekarskie skarżący przedstawił na okres od [...] lutego do [...] lutego 2015 r., i było ono kontynuowane do [...] czerwca 2015 r. W tej sytuacji organ prawidłowo przyjął, w nawiązaniu do regulacji art. 135j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji, że zaistniała inna przeszkoda uniemożliwiająca skarżącemu stawienie się do raportu w terminie w nim przewidzianym. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135j ust. 10 pkt 2 i pkt 3 ustawy o Policji. W konsekwencji jako nieuzasadniony należy ocenić także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z art. 135j ust. 9 i art. 135j ust.10 w zw. z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Orzekające w sprawie organy Policji dokonały prawidłowej wykładni znajdujących zastosowanie przepisów i prawidłowo je zastosowały w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, a Sąd I instancji tę ocenę podzielił. Nie zachodziły zatem podstawy do uchylenia wyroku oraz zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy z uwagi na naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Zgodnie zaś z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w zw. z art. 134 w zw. z art. 132a pkt1, art. 134h ust. 1 3 i 4 oraz art. 136g ustawy o Policji koncentruje się wokół kwestii prawidłowości orzeczonej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i adekwatności tej kary do wagi popełnionego czynu. Skarżący nie podważył natomiast skutecznie okoliczności związanych z faktem, sposobem i okolicznościami popełnienia przypisanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Oznacza to, że ustalenia organów w tym zakresie, zaakceptowane w całości przez Sąd pierwszej instancji, są w niniejszej sprawie wiążące. Muszą być one zatem miarodajne także przy ocenie współmierności zastosowanej sankcji. Skarżący kasacyjnie decydując się na dobrowolne przystąpienie do służby w Policji, musiał mieć świadomość, że ze służbą związane są nie tylko specjalne uprawnienia, ale i pewne ograniczenia, także w zakresie swobód obywatelskich, co łączy się z dyspozycyjnością i zależnością od władzy służbowej, nielimitowanym czasem i trudnymi warunkami służby, obowiązkiem godnego zachowania się w służbie i poza nią, troską o prawidłową realizację zadań w imieniu Państwa oraz dbałością o kształtowanie autorytetu organów formacji Policji i zaufania do jej funkcjonariuszy. Powyższe zasady wynikają z ustawy o Policji i skarżący w momencie składania roty ślubowania zobowiązał się do ich przestrzegania. Ze szczególnym charakterem przedmiotowej służby publicznej związana jest odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą policjanci. Przepis art. 132 ust. 1 ustawy o Policji przewiduje, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Skarżący został obwiniony i ukarany za niedopełnienie obowiązku zachowania trzeźwości, stawienie się do służby i rozpoczęcie jej pełnienia w stanie po użyciu alkoholu. Prawidłowo przewinienie skarżącego zostało zakwalifikowane przez organy i Sąd pierwszej instancji - zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji - jako naruszenie dyscypliny służbowej przez stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu. Skarżący tej kwalifikacji skutecznie nie podważył. Poprawnie zostało ustalone, że skarżący podjął służbę, o czym świadczy przebranie się w mundur służbowy i pobranie broni służbowej, co następuje w czasie po rozpoczęciu służby. Jednocześnie jako prawidłowe należy ocenić przyjęcie, że czyn przypisany skarżącemu został popełniony umyślnie. Skarżący będąc funkcjonariuszem Policji musiał przewidywać i godzić się na to, że spożywając alkohol [...] grudnia 2014 r. około godz. 23:00, stawiając się następnego dnia do służby o godz. 13:00 będzie w stanie po spożyciu alkoholu. Taki czyn stanowi niewątpliwie przewinienie dyscyplinarne. Sąd pierwszej instancji rozważył wskazane powyżej okoliczności w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie znajdując podstaw do uznania wymierzonej skarżącemu kary za zbyt surową, a tym samym nieadekwatną do popełnionego przewinienia i stopnia zawinienia. Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten podziela. W postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do obowiązków organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości, czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. W niniejszej sprawie organy prawidłowo oceniły całokształt okoliczności oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie, a orzekając o karze uwzględniły ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśniły przyczyny wymierzenia skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej wydalenia go ze służby w Policji. Sąd pierwszej instancji nie miał zatem żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż kontrolowane orzeczenia dyscyplinarne prawa nie naruszały w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skarżący stawił się do służby w stanie po użyciu alkoholu, co zgodnie z art. 134h ust. 2 ustawy o Policji stanowi bezwzględną przesłankę, która musi wpływać na zaostrzenie wymiaru kary. Powołany przepis żadnych wyjątków w tym zakresie nie przewiduje, a w związku z tym nie stwarza jakichkolwiek prawnych możliwości do niezastosowania przedmiotowych obostrzeń. Na złagodzenie wymiaru kary wpływ mają okoliczności przewidziane w art. 134h ust. 3 pkt 1- 5 ustawy o Policji. W sprawie bezsporne jest, że skarżący nie był dotychczas karany dyscyplinarnie, posiadał podstawowe przeszkolenie zawodowe i krótki staż służby. Okoliczności te zostały przeanalizowane przez organy dyscyplinarne i Sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie - z uwagi na charakter i wagę przewinienia dyscyplinarnego - nie mogły one jednakże mieć istotnego wpływu na wymiar orzeczonej kary. Podsumowując powyższe uwagi, stwierdzić należy, że o współmierności kary dyscyplinarnej decyduje właściwa ocena prawidłowo ustalonych okoliczności danej sprawy na tle ustawowych dyrektyw i wskazań dotyczących kwestii wymiaru kary. Ocena dokonana przez organy dyscyplinarne orzekające w niniejszej sprawie, zaaprobowana przez Sąd pierwszej instancji odpowiada powyższym wymaganiom. Wskazane okoliczności są wystarczające do sformułowania w zaskarżonym wyroku oceny zgodności z prawem orzeczeń organów obu instancji. Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.