III SA/Gl 554/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Siewierzu z dnia 28 czerwca 2012 r. nr XXII/186/12 w przedmiocie stypendiów sportowych 1. Stwierdza nieważność § 2 pkt 2, § 10 ust. 1, § 10 ust.2, § 13 zał. nr 1 do uchwały nr XXII/186/12 Rady Miejskiej w Siewierzu z dnia 28 czerwca 2012 r. 2. Stwierdza, że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzono nieważność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Skargą z dnia 10 lutego 2005 roku Wojewoda [...] , działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( tekst jednolity Dz.U. z 2013 roku poz.594, dalej u.s.g.) wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w nr XXII/186/12 Rady Miejskiej w Siewierzu z dnia 28 czerwca 2012 roku w sprawie ustanowienia stypendiów sportowych Burmistrza Miasta Gminy Siewierz dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, w części określonej w; - § 2 pkt 2 załącznika nr 1 do uchwały, jako niezgodnej z art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 31 ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2010 roku o sporcie (tekst jednolity Dz.U. z 2014 roku poz. 715); - § 10 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały w zakresie słów " w drodze zarządzenia", jako niezgodnej z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 roku poz. 267 ze zm., dalej kpa); - § 10 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały, jako niezgodnej z art. 15 kpa; - § 13 załącznika nr 1 do uchwały jako niezgodnej z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. W uzasadnieniu skargi Wojewoda [...] im wskazał że uchwałą nr XXII/186/12 Rada Miejska w Siewierzu w dniu 28 czerwca 2012 roku ustanowiła stypendia sportowe Burmistrza Miasta i Gminy Siewierz dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. W regulaminie przyznawania tych stypendiów został określony w załączniku nr 1 do uchwały. Organ nadzoru wskazał, że umocowanie Rady do podjęcia uchwały wynika z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Delegacja ta obejmuje również możliwość określenia przez jednostki samorządu terytorialnego szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawienia oraz rodzaj i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągane wyniki sportowe oraz trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wyniki sportowe, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. W ocenie organu wyżej powołane elementy stanowią normę o charakterze bezwzględnie obowiązującym, a treść aktu prawnego wydaną na podstawie tych przepisów powinna w sposób kompleksowy wypełniać ustawowe uprawnienia rady gminy. Uchwała Rady podjęta na podstawie wyżej powołanego przepisu ma charakter aktu normatywnego w rozumieniu art. 40 ust. 1 u.s.g. jest zatem źródłem prawa powszechnie obowiązującego na terenie danej gminy w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, musi więc respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu. Organ nadzoru uważam, że w przepisie § 2 pkt 2 kwestionowanej uchwały Rada Miejska w Siewierzu zawarła definicję zawodnika, przez którego należy rozumieć członka klubu sportowego z mieszkańca gminy Siewierz lub członka klubu sportowego mającego swoją siedzibę na terenie gminy Siewierz, który uprawia dyscypliny sportu zaliczaną do programu igrzysk olimpijskich. Zdaniem organu nadzorczego regulacja ta powoduje, że możliwe jest otrzymanie nagrody przez sportowca, który nie będzie mieszkańcy gminy Siewierz, a jedynie członkiem klubu sportowego mającego swoją siedzibę na terenie gminy Siewierz. Takie unormowanie jest sprzeczne z wyrażoną w art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 u.s.g. zasadą, że zadaniem własnym gminy jest zaspokojenie potrzeb jej mieszkańców. Kwestionowana regulacja narusza przepisy art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie w związku z art. 1 i 7 u.s.g., tj. wyłącza możliwość ubiegania się o stypendium sportowe przez mieszkańców gminy osiągających wysokie wyniki sportowe, niezrzeszonych w klubach sportowych z siedzibą w Siewierzu,tj. zawodników w ogóle nie zrzeszony w klubach, jak i zrzeszonych w klubach z siedzibą w innej gminie, jednocześnie przyznaje takie prawo zawodnikom zrzeszonym w klubach sportowych z siedzibą w Siewierzu, niebędących mieszkańcami gminy. W ocenie organu nadzoru wyznaczenie kręgu beneficjentów poprzez powiązanie go członkostwem w klubie sportowym z siedzibą w Siewierzu pozbawia pewną grupę mieszkańców gminy, tj. zawodników niezrzeszonych w takich klubach, a spełniających pozostałe kryteria uprawniające do otrzymania stypendium, możliwości korzystania ze wsparcia ze strony tej jednostki samorządu terytorialnego, a jednocześnie przyznaje takie prawo zawodników nie będących mieszkańcami Siewierza. Kwestionowana regulacja budzi również wątpliwości z uwagi na treść art. 32 Konstytucji RP zawierającego zasadę, że wszyscy są równi wobec prawa, wszyscy mają prawo do traktowania równego przez władze publiczne, a jednocześnie nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakichkolwiek przyczyn. Przepis § 10 ust. 1 uchwały stanowi, że stypendia przyznaje burmistrz. Decyzje o przyznaniu stypendium burmistrz wydaje w drodze zarządzenia. W ocenie organu nadzoru kwestionowany przepis uchwały razi brakiem konsekwencji z jednej strony Rada stanowi, że przyznanie stypendium sportowego występuje w drodze decyzji, przez co należy rozumieć decyzję administracyjną wydaną na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., z drugiej zaś strony Rada stanowi, że decyzja powinna zostać wydana w drodze zarządzenia. Przepis art. 39 ust. 1 u.s.g. upoważnia wójta do wydania decyzji w indywidualnych sprawach w zakresie administracji publicznej. W ocenie organu nadzoru przyznanie stypendium sportowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. W stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a. przepisy tej ustawy stosuje się do postępowania przed organami administracji publicznej w należnych do właściwości tych organów w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawy przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z treści powołanych przepisów wynika, że właściwą formą zakończenia sprawy administracyjnej jest decyzja administracyjna stanowiąca władcze działanie organu administracji publicznej skierowanie na powoływanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, tym samym sprawa zainicjowana wnioskiem o przyznanie stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjną, którym rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej o przyznaniu stypendium lub odmowie jego przyznania. Konsekwencją uznania, że właściwą formą przyznania stypendium sportowego pozostaje decyzja administracyjna wydana w otwarciu o art. 104 k.p.a. jest konieczność uznania za sprzeczny z art. 15 k.p.a. stanowiącym, że " postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne" przepisów § 10 ust. 2 uchwały, który stanowi, że "decyzja burmistrza jest ostateczna i nie przysługuje od niej odwołanie". W ocenie organu nadzoru również § 13 załącznika nr 1 do uchwały należy uznać za niezgodny z obowiązującym prawem, gdyż w oparciu o przepisy ustawy o sporcie ogranicza uprawnienie organu jedynie do przyznania i pozbawiania stypendiów sportowych, odmiennie niż czyni to ustawa z dnia 29 lipca 2005 roku o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. z 2005 r., nr 155 poz. 1298 z późn.zm) w art. 35 ust. 2, który daje organowi jednostki samorządu terytorialnego możliwość wstrzymywania stypendiów sportowych. W ocenie w Wojewody [...] zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów prawa, a skarga stała się uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy Siewierz wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdzając, że postawione zarzuty są niezasadne. Odwołał się do art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie, który daje jednostkom samorządu terytorialnego uprawnienie z do przyznawania stypendiów sportowych oraz nagród i wyróżnień dla osób osiągających wyniki sportowe. Jednostka samorządu terytorialnego czyni powyższe w drodze uchwały, określając zasady jej przyznawania i pozbawiania oraz wskazuje wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla jednostki i osiągnięty wynik sportowy. Przepis ten należy interpretować zgodnie z wykładnią językową, ale i wykładnią celowościową odpowiednio interpretując określenie "biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik" W ocenie gminy to kryterium zamieszkania zawodnika klubu sportowego powoduje pominięcie w ocenianiu osiągnięć sportowych zawodników trenujących w drużynach, lecz mieszkających poza gminą, wpływa na ich demotywująco i przeczy istocie nagradzania wspólnego wysiłku drużynowego i klubowego. Wynikający z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie obowiązek wzięcia pod przez radę gminy "znaczenia danego sportu dla danej gminy“ dawał Gminie Siewierz podstawę do takiego ukształtowania warunków udzielenia stypendium. W tym zakresie gmina odwołała się do stanowiska Ministerstwa Sportu i Turystyki, gdy my z dnia 6 marca 2015 roku. Gmina podkreśliła znaczenie klubów sportowych, które najbardziej efektywny sposób zapewniają zawodnikom fachową opiekę i możliwości rozwoju oraz uzyskania lepszych wyników sportowych w danej dyscyplinie. W ocenie gminy nie bez znaczenia pozostaje też aspekt promocyjny, gdyż gminne kluby sportowe i zawodnicy osiągający liczące się wyniki sportowe, zapewniają gminie pozytywny wizerunek na zewnątrz. W ocenie gminy nie doszło do naruszenia dyspozycja art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie biorąc pod uwagę "znaczenie danego sportu dla danej gminy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, ale nie wszystkie podniesione w niej zarzuty uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zatem Sąd rozstrzygając sprawę skargę może oddalić albo uwzględniającego skargę na uchwałę stwierdzić jej nieważności w całości lub w części bądź stwierdzić, że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast według art. 93 ust. 1 tej ustawy, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do istotnych naruszeń prawa należy zaliczyć naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał czy przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – przez wadliwą wykładnię – oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (Z.Kmieciak, M.Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 ust. 1 p.p.s.a.). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odmiennego traktowania obowiązków rady gminy wynikających z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie przez Radę Gminy Siewierz i Wojewodę [...] . Powołany przepis należy interpretować nie tylko przy uwzględnieniu wykładni językowej ale i wykładni celowościowej i to w kontekście całego aktu prawnego, jakim jest ustawa o sporcie. W tym zakresie stanowisko gminy jest zasadne. Należy jednak stwierdzić, że ustawodawca nie sprecyzował w tym przepisie szczegółowo kryteriów, jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu zawartej w nim delegacji ustawowej. Obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli chce skorzystać z uprawnienia do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, jest jednak kompleksowe określenie w drodze uchwały, szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. W pierwszej kolejności należało zatem zbadać zgodność w podjętej uchwały z delegacją ustawową wynikającą z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Sporną uchwałą Rada Gminy ustanowiła stypendia sportowe dla zawodników, którzy osiągnęli znaczące wyniki sportowe. Warunki i tryb przyznawania stypendiów sportowych określa Regulamin, stanowiący załącznik do uchwały. Sąd uwzględnił również skargę w części obejmującej § 2 pkt 2 Regulaminu przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników, którzy osiągnęli znaczące wyniki sportowe, stanowiący załącznik do uchwały. W paragrafie tym stwierdzono, że zawodnikiem jest członek klubu sportowego mieszkaniec Gminy Siewierz lub członek klubu sportowego mającego swoją siedzibę na terenie Gminy Siewierz, którzy uprawia dyscyplinę sportu zaliczaną do programu igrzysk olimpijskich. Akty prawa miejscowego, a takim jest zaskarżona uchwała, w świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Adresatami tych aktów pozostają więc przede wszystkim mieszkańcy danej jednostki samorządu terytorialnego, ale także wszelkie podmioty przebywające na terenie działania danego organu, niekoniecznie mieszkańcy tej jednostki. Akty prawa miejscowego, jako akty podustawowe, nie mogą być sprzeczne zarówno z ustawą, w której zawarta jest delegacja i na podstawie której zostały wydane, ale także z Konstytucją i innymi aktami ustawodawczymi, które bezpośrednio lub pośrednio dotyczą tej samej materii. W granicach ustawowego upoważnienia mieści się zatem możliwość przyznania stypendium sportowego w pierwszej kolejności mieszkańcom gminy, co nie wyklucza przyznania ich zawodnikom zrzeszonym w klubach sportowych z siedzibą Siewierzu. Rada jednakże ograniczyła krąg beneficjentów stypendium sportowego do zawodników zrzeszonych w klubach sportowych z siedzibą w Siewierzu, co wykluczyło z ich kręgu zawodników, mieszkańców Siewierza niezrzeszonych w klubach jak i zrzeszonych w klubach nie mających siedziby w Siewierzu, co narusza art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie oraz narusza zasadę równości wobec prawa i prawo do równego traktowania przez władze publiczne określone w art 32 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji: "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw." Zawężenie przez Radę, wbrew przepisom prawa, kręgu zawodników mogących ubiegać się o stypendium sportowe narusza art. 32 Konstytucji RP. Należy zgodzić się z Wojewodą, że na konieczność równego traktowania zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny w przywołanych wyrokach ( K 22/97 OTK ZY 1997), co powoduje, że członkami wspólnoty są z mocy prawa mieszkańcy gminy i gmina nie może dyskryminować swych mieszkańców ze względu na kwestię zrzeszania się w klubach mających siedzibę wyłącznie na terenie miasta. Takie unormowanie jest sprzeczne z wyrażoną w art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 u.s.g. zasadą, że zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie potrzeb jej mieszkańców. Samo więc członkostwo w stowarzyszeniu lub klubie sportowym lub trenowanie zawodników klubu sportowego mającego siedzibę na terenie gminy nie może stanowić podstawy do uzyskania (przez członka klubu lub trenera) świadczenia z budżetu gminy, na której terenie klub ten ma swą siedzibę ( wyrok NSA z dnia 15.01.2008 r., sygn. akt II GSK 327/07, WSA w Lublinie z dnia 29.05.2008 r., sygn. akt II SA/Lu 282/08, WSA w Lublinie z 19.12.2012 r., II SA/Lu 935/12– wwm.orzeczenia.nsa.gov.pl.) Skarga Wojewody jest zasadna również w części obejmującej § 10 ust. 1 i ust. 24 Regulaminu, który stanowi, że burmistrz przyznaje stypendium, a decyzje o przyznaniu stypendium wydaje w formie zarządzenia, zaś decyzja ta jest ostateczna i nie przysługuje od niej odwołanie. Przyznanie stypendium sportowego, jak i odmowa jego przyznania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a., przepisy tej ustawy stosuje się do postępowania przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W myśl zaś art. 104 § 1 i § 2 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Z przepisów tych wynika, że właściwą formą zakończenia sprawy administracyjnej jest decyzja administracyjna stanowiąca władcze działanie organu administracji publicznej skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Podejmując to rozstrzygnięcie, organ administracji dokonuje konkretyzacji prawa, która stanowi podstawę do korzystania przez jednostkę z należnych jej praw lub wykonywania obowiązków. Tym samym sprawa zainicjowana wnioskiem o przyznanie stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej o przyznaniu stypendium lub odmowie jego przyznania. W ocenie Sądu, cytowany przepis, który z kręgu wnioskodawców eliminuje osoby fizyczne, mieszkańców miasta, niezrzeszone we wskazanych klubach sportowych, w sposób istotny narusza dyspozycję art. 61 § 1 k.p.a. Pozbawienie takiej osoby prawa do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania stypendium sportowego przez złożenie wniosku stanowi zatem istotne naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. Podmiotem uprawnionym do składania wniosku o przyznanie stypendium sportowego jest przede wszystkim zainteresowana osoba fizyczna, spełniająca przesłanki określone w uchwale, zaś Rada nie może zainteresowanego sportowca uchwałą pozbawić prawa do złożenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego określonego w ustawie o sporcie. Z powyższego wynika, że uchwalając § 10 ust. 1 i ust. 2 załącznika do przedmiotowej uchwały, Rada przekroczyła granice upoważnienia ustawowego zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, a tym samym naruszyła prawo w sposób istotny. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o stwierdzenie nieważności § 13 zaskarżonej uchwały należy podzielić w całości stanowisko Wojewody w tej kwestii. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. 155, poz. 1298 ze zm.) utraciła moc w dniu 16 października 2010 r., to jest w dacie wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Przepisy tej ustawy nie zawierają uregulowania co do wstrzymania wypłaty stypendium, co oznacza, iż akty podustawowe wydane na podstawie upoważnień zawartych obowiązującym akcie rangi ustawowej tj. w ustawie o sporcie nie mogą posługiwać się pojęciami nie wynikającymi z tej ustawy. Podczas gdy § 13 określa sytuacje, w których wstrzymuje się wypłatę stypendium. Należy podzielić stanowisko Wojewody, że powyższe regulacje uchwały nie znajdują podstawy prawnej w świetle art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, który zawiera upoważnienie dla organu jednostki samorządu terytorialnego do stanowienia przepisów prawa miejscowego, które dotyczą wyłącznie ustalenia zasad i trybu "przyznawania i pozbawiania" stypendium sportowego, nie uprawnia zaś tego organu do regulowania w tej drodze również zasad i trybu "wstrzymywania" wypłaty tych stypendiów czy narzucania warunków korzystania ze stypendium. Wykładnia literalna przepisów ustawy o sporcie prowadzi do jednoznacznego wniosku, że ustawodawca celowo nie udzielił organowi samorządowemu upoważnienia do regulowania również "wstrzymywania" wypłaty stypendium sportowego. Przepis art. 32 tejże ustawy expressis verbis wskazuje, że minister właściwy do spraw kultury fizycznej nie tylko przyznaje (ust. 1) i pozbawia (ust. 4) stypendium sportowego dla członka kadry narodowej, ale również w określonych enumeratywnie przypadkach "wstrzymuje stypendium sportowe dla członka kadry narodowej" (ust. 3). Ustęp 7 tego artykułu zawiera zaś upoważnienie ustawowe dla wskazanego ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, m.in. "szczegółowych zasad przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania" powyższych stypendiów sportowych. Przepis art. 31 ust. 3 ustawy, jak wskazano wyżej, nie zawiera zaś upoważnienia dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do określenia szczegółowych zasad "wstrzymywania" stypendiów sportowych. Argumentację tę wzmacnia również fakt, iż art. 35 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym w sposób wyraźny upoważniał radę gminy do określenia, w drodze uchwały, warunków i trybu "przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania" stypendiów sportowych finansowanych z budżetu gminy. Obecnie obowiązująca ustawa takiego upoważnienia nie zawiera. Regulując zatem tryb "wstrzymywania" wypłaty stypendiów sportowych, Rada przekroczyła upoważnienie ustawowe wynikające z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, co niewątpliwie stanowi istotne naruszenie prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 2 ust. 2, § 10 ust. 1, § 10 ust. 2, § 13 Regulaminu, stanowiącego załącznik do uchwały z dnia 28 czerwca 2012 r. nr XXII/186/12, jako naruszających prawo w sposób istotny.