I SA/Łd 622/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia dochodu ze sprzedaży środków trwałych nabytych w drodze darowizny 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 622/15 Uzasadnienie W dniu 27 października 2014 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą od sierpnia 2012 r. W niedalekim czasie otrzyma od córki darowiznę w postaci całości przedsiębiorstwa. W skład przedsiębiorstwa wchodzą m.in. środki trwałe, nieruchomość zabudowana, które zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Skarżący będzie kontynuował działalność gospodarczą w ramach indywidualnej działalności gospodarczej rozliczanej na podstawie księgi przychodów i rozchodów. W przyszłości Skarżący nie wyklucza dokonania zbycia tych środków trwałych. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: "Czy prawidłowe będzie ustalenie dochodu (lub straty) ze zbycia sprzedawanych środków trwałych w oparciu o art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako różnicy między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, powiększonej o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tego środka?" Zdaniem Skarżącego, w przypadku zbycia środków trwałych wykazanych w ewidencji środków trwałych prawidłowym działaniem będzie ustalenie dochodu (lub straty) ze zbycia ww. gruntu w oparciu o art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako różnicy między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, powiększonej o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tego środka. Organ interpretujący uznał, że złożony w dniu 27 października 2014 r. wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 zwanej dalej OP) i pismem z dnia 22 grudnia 2014 r., na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Stronę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W wezwaniu tym organ podatkowy pierwszej instancji wezwał Skarżącego, m.in. o przedstawienie wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego, zawierającego wskazanie wszelkich faktów i okoliczności niezbędnych do dokonania oceny tego zdarzenia przez Organ i wydania interpretacji, w tym w szczególności poprzez wskazanie: a) w jakim zakresie Skarżący prowadzi działalność gospodarczą? b) jakie środki trwałe Skarżący otrzyma w drodze darowizny, które następnie wprowadzi do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych? c) czy nieruchomość zabudowana wchodząca w skład darowanego przedsiębiorstwa stanowiła u darczyńcy amortyzowany środek trwały, i czy Skarżący po wprowadzeniu jej do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych? d) czy przedmiotowa nieruchomość zabudowana stanowi jeden środek trwały? e) czy w skład otrzymanych środków trwałych wchodzić będzie również nieruchomość gruntowa? f) czy wszystkie ww. środki trwałe były u darczyńcy wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, i czy dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych? g) czy Skarżący w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wszystkich otrzymanych w drodze darowizny środków trwałych? Ponadto w wezwaniu wskazano, że elementy złożonego wniosku nie są spójne. Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynikało, że Skarżący otrzyma od córki w drodze darowizny przedsiębiorstwo, w skład którego wchodzą m.in. środki trwałe i nieruchomość zabudowana. Sformułowane przez Skarżącego pytanie odnosiło się do ustalę dochodu (lub straty) ze zbycia środków trwałych. Natomiast przedstawiając własne stanowisko Skarżący odniósł się do ustalenia dochodu ze zbycia gruntu, środków trwałych - budynków i budowli podlegających amortyzacji oraz wspomniał o pozostałych przypadkach zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, tj. o zbyciu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zatem, w wezwaniu z dnia 22 grudnia 2014 Skarżący został zobowiązany do doprecyzowania, zbycie jakich składników mają było przedmiotem wniosku oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej które będzie skorelowane z opisem sprawy oraz pytaniem. W uzupełnieniu z dnia 30 grudnia 2014 r. Skarżący wskazał, że prowadzi m.in. działalność polegającą na wynajmie. Otrzyma w drodze darowizny środki trwałe, których głównym składnikiem będzie nieruchomość położona w P.. Otrzymane wartości niematerialne i prawne będą to umowy dotyczące darowanego przedsiębiorstwa, jednak one nie zostały wycenione. Nieruchomość zabudowana wchodząca w skład darowanego przedsiębiorstwa stanowiła u darczyńcy amortyzowany środek trwały, a Skarżący po wprowadzeniu jej do ewidencji środków trwałych będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Przedmiotowa nieruchomość stanowi jeden środek trwały. W skład otrzymanych środków trwałych wchodzi również nieruchomość gruntowa, jednak od nieruchomości gruntowej, zgodnie z przepisami, nie będzie dokonywać się odpisów amortyzacyjnych. Wszystkie środki trwałe u darczyńcy były wprowadzone do ewidencji środków trwałych, dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych, za wyjątkiem odpisów od gruntu. Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wszystkich otrzymanych w drodze darowizny środków, za wyjątkiem nieruchomości gruntowej, która nie będzie podlegała amortyzacji. Po dokonaniu analizy wniosku, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów, jako Organ podatkowy pierwszej instancji, postanowieniem z dnia [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego z dnia 22 października 2014 r. (data wpływu 27 października 2014 r.), uzupełniony w części pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia dochodu ze sprzedaży środków trwałych nabytych w drodze darowizny, z uwagi na fakt, że Skarżący nie uzupełnił opisu zdarzenia przyszłego w sposób pozwalający na wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa oraz nie przedstawił własnego stanowiska, które byłoby skorelowane z opisem sprawy oraz pytaniem. Na wyżej opisane postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, w którym rozstrzygnięciu temu zarzucił błędną wykładnię art.14b § 3 w zw. z art.14g § 1 OP poprzez przyjęcie, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z jego uzupełnieniem nie pozwolił organowi podatkowemu na wydanie indywidualnej interpretacji, wskutek nieprzedstawienia przez spółkę w sposób szczegółowy uzasadnienia swojego stanowiska oraz błędne zastosowanie art.14h w zw. z art.169 OP poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania mimo braku podstaw w tym zakresie. W uzasadnieniu zażalenia, jego autor wskazał, że z wniosku o udzielenie interpretacji i jego uzupełnienia wynikało, że zbyciu będą podlegały środki trwałe otrzymane w drodze darowizny takie jak nieruchomość położona w P. oraz umowy dotyczące otrzymanego przedsiębiorstwa, jako wartości niematerialne i prawne. Odpowiedzi te są wystarczające dla uzyskania interpretacji, co do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Dyrektor Izb, Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów, jako Organ podatkowy drugi instancji, utrzymał w mocy postanowienie Organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że informacje, o które wystąpił Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający z upoważnienia Ministra Finansów, w wezwaniu z dnia 22 grudnia 2014 r. były niezbędne do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w świetle przepisów prawa regulujących kwestie sposobu ustalenia dochodu ze sprzedaży środków trwałych nabytych w drodze darowizny. Mimo, że odpowiedź na wezwanie z dnia 22 grudnia 2014 r. została nadana w ustawowo wymaganym terminie, to jednak, nie uzupełniono wniosku w żądanym zakresie, w którym Organ podatkowy pierwszej instancji wzywał. Brak zatem udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na pytania postawione w wezwaniu, w kontekście sformułowanego we wniosku wyżej cytowanego pytania, był równoznaczny z brakiem możliwości wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia dochodu ze sprzedaży środków trwałych nabytych w drodze darowizny. Stosownie do art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, sporządzony przez wnioskodawcę wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji winien być wyczerpujący i spójny, co oznacza, że punktem wyjścia do oceny prawnej stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest zawsze przedstawiony przez stronę zainteresowaną opis tego stanu faktycznego. Organ wydający interpretację nie jest uprawniony do modyfikacji, zmiany, doprecyzowania, czy domniemania stanu faktycznego (jego poszczególnych elementów) będącego podstawą udzielanej interpretacji. Tak więc punktem odniesienia przy określaniu stanowiska w zakresie zadanego pytania jest stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę we wniosku. Skarżący nie udzielił jasnej i konkretnej odpowiedzi na skierowane do Niego wezwanie. Zatem, nie powinno być wątpliwości co do tego, że Skarżący nie usunął braków, wskazanych w wezwaniu Organu podatkowego, w taki sposób, by w konsekwencji możliwe było wydanie w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa - indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Na postanowienie z dnia [...] W. P., reprezentowany przez pełnomocnika, w dniu 22 kwietnia 2015 r wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze zarzucił naruszenie art. 14b § 3 w związku z art. 14g § 1 i art. 14h w związku z art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości, poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że Istota powstałego w tej sprawie sporu sprowadza się do oceny, czy wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, z którym Skarżący zwrócił się do Ministra Finansów, i jego uzupełnienie, spełnia wymogi z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Odnosząc się do twierdzeń Organu, dotyczących braku wyczerpującego uzupełnienia wniosku o wszystkie elementy wskazane w wezwaniu Organu, należy wskazać, że Skarżący udzielił wyczerpujących odpowiedzi, wbrew temu, co twierdzi Organ. Skarżący jasno wskazał, że zbyciu podlegać mają środki trwałe otrzymane w darowiźnie, takie jak nieruchomość położona w P. oraz umowy dotyczące otrzymanego przedsiębiorstwa, jako wartości niematerialne i prawne. Skarżący wskazał, że nieruchomość jest zabudowana i stanowiła u darczyńcy amortyzowany środek trwały. Skarżący wskazał też, że w skład otrzymanych środków trwałych wchodzi również nieruchomość gruntowa, która jednak nie podlega amortyzacji jako grunt. Wbrew temu co twierdzi Organ, że z uzupełnienia nie można wywnioskować zbycie jakich składników majątku jest przedmiotem wniosku, to jednak z udzielonych odpowiedzi w uzupełnieniu wniosku jasno to wynika. Odpowiedzi te są wystarczające dla uzyskania interpretacji co do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Wniosek wraz z uzasadnieniem zawierał wszystkie wymagane prawem elementy, pozwalające na wydanie interpretacji indywidualnej. Są to na tyle jasne odpowiedzi, że powinny one wystarczyć Organowi na udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie we wniosku i wydanie interpretacji indywidualnej. W dopowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe swe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] naruszają prawo procesowe, tj. przepisy art.14b § 3 OP poprzez uznanie, że wniosek interpretacyjny uzupełniony przez skarżącego nie spełniają wymogów tym przepisem wskazanych oraz art.14 g § 1 OP, poprzez jego zastosowanie. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wniosek skarżącego o udzielenie pisemnej interpretacji wraz z jego uzupełnieniem były dostatecznie jasno sformułowane, aby na ich podstawie organ podatkowy mógł ocenić własne stanowisko podatnika. W ocenie sądu, rację w tym sporze należy przyznać skarżącemu. W myśl art. 14b § 1 OP, wskazany w tym przepisie organ administracji publicznej, na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, wydaje interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (art. 14b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Stosownie do art. 14b § 3 OP, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest w oczywisty sposób skorelowana zarówno z pytaniem jakie skarżący stawia we wniosku interpretacyjnym oraz jego własnym stanowiskiem. Te elementy wniosku interpretacyjnego muszą być z kolei związane z normą materialnego prawa podatkowego, która umożliwi organowi ocenę stanowiska wnioskodawcy. W ocenie sądu związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być "zastosowana" wyznacza w istocie zakres niezbędnych ( "wyczerpujących" ) danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany. Jeśli tylko opis stanu faktycznego ( lub zdarzenia przyszłego ) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art.14 h, w związku z art.169 § 1 OP do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art.14 g § 1 OP. Działanie takie bowiem jest sprzeczne z prawem. Norma prawna, która w tej sprawie stanowi kryterium oceny stanowiska podatnika zasadniczo znajduje się w art.24 ust.2 u.p.d.o.f i art.14 ust.2 lit.b u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a: 1) wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości lub 2) wartością wynikającą z dokumentu stwierdzającego nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie, którego wartość początkową dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych ustalono zgodnie z art. 22g ust. 10, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tego prawa lub udziału w takim prawie. Z kolei w myśl art.14 ust.2 pkt.1 lit.b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników materialnych będących: a) środkami trwałymi, b) składnikami majątku, o których mowa w art.22d ust.1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art.22g nie przekracza 1500 złotych, c ) wartościami niematerialnymi i prawnymi – ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit.b, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust.2c; przy określeniu wysokości przychodów przepisy ust.1 i art.19 stosuje się odpowiednio. Z powołanych przepisów wyłania się norma prawna zgodnie z którą dochodem z odpłatnego zbycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ujętych w ewidencji jest różnica między przychodem a wartością początkową środka trwałego powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych. W związku z tym wskazać wypada, że zasadniczo sposób ustalenia wysokości dochodu opisany w art.24 ust.2 u.p.d.o.f w gruncie rzeczy nie jest zróżnicowany ( nie zależy ) od tego czym w istocie jest środek trwały ( por. art.22a, art.22c u.p.d.o.f), ani wartość niematerialna i prawna ( art.22b u.p.d.o.f ), gdyż bez względu na to zawsze dochód ten będzie stanowił różnicę pomiędzy przychodem, a wartością początkową środka trwałego powiększoną o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. A contrario, w sytuacji, gdy środek trwały nie podlega amortyzacji ( np. nieruchomości gruntowe ), dochodem będzie różnica pomiędzy przychodem ze zbycia, a wartością początkową. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że we wniosku interpretacyjnym skarżący wskazał, że w ramach darowizny otrzyma od swej córki przedsiębiorstwo, w skład którego wchodzą m.in. środki trwałe i nieruchomość zabudowana, które zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Podatnik będzie kontynuował działalność gospodarczą. W przyszłości nie wyklucza zbycia tych środków trwałych. W uzupełnieniu wniosku skarżący sprecyzował, że głównym środkiem trwałym otrzymanym w darowiźnie będzie nieruchomość zabudowana i amortyzowana przez darczyńcę i środek ten zostanie także wprowadzony do ewidencji i amortyzowany przez niego. W skład otrzymanych środków trwałych wchodzi także nieruchomość gruntowa, która nie była amortyzowana w przeszłości i również skarżący nie będzie ją amortyzował ( zgodnie z obowiązującymi przepisami ). Wszystkie środki trwałe u darczyńcy były wprowadzone do ewidencji i dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych ( za wyjątkiem odpisów od gruntu ). Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wszystkich otrzymanych w drodze darowizny środków za wyjątkiem nieruchomości gruntowej. W ocenie sądu, zdarzenie przyszłe zawarte we wniosku interpretacyjnym uzupełnione pismem z dnia 30 grudnia 2014 roku zostało przedstawione w sposób wystarczająco precyzyjny ( "wyczerpujący" ), aby organ interpretujący mógł ocenić w kontekście pytania skarżącego ( "czy prawidłowe będzie ustalenie dochodu/straty ze sprzedawanych środków trwałych, w oparciu o art.24 ust.2 u.p.d.o.f jako różnicę między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych ..." ) zasadność jego stanowiska ( "w mojej ocenie w przypadku zbycia środków trwałych wykazanych w ewidencji środków trwałych prawidłowym działaniem będzie ustalenie dochodu lub straty ze zbycia w/w gruntu w oparciu o art.24 ust.2 o.p.d.o.f jako różnicę między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych..." ). Mimo, że we własnym stanowisku podatnika pojawił się zwrot "w/w gruntu", to w świetle opisu zdarzenia przyszłego, sformułowanego pytania oraz dalszych stwierdzeń zawartych we własnym stanowisku ( odniesienie dochodu między innymi do sumy odpisów amortyzacyjnych ) , należało uznać je za lapsus językowy, a nie brak wniosku, a tym bardziej podstawę – wobec jego nieuzupełnienia – do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Należy również podnieść, że mimo tego, iż skarżący nie wskazał expressis verbis w uzupełnieniu swego wniosku jakie środki trwałe będzie w przyszłości miar zamiar zbyć, to z treści samego wniosku ( wraz z jego uzupełnieniem ) wynika, że przedmiotem tej operacji mają być środki trwałe, w tym nieruchomość zabudowana amortyzowana przez skarżącego, a jak już wyżej wspomniano, w świetle art.24 ust.2 u.p.d.o.f zasady ustalenia dochodu ze zbycia środka trwałego ( wartości niematerialnych i prawnych ) są takie same bez względu na to jakich środków trwałych dotyczą. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.145 § 1 lit.c p.p.s.a należało uchylić zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia 15 stycznia 2015 roku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a w związku z § 3 ust.1 pkt.2 ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U.2011.31.153 ) ms