II GSK 1662/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Polskiego Związku [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2130/13 w sprawie ze skargi Polskiego Związku [...] z siedzibą w W. na decyzję Minister Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia i żądania podjęcia działań 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Polskiego Związku [...] z siedzibą w W. na rzecz Ministra Sportu i Turystyki 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 24 stycznia 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2130/13) oddalił skargę Polskiego Związku K. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia i żądania podjęcia działań. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Minister Sportu i Turystyki pismem z [...] stycznia 2013 r., w związku z upływem z dniem 16 października 2012 r. okresu przejściowego przewidzianego w art. 82 ust. 2 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.; dalej: ustawa o sporcie) na dostosowanie działalności polskich związków sportowych do wymagań ustawy o sporcie, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu wyjaśnienia, czy działalność prowadzona przez władze Polskiego Związku K. (dalej: Związek) jest zgodna z przepisami powołanej ustawy. Po przeprowadzeniu postępowania Minister Sportu i Turystyki decyzją z [...] lutego 2013 r. Nr [...] udzielił zarządowi Związku upomnienia w związku z niedostawaniem działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie, ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej: MKOl), o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie oraz zażądał od władz Związku niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem tj. przestawienia zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOl, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ stwierdził, że do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składanego do ministra właściwego w sprawach kultury fizycznej, dołączyć należy zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl. Uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOl jest każdorazowo warunkiem niezbędnym i konieczny. Polski związek sportowy, nie spełniając wymogu przynależności do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl, nie może właściwie korzystać z uprawnień gwarantowanych mu przez przepis art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie. W ocenie organu, przynależność Związku do organizacji międzynarodowej SportAccord nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, gdyż organizacji tej nie można zaliczyć do grupy międzynarodowych federacji w rozumieniu art. 25 Karty Olimpijskiej. Związek we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł, że po wpisaniu na listę polskich związków sportowych, Związek przystąpił do największej na świecie federacji międzynarodowej World Association of Kickboxing Organizations (WAKO), która jest jedyną tego typu organizacją na świecie uznaną i należącą do SportAccord. Organizacja ta jest oficjalnie uznana przez MKOl. Ponadto MKOl prowadzi weryfikację wniosku WAKO w zakresie przyjęcia/uznania tej federacji międzynarodowej przez MKOl. Z uwagi na długotrwałe procedury rejestracji w MKOl Związek nie był w stanie spełnić wymogu zawartego w art. 11 ust.2 pkt 4 ustawy o sporcie w terminie do 16 października 2012 r. Podjął jednak wszelkie możliwe kroki alby zadośćuczynić wymaganiom ustawowym i obecnie oczekuje na zakończenie procesu rozpatrywania złożonego przez WAKO wniosku. Minister Sportu i Turystki decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z 21 lutego 2013 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że Związek, będąc polskim związkiem sportowym w rozumieniu przepisów ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, z datą wejścia w życie ustawy o sporcie stał się polskim związkiem sportowym w rozumieniu tej ustawy. Zgodnie z art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy o sporcie, Związek z dniem 16 października 2012 r., będąc polskim związkiem sportowym, miał obowiązek w pełni dostosować swoją działalność do wymagań ustawy o sporcie. Poprzednio obowiązująca ustawa o sporcie kwalifikowanym w odmienny sposób regulowała kwestię przynależności polskich związków sportowych do międzynarodowych federacji sportowych. Obowiązkiem Związku było dostosowanie swojej działalności do wymagań ustawy o sporcie, także w zakresie przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl. Wejście ustawy o sporcie w życie poprzedzone zostało nie tylko stosownym okresem vacatio legis, ale również dodatkowo odpowiednio długim okresem przejściowym, co umożliwiało podjęcie odpowiednich działań. Związek w czasie przewidzianym na dostosowanie działalności do wymogów ustawy nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku, co uzasadniało zastosowanie przez Ministra Sportu i Turystyki środka o jakim mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę na tę decyzję. Sąd pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie podmioty, którym przysługiwał status polskiego związku sportowego w rozumieniu przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym stały się, z chwilą wejścia w życie ustawy o sporcie, polskimi związkami sportowymi w rozumieniu tej ustawy znaczeniu ustalonym przez brzmienie jej przepisów. Polskie związki sportowe, a także osoby prawne będące ich członkami obowiązane były dostosować swoją działalność, w szczególności obowiązujące w nich statuty oraz regulaminy, do wymagań ustawy o sporcie w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Ustawa o sporcie weszła w życie 16 października 2010 r. Działający przed wejściem w życie ustawy o sporcie Polski Związek K. stał się – na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie – związkiem sportowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o sporcie. Tym samym związek ten stał się adresatem wszystkich obowiązków, które ustawodawca przewidział dla tego rodzaju organizacji, w tym obowiązku określonego w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, tj. przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski potwierdzonej stosownym zaświadczeniem. Zdaniem WSA Minister Sportu i Turystyki słusznie przyjął, że wprowadzenie obowiązku przedstawienia wspomnianego zaświadczenia zmierza do konsolidacji polskiego sportu oraz daje rękojmię zachowania przez polski związek sportowy odpowiednich standardów etyczno-prawnych, gdyż uznanie międzynarodowej federacji sportowej przez MKOI uwarunkowane jest przestrzeganiem postanowień Karty Olimpijskiej, Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu. Warunki uznania określają odpowiednie regulacje MKOl – postanowienia Karty Olimpijskiej. Pojęcie "międzynarodowej federacji" zostało na gruncie przepisów Karty Olimpijskiej wyraźnie odróżnione od innych organizacji sportowych. Zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji określono w art. 25 Karty Olimpijskiej. Zgodnie z tym przepisem w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za międzynarodowe federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalności międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Podlegając powyższym zapisom, każda międzynarodowa federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem. Karta Olimpijska przewiduje także możliwość uznania przez MKOl stowarzyszeń międzynarodowych federacji (art. 3 pkt 3 Karty Olimpijskiej) oraz pozarządowych organizacji związanych ze sportem, działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą Olimpijską (art. 3 pkt 5 Karty). Są to innego rodzaju organizacje, które nie są międzynarodowymi federacjami a zatem nie są objęte dyspozycją art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. WSA przyjął, że oświadczenie o przynależności do federacji WAKO przedstawione przez Związek oraz dokumenty poświadczające członkostwo tej federacji w organizacji SportAccord, nie stanowią o wykonaniu przez Związek obowiązku dostosowania działalności w zakresie wykazania przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim. Federacja WAKO nie jest międzynarodową federacją sportową uznaną przez MKOl. Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował jednocześnie, że organizacja SportAccord jest uznana przez MKOl. Sąd podkreślił, że fakt, iż dana federacja międzynarodowa jest członkiem SportAccord, nie oznacza, że została uznana przez MKOl. Jak wynika bowiem z art. 6 statutu SportAccord, warunkiem członkostwa w tej organizacji nie jest uznanie danej federacji przez MKOl. Federacja WAKO jest więc członkiem SportAccord, ale nie jest jedną z 68 federacji uznanych przez MKOl. Okoliczność tę potwierdził Związek podając, że postępowanie w sprawie uznania WAKO przez MKOl jeszcze się nie zakończyło. Zdaniem WSA niewykazanie przynależności do międzynarodowej federacji sportowej oznacza naruszenie przez Związek wymogów określonych w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego błędnej wykładni art. 82 ust. 2 w związku z akt 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, który wymaga od związków utworzonych w poprzednim stanie prawnym spełnienia warunków wynikających z nowej ustawy, uznał ten zarzut za niezasadny. Sąd zauważył, że zasadniczym celem przyjętych zmian była unifikacja działalności polskich związków sportowych, w szczególności poprzez ustalenie wspólnych, jednolitych dla całej grupy międzynarodowych standardów. Ograniczenie obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 2 pki 4 ustawy o sporcie wyłącznie do nowotworzonych polskich związków sportowych w żaden sposób nie przyczyniłoby się do realizacji założeń ustawodawcy. Gdyby wolą ustawodawcy było objęcie polskich związków sportowych funkcjonujących przed wejściem w życie ustawy o sporcie odmiennym reżimem prawnym aniżeli ten, który znajduje zastosowanie do związków utworzonych później, to znalazłoby to wyraźne odzwierciedlenie w ustawie. Przepisy ustawy o sporcie nie zróżnicowały sytuacji prawnej polskich związków sportowych w zależności od chwili ich utworzenia. Przeciwnie ustawa, poprzez wprowadzenie przepisów przejściowych, poddała polskie związki sportowe utworzone przed i po wejściu w życie ustawy o sporcie takiemu samemu reżimowi prawnemu. Podmiot, który uzyskał status polskiego związku sportowego na podstawie przepisów przejściowych został obligowany do dostosowania swojej działalności do wymogów nowej ustawy, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w przypadku niewykonania obowiązków przewidzianych w ustawie, organ sprawujący nadzór może zastosować środki, o których mowa w art. 22 ustawy o sporcie. W konkluzji WSA stwierdził, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie wydawania decyzji. W sprawie nie naruszono zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi nie można było organowi odmówić respektowania zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zaś dokonana przez Ministra Sportu i Turystyki ocena całokształtu materiału dowodowego odpowiadała zasadom wyrażonym w art. 77 i art. 80 k.p.a. Ponadto uzasadnienia decyzji odpowiadały dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Polski Związek K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonych decyzji w sytuacji naruszenia przez Ministra Sportu i Turystyki art. 7, 8, 77, 80 k.p.a., polegającym na dokonaniu wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie, dowolnej i wybiorczej oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej; 2. art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez brak oparcia wyroku o ten przepis w sytuacji wadliwego uznania, że art. 82 ust 2, art. 11 ust. 2 pkt. 4 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o sporcie znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 3. art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi przy braku przesłanek pozwalających stwierdzić legalność decyzji Ministra Sportu i Turystyki; II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: 4. art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa, tj. naruszenie wywiedzionych z niej zasad wypracowanych poprzez orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, a mianowicie: zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady poczucia bezpieczeństwa prawnego; 5. art. 82 ust. 2 oraz art. 11 ust. 2 pkt. 4 ustawy o sporcie, poprzez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że przepisy te statuują obowiązek spełnienia przez polskie związki sportowe istniejące w dniu wejścia w życie ustawy o sporcie wszystkich wymagań przewidzianych dla nowotworzonych związków sportowych i w konsekwencji ich błędne zastosowanie do stanu sprawy; 6. art. 22 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 pkt. 4 w związku z art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw do jego stosowania. Minister Sportu i Turystyki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu prawnego występującego w sprawie sprowadza się do dwóch kwestii, po pierwsze czy polski związek sportowy utworzony przed wejściem w życie ustawy o sporcie miał obowiązek dostosowania swojej działalności także w zakresie przynależności do międzynarodowej federacji sportowej, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie i po drugie, czy przynależność do międzynarodowej federacji sportowej, która nie jest uznana przez MKOl, lecz, która należy do organizacji uznanej przez MKOl, stanowi realizację wspomnianego obowiązku. Przystępując do rozważenia pierwszej z wymienionych kwestii należy zauważyć, że zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie polskie związki sportowe oraz podmioty o statusie polskiego związku sportowego stały się związkami sportowymi w rozumieniu ustawy o sporcie. Stosownie do art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie wspomniane związki, a także osoby prawne będące ich członkami miały obowiązek dostosowania swojej działalności, w szczególności obowiązujących w nich statutów i regulaminów, do wymagań ustawy o sporcie w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Ustawa o sporcie weszła w życie 16 października 2010 r., a zatem z dniem 16 października 2012 r. polskie związki sportowe, o których mowa w art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie miały obowiązek w pełni dostosować swoją działalność do wymagań tej ustawy. Z art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie wynika, że dostosowanie działalności ma polegać na zapewnieniu zgodności działania polskiego związku sportowego z wymaganiami ustawy o sporcie. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "w szczególności" oznacza, że wymieniony w nim zakres koniecznych zmian (dostosowanie obowiązujących w związkach statutów i regulaminów) nie jest wyczerpujący. Obowiązek dostosowania działalności polskiego związku sportowego do wymagań ustawy o sporcie obejmuje całą działalność tego związku uregulowaną w ustawie o sporcie. Dotyczy to nowych wymagań, wprowadzonych ustawą o sporcie, które dotychczas nie były unormowane w ogóle lub w odmienny sposób. W ustawie o sporcie w sposób odmienny niż dotychczas uregulowana została kwestia przynależności polskich związków sportowych do międzynarodowych federacji sportowych. Poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, nakładała na polski związek przynależności do "międzynarodowej organizacji sportowej właściwej dla danej dyscypliny sportu, zrzeszającej krajowe organizacje sportowe co najmniej z 40 państw i co najmniej z 3 kontynentów" (art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy o sporcie kwalifikowanym). Jak wiadomo ustawa o sporcie nakłada na polski związek sportowy obowiązek przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl (art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie). W świetle aktualnie obowiązującego stanu prawnego, aby działalność polskiego związku sportowego mogła być uznana za zgodną z ustawą o sporcie, polski związek sportowy utworzony przed wejściem w życie tej ustawy, musi przynależeć do międzynarodowej federacji sportowej, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Wbrew stanowisku Związku przyjęta wykładnia nie narusza wywiedzionej z art. 2 Konstytucji RP zasady ochrony praw słusznie nabytych. Podkreślić trzeba, że strona skarżąca nie została pozbawiona możliwości istnienia i prowadzenia działalności, a jedynie odmiennie zostały określone niektóre warunki, jakie muszą być spełnione, by jej działalność była zgodna z prawem. Ustawodawca wprowadzając zmiany, które miały na celu wprowadzenie jednolitych standardów dla wszystkich polskich związków sportowych zapewnił niezbędny czas na dostosowanie działalności istniejących już związków do wymagań ustawy. Trzeba mieć także na uwadze, że z powołanej zasady nie wynika adresowany do ustawodawcy zakaz zmiany przepisów określających sytuację prawną osoby w zakresie, w jakim sytuacja ta nie wyraża się w przysługującym tej osobie prawie podmiotowym. Ponadto zasada ochrony praw słusznie nabytych nie ma charakteru absolutnego, tj. nie wyklucza stanowienia regulacji, które znoszą lub ograniczają prawa podmiotowe. Przechodząc do kwestii spełnienia przez Związek wymogu przynależności do międzynarodowej federacji sportowej należy zauważyć, że art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie nie określa kryteriów uznania przez MKOl międzynarodowych federacji sportowych w tym zakresie zastosowanie będą miały odpowiednie regulacje tej organizacji przede wszystkim Karta Olimpijska. Zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji sportowej są określone w art. 25 Karty Olimpijskiej, zgodnie z którym w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za międzynarodowe federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalność międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Jednocześnie każda międzynarodowa federacja Zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim sportem. Zgodnie z postanowieniami Karty Olimpijskiej MKOl może uznać stowarzyszenia międzynarodowych federacji (art. 3 pkt 3 Karty Olimpijskiej) oraz pozarządowe organizacje związane ze sportem, działające na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są zgodne z Kartą Olimpijską (art. 3 pkt 5). Te ostatnio wymienione organizacje nie są jednak międzynarodowymi organizacjami sportowymi i członkostwo w nich nie stanowi spełnienia wymogu przynależności do międzynarodowej federacji sportowej. Z prawidłowych ustaleń poczynionych przez Ministra Sportu i Turystyki i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że SportAccord nie jest uznaną przez MKOl międzynarodową federacją sportową. SportAccord jest organizacją sportową, która zrzesza międzynarodowe federacje sportowe zarówno uznane jak i takie, które nie zostały uznane przez MKOl. Trzeba także podkreślić, że SportAccord nie zarządza żadnym sportem, ani nie określa reguł współzawodnictwa sportowego. Została uznana przez MKOl nie jako międzynarodowa federacja sportowa, lecz jako międzynarodowa organizacja uznana przez MKOl. Nie ulega także wątpliwości, że organizacja WAKO do której należy Związek nie została dotychczas uznana za międzynarodową federację sportową. W związku z tym stwierdzić należy, że Związek w terminie określonym w art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie nie dostosował swojej działalności do wymagań określonych w tej ustawie, gdyż nie przedstawił zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W konsekwencji Minister Sportu i Turystyki słusznie uznał, że działalność władz Związku narusza prawo i zastosował środki przewidziane w art. 22 ust. 1 ustawy o sporcie, co trafnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.