II SA/Wa 394/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Iwona Maciejuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - oddala skargę w całości - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] cofającą R. M. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż w związku z uzyskaniem informacji, że R. M. po utracie przytomności został przewieziony do szpitala, organ I instancji powziął obawę, co do zdolności psychofizycznej wymienionego do dysponowania bronią i pismem z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, zobowiązał go do poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu oraz przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń. W odpowiedzi na powyższe wezwanie R. M. przedłożył [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji pozytywne dla niego orzeczenia lekarskie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]oraz psychologiczne z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] (k.62 i k. 63). Od przedmiotowych orzeczeń organ I instancji odwołał się korzystając ze swoich uprawnień wynikających z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.). W dniu [...] lipca 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pozytywne dla strony orzeczenie psychologiczne z dnia [...] lipca 2013 r. wydane w trybie odwoławczym, natomiast w dniu [...] września 2014 r. do tego organu wpłynęło negatywne dla strony ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2014 r. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności w dniu [...] września 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. M. pozwolenia na broń palną myśliwską i decyzją z dnia [...] października 2014 r., na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, cofnął stronie to pozwolenie. Od tej decyzji R. M. złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Podniósł, że zwrócił się do Instytutu [...] w [...] o podanie przyczyn wydania niekorzystnego dla niego orzeczenia. W udzielonej mu odpowiedzi wskazano, że w czasie badań lekarskich, przeprowadzonych w dniu [...] września 2014 r., rozpoznano u niego zaburzenia osobowości, osobowość niedojrzałą emocjonalnie oraz brak krytycyzmu. W ocenie strony z podaną diagnozą nie sposób się zgodzić, zwłaszcza, że badanie nie mogło obejmować sfery jej zdrowia psychicznego, bowiem ostateczne orzeczenie psychologiczne, wykonane na potrzeby niniejszego postępowania, jest dla niej korzystne. W ostatecznym orzeczeniu lekarskim podano, że nie posiada ona dysfunkcji fizycznych. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II Instancji podniósł, że w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy, m.in., do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, tj. takich osób, które wykazują istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego lub wykazują zaburzenia psychiczne, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub wykazują znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną. Do takich właśnie osób zaliczono R. M., któremu w II instancji wydano negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Negatywne zaś orzeczenie lekarskie jednoznacznie uniemożliwia dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną, a tym samym organy Policji po uzyskaniu negatywnego dla R. M. orzeczenia lekarskiego, zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu, obowiązane były do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Ustawodawca wymaga bowiem, aby tak orzeczenie psychologiczne, jak i lekarskie potwierdzały zdolność do dysponowania bronią palną. Jeżeli którekolwiek z nich dyskwalifikuje osobę posiadającą pozwolenie, czy to z przyczyn psychologicznych, czy zdrowotnych, pozwolenie nie może być zachowane. I taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu strony podniesionego w odwołaniu, że przeprowadzone w trybie odwoławczym badanie lekarskie nie mogło obejmować sfery jej zdrowia psychicznego, bowiem korzystne dla niej w tej kwestii rozstrzygnięcie wydał, również w trybie odwoławczym, uprawniony psycholog, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że organy Policji nie mają żadnych uprawnień do kontroli tak psychologów, jak i lekarzy upoważnionych do wydawania orzeczeń w sprawach pozwoleń na broń, nie są również uprawnione do oceny przyczyn, z powodu których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych spowodowało taką a nie inną treść orzeczenia. Organy Policji nie mają też kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń posiadającej takiego a nie innego orzeczenia, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i w II instancji. Ponadto, lekarz wykonujący badanie w trybie odwoławczym, w kwestii orzeczeń nie jest związany treścią odwołania organu Policji, tym bardziej, że przepisy prawa nie wymagają uzasadnienia takiego odwołania. Decyzję, jakie badania należy przeprowadzić w postępowaniu odwoławczym, podejmuje sam lekarz stosownie do postanowień przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia. Organy Policji nie mają żadnego wpływu na zakres tych badań, czas ich trwania oraz na sposób ich przeprowadzania. Komendant Główny Policji podkreślił, że dla organów Policji wiążące w niniejszej sprawie było ostateczne orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza, który stwierdził, iż R. M. nie ma zdolności do dysponowania bronią palną. Jednoznacznie w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, np. w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt OSK 1447/07 (niepublikowany) wskazując, iż orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia). To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny (...). Strona w toku postępowania w sprawie o udzielenie bądź cofnięcie pozwolenia na broń nie może skutecznie zgłosić żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie zamierza strona uzasadnić, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898). Nadto na podstawie akt sprawy, w toku postępowania odwoławczego ustalono, że strona pismem z dnia [...] października 2014 r. złożyła do Wojewody [...] skargę na sposób przeprowadzenia badania lekarskiego. Z pisma Wojewódzkiego Centrum Zdrowia Publicznego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wynika natomiast, że kontrola przeprowadzona w dniu [...] listopada 2014 r. w zakresie oceny zgodności wykonania i udokumentowania przeprowadzonego badania lekarskiego strony oraz wydanego na jego podstawie orzeczenia lekarskiego, z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, potwierdziła, iż badanie lekarskie zostało wykonane i udokumentowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zatem skarga R. M. została uznana za niezasadną. Komendant Główny Policji wyjaśnił także, iż obowiązek przedstawiania orzeczeń wprowadzono ze względu na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, z uwagi na możliwe dla tych dóbr skutki jej użycia. Broń, z powodu charakterystycznych dla niej właściwości, stanowi bowiem niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które nią dysponują muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Orzeczenia psychologiczne i lekarskie, które osoba posiadająca pozwolenie na broń ma obowiązek przedstawiać właściwemu organowi Policji, potwierdzają zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią. Nie może być w tej kwestii żadnych wątpliwości, dlatego ustawodawca dla ochrony interesu społecznego przyjął, że negatywne dla osoby posiadającej pozwolenie na broń którekolwiek z tych orzeczeń bezwzględnie wyklucza możliwość zachowania jej prawa do broni palnej. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r., jak też zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż podstawą faktyczną negatywnego orzeczenia lekarskiego Instytutu [...] w [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r. było rozpoznane u niego zaburzenia osobowości - osobowość niedojrzała emocjonalnie, brak krytycyzmu, co pozostaje w sprzeczności z wydanym przez psycholog D. D. w dniu [...] lipca 2013 r. ostatecznym orzeczeniem psychologicznym nr [...] oraz wcześniejszym orzeczeniem psychologicznym wydanym przez upoważnionego psychologa J. K. w dniu [...] maja 2013 r. nr [...]. Wobec powyższego rozpoznane odwołanie organu Policji wniesione do Instytutu [...] w [...] dotyczyć mogło tylko i wyłącznie stanu zdrowia fizycznego, a nie również psychicznego. Jako że orzeczenie Instytutu dotyczyło również zdrowia psychicznego i wyłącznie ocena stanu zdrowia psychicznego legła u podstaw negatywnego dla skarżącego orzeczenia, albowiem stan jego zdrowia fizycznego nie budził żadnych zastrzeżeń, orzeczenie lekarskie Instytutu [...] w [...] z dnia [...] września 2014 r. - w zakresie przekraczającym granice odwołania organu I instancji z dnia [...] czerwca 2013 r. od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. - nie powinno stanowić podstawy orzekania w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei według brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Skoro okoliczności sprawy wzbudziły podejrzenie, iż skarżący może należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy, to w takiej sytuacji organ Policji mógł go zobowiązać do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do przedstawienia wydanych orzeczeń. Z kolei według art. 15 ust. 7 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba, o której mowa w ust. 3 i 4; 2) lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń, o których mowa w ust. 3 i 4; 3) warunki i tryb: a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, b) uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, c) kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) dodatkowe kwalifikacje lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie i psychologiczne; 5) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów; 6) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne. Ponadto w art. 15 ust. 9 ustawy wydano delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia do wydania rozporządzenia określającego wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – 4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią. Wobec powyższego, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, zwanej dalej "osobą ubiegającą się", obejmują 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, zwanego dalej "lekarzem upoważnionym", w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia, a lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie (ust. 2) według wzoru orzeczenia lekarskiego stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia (ust. 5). Natomiast w myśl § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że orzeczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]i orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] stwierdzono, że skarżący nie należy do osób wymienionych – odpowiednio – w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 oraz w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec powyższego może dysponować bronią. Jednakże na podstawie § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie zarówno osobie ubiegającej się, jak i właściwemu organowi Policji (ust. 2), a według ust. 4, odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie odpowiednio do: 1) jednostki badawczo – rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji, 2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce. W analizowanym przypadku odwołania takie wniósł organ Policji i orzeczeniem lekarskim wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Instytutu [...] w [...] ) z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] stwierdzono, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychologicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji i może dysponować, a orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] stwierdzono, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. W tym miejscu stwierdzić należy, że orzeczenie lekarskie i orzeczenia psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, są niepodważalne, bowiem stosownie do brzmienia § 8 ust. 9 rozporządzenia, orzeczenia te są ostateczne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nimi związane i nie mogą one dokonywać ich oceny. Skoro badania ogólne, badania psychologiczne, badania specjalistyczne oraz w razie potrzeby pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w powyższym rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego osoby ubiegającej się o broń lub takie pozwolenie posiadające, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II OSK 1273/04 – LEX nr 189224), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Podkreślenia wymaga, iż w niniejszej sprawie w całości został wyczerpany tryb weryfikacji orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym, albowiem orzeczenie to poddane zostało procedurze kontrolnej przewidzianej § 9 powołanego rozporządzenia. Na skutek wniesionej przez R. M. skargi do Wojewody [...], Wojewódzkie Centrum Zdrowia Publicznego w [...] w likwidacji w dniu [...] listopada 2014 r. przeprowadziło kontrolę w Instytucie [...] w [...] w zakresie oceny zgodności wykonywania i udokumentowania przez lek. S. S. badania lekarskiego oraz wydanego na jej podstawie orzeczenia lekarskiego w stosunku do R. M. i nie stwierdziło żadnych uchybień w zakresie objętym kontrolą (k.-144-146 akt administracyjnych). Wobec tego organ Policji nie mógł w postępowaniu o cofnięcie pozwolenia na broń, co postulował skarżący, "nie honorować" ostatecznego orzeczenia lekarskiego z tej przyczyny, iż odnosiło się ono do stanu zdrowia psychicznego skarżącego. Skarżący nie dostrzega, iż badanie lekarskie osoby ubiegającej się lub posiadającej pozwolenie na broń obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia lecz ze szczególnym uwzględnieniem stanu psychicznego badanego. Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych, czynności specjalistyczne jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowią procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 ww. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Jeżeli zatem w sprawie o wydanie pozwolenia na broń uprawniony lekarz w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do dysponowania bronią, to powoływanie kolejnych lekarzy do wydawania kolejnych opinii jest zbędne (zob. wyroki NSA: z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, LEX nr 189224; z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 749/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest zatem podstaw prawnych, aby organ Policji mógł prowadzić w tym zakresie dalsze postępowanie dowodowe. Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz przepisów ww. rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r., a także przepisów postępowania administracyjnego są nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.