II FSK 3275/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. D. i M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1613/15 odrzucające skargę A. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1613/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") odrzucił skargę A. D. i M. D. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej: "SKO") z dnia 10 czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że pismem z dnia 20 lipca 2015 r. Skarżący wnieśli do WSA skargę na decyzję SKO z dnia 10 czerwca 2015 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 17 sierpnia 2015 r. organ wniósł o uchylenie powyższej decyzji z uwagi na to, że decyzja jest dotknięta wadą naruszenia prawa. Następnie pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że jest ona zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami o postępowaniu podatkowym, które zastosowano przy jej wydaniu. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że treści skargi w przedmiotowej sprawie wynika, że Skarżący kwestionują rozstrzygnięcie SKO z dnia 10 czerwca 2015 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. Natomiast z treści powołanej przez Skarżących decyzji wynika, że dotyczy ona rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Mając powyższe na uwadze WSA stwierdził, że SKO nie wydało decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie wyczerpano toku instancji. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 52 § 1 p.p.s.a., poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie wyczerpano środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, pomimo, iż bezspornym jest, że wyczerpany został administracyjny tok instancji a zaskarżona decyzja dotyczy podatku od nieruchomości za 2009 r. Do skargi kasacyjnej dołączono kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem decyzji SKO z dnia 10 czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, istota zaistniałego w sprawie sporu wymaga w pierwszej kolejności ponownego przywołania stanu faktycznego niniejszej sprawy. I tak pismem z dnia 20 lipca 2015 r. Skarżący wnieśli do WSA skargę na decyzję SKO z dnia 10 czerwca 2015 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 17 sierpnia 2015 r. organ wniósł o uchylenie powyższej decyzji z uwagi na to, że decyzja jest dotknięta wadą naruszenia prawa. Następnie pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że jest ona zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami o postępowaniu podatkowym, które zastosowano przy jej wydaniu. WSA zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę, gdyż stwierdził, że SKO nie wydało decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. Tym samym uznał, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie wyczerpano toku instancji. Do złożonej skargi kasacyjnej Skarżący dołączyli kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem decyzji SKO z dnia 10 czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie pojawiły się rozbieżności niepozwalające na jednoznaczne rozstrzygnięcie zaistniałego między stronami sporu. Z akt sprawy (zarówno administracyjnych, jak i sądowych) wynika bowiem, że znajdują się w nich dwie decyzje SKO o nr [...] z dnia 10 czerwca 2015 r. wydane w stosunku do Skarżących. Z tym, że jedna z decyzji (znajdująca się w aktach administracyjnych, k. 25 akt adm.) określa wymiar podatku od nieruchomości za 2010 r., a druga z decyzji (dołączona do skargi kasacyjnej, k. 46 akt WSA) określa wymiar podatku od nieruchomości za 2009 r. Ponadto w aktach administracyjnych znajdują się również dwie decyzje SKO z dnia 10 czerwca 2015 r. o różnych numerach (nr [...] oraz [...]) wydane w stosunku do Skarżących i obie decyzje określające wymiar podatku od nieruchomości za 2010 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w celu wyjaśnienia wskazanych wyżej wątpliwości, związanych z zawartymi w aktach sprawy decyzjami organu podatkowego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.