I OSK 3403/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant st. asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 105/15 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia 14 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego za pełnienie zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 10 września 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 105/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W.K. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia 14 listopada 2014 r. nr [...]w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego za pełnienie zawodowej służby wojskowej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia 15 września 2014 r. nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że W.K. do września 2014 r. pełnił służbę w SKW. Od kwietnia 2014 r. został skierowany do wykonywania zadań służbowych w Ekspozyturze SKW w [...], podlegającej pod Inspektorat SKW w Warszawie. Do dnia 30 czerwca 2014 r. żołnierz otrzymywał dodatek specjalny w wysokości 0,5 kwoty bazowej. Decyzja, na podstawie której przyznano ten dodatek była wydana na czas określony, tj. od 1 lipca 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. W dniu 23 czerwca 2014 r. wydano decyzję nr [...], na mocy której określono żołnierzowi wysokość dodatku na kolejne 6 miesięcy w wysokości 0,04 kwoty bazowej. W wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja ta została uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia (decyzją nr [...]). Następnie, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 15 września 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 4, art. 80 ust. 5c w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm. – dalej jako wojskowa ustawa pragmatyczna), art. 46 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 709 ze zm. – dalej jako ustawa o SKW oraz SWW) oraz § 18a ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm. – dalej jako rozporządzenie), przyznano żołnierzowi dodatek specjalny, ponownie w wysokości 0,04 kwoty bazowej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. W.K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 15 września 2014 r., w którym zarzucił organowi, iż ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji zostały dokonane jedynie w oparciu o stanowisko Dyrektora Inspektoratu SKW w Warszawie. Rozpatrując ponowne sprawę, Szef SKW nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia i rozstrzygnięciem z dnia 14 listopada 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż wszystkie kwestie istotne w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o dodatku specjalnym zostały należycie wyjaśnione. W postępowaniu w sprawie przyznania dodatku specjalnego za pełnienie służby w SKW istotne są trzy zagadnienia: 1) kwalifikacje zawodowe żołnierza; 2) zakres obowiązków; 3) sposób wywiązywania się z obowiązków (§ 18a ust. 2 rozporządzenia). Kwestia kwalifikacji zawodowych ppłk W.K. nie budziła kontrowersji w tym postępowaniu. Na podstawie akt osobowych ustalono jakie oficer ma wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Natomiast kwestia zakresu obowiązków była okolicznością wymagającą wyjaśnienia. W toku postępowania ustalono, że w ostatnich miesiącach oficer nie wykonywał w praktyce większości obowiązków, które byłyby właściwe na jego stanowisku służbowym. Taka sytuacja wynikała z decyzji przełożonych i nie miała ona żadnego wpływu na określenie wysokości dodatku. Faktycznym i prawnym powodem przyznania dodatku specjalnego w najniższej wysokości był sposób wywiązywania się przez żołnierza z obowiązków służbowych. Organ zaznaczył, że nie chodziło tu o obowiązki związane ściśle z zajmowanym stanowiskiem służbowym, ale obowiązki związane z posiadaniem statusu żołnierza zawodowego. Obowiązki te to np.: pozostawanie do dyspozycji przełożonych w godzinach służby, wykonywanie poleceń i lojalność w stosunku do przełożonych. W ostatnich miesiącach służby w SKW ppłk W.K. nie wykonywał złożonych i odpowiedzialnych zadań. Tym bardziej więc nie znajdowała usprawiedliwienia jego postawa co do wykonywania obowiązków w podstawowych sprawach związanych z codzienną służbą. Żołnierz wielokrotnie spóźniał się do miejsca służby oraz nie zdeponował broni służbowej w miejscu wskazanym przez przełożonego. Fakty te zostały ustalone w postępowaniu dyscyplinarnym zakończonym orzeczeniem o ukaraniu, od którego żołnierz się nie odwołał. Szef SKW wskazał także, iż ppłk W.K. został odwołany przez Ministra Obrony Narodowej z pełnienia zawodowej służby wojskowej w SKW. Powodem odwołania były uzasadnione potrzeby Sił Zbrojnych, które w tej konkretnej sprawie polegały na braku celowości kontynuowania tej służby, w sytuacji gdy przełożeni utracili zaufanie do żołnierza. Utrata zaufania wynikała z zachowania żołnierza, który rozpowszechniał kłamliwe informacje na temat przełożonego. Powody odwołania żołnierza z SKW były mu znane i nie były okolicznością, której wykazanie wymagało przeprowadzenia dowodu. Żołnierz w jednym z pism skierowanych do Szefa SKW przyznał się do powieszenia w miejscu służby artykułu o swoim przełożonym, wydrukowanego z Internetu. Mając wiedzę o tej sytuacji organ miał prawo dać wiarę opinii Dyrektora na temat postawy żołnierza w ostatnich miesiącach służby. Tym bardziej, że opinia ta była zbieżna z najważniejszymi faktami ustalonymi w postępowaniu dyscyplinarnym (spóźnienia i niezdeponowanie broni). W związku z powyższym, kwestia nienależytego wywiązywania się z obowiązków została udowodniona zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i w wyniku ponownego rozpatrywania sprawy. Jako że, jest to jedna z przesłanek, którą Szef SKW powinien się kierować przy określaniu wysokości dodatku specjalnego, organ był w tym stanie faktycznym uprawniony do przyznania dodatku w najniższej wysokości przewidzianej w odpowiednich przepisach. Szef SKW zaznaczył, iż w dniu wydania przedmiotowej decyzji nie miał już uprawnień dowódcy jednostki wojskowej wobec ppłk W.K.. Nie mniej sprawa administracyjna dotyczyła wysokości dodatku specjalnego przyznanego na okres od 1 lipca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., nie dłużej jednak niż do czasu zwolnienia ze stanowiska służbowego starszego specjalisty w Wydziale lIl-cim Inspektoratu SKW w Warszawie. Szef SKW uznał, że jeżeli był uprawniony do określenia żołnierzowi wysokości dodatku od dnia 1 lipca 2014 r. do czasu zwolnienia ze służby w SKW, to jest również uprawniony do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto, przyjęte w decyzji nr [...]oznaczenie okresu obowiązywania tej decyzji powoduje, że nie może ona być wykonywana po zwolnieniu żołnierza z SKW (co nastąpiło 31 grudnia 2014 r.). Decyzja Szefa SKW z dnia 14 listopada 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Szef SKW wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. W świetle zaś postanowień art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 tej ustawy, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatek do uposażenia w postaci dodatku specjalnego za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. Organ, który przyznał dodatek do uposażenia, w przypadku niewykonywania zadań uzasadniających wypłacanie dodatku, może zawiesić, obniżyć albo wstrzymać jego wypłacanie, w formie decyzji. W oparciu o § 4 pkt 6a obwiązującego w dacie orzekania rozporządzenia, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby z tytułu pełnienia służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub w Służbie Wywiadu Wojskowego. Oznacza to, iż w przypadku żołnierzy zawodowych sam fakt pełnienia służbę na stanowisku służbowym w SKW rodzi uprawnienie do przedmiotowego dodatku. Ma więc on charakter stały w czasie pełnienia służby w SKW. Przepis § 18a ust. 1 i 2 rozporządzenia stanowi, iż żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub Służbie Wywiadu Wojskowego otrzymuje miesięczny dodatek specjalny w wysokości od 0,04 do 2,5 kwoty bazowej. Przy przyznawaniu żołnierzowi zawodowemu dodatku specjalnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych, zakres tych obowiązków oraz posiadane kwalifikacje zawodowe. Dalej Sąd wskazał, iż w świetle zaś art. 89 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej lub dyspozycji albo urlopu żołnierz zawodowy otrzymuje, z zastrzeżeniem art. 90 ust. 1-1d, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do żołnierza zawodowego, który został zwolniony ze stanowiska służbowego albo podlega zwolnieniu ze stanowiska służbowego w przypadkach wymienionych w art. 45 ust. 1 i 2 do czasu objęcia obowiązków na stanowisku służbowym, przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (ust. 2). Zdaniem Sądu I instancji, analiza powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, iż co do zasady istnieje ścisły związek pomiędzy przyznaniem żołnierzowi zawodowemu dodatku służbowego w określonej wysokości, a sposobem wykonywania przez niego obowiązków i zadań służbowych, wg kryteriów podanych w § 18a ust. 2 rozporządzenia. Dodatek specjalny może być zatem przyznany w niższej wysokości w sytuacji, gdy dochodzi do zmniejszenia zakresu realizacji zadań i efektywności działań żołnierza w ramach tym obowiązków. Jednakże Sąd zauważył, że wydając decyzję w przedmiocie przyznania żołnierzowi SKW na kolejny okres wysokości dodatku specjalnego organ orzekający jest obowiązany wziąć pod uwagę przepis gwarancyjny (ochronny) jakim jest art. 89 ust. 1 i 2 wojskowej ustawy pragmatycznej. Zakazuje on bowiem "obniżania" żołnierzowi zawodowemu uposażenia i dodatków o charakterze stałym, który został zwolniony lub podlega zwolnieniu ze stanowiska służbowego w przypadkach wymienionych w art. 45 ust. 1 i 2 (jeżeli wojskowa komisja lekarska orzekła jego niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej w określonych jednostkach wojskowych albo na zajmowanym stanowisku służbowym; gdy zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe; gdy upłynął termin kadencji na stanowisku służbowym; wskutek wymierzenia kary dyscyplinarnej odwołania z zajmowanego stanowiska służbowego; w przypadku udzielenia urlopu wychowawczego w wymiarze dłuższym niż dwanaście miesięcy, zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych; wszczęcia kontrolnego postępowania sprawdzającego, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych). Dalej Sąd podał, iż z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 9 kwietnia 2014 r. Dyrektor Inspektoratu SKW w Warszawie zwrócił się do Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia SKW o oddelegowanie skarżącego do Ekspozytury SKW w [...] do czasu jego przeniesienia do rezerwy kadrowej. W oparciu o ten wniosek Szef SKW rozkazem personalnym z dnia 14 kwietnia 2014 r. nr [...]skierował skarżącego na okres od 28 kwietnia 2014 r. do 31 lipca 2014 r. do wykonywania zadań służbowych w Ekspozyturze SKW w [...]. Następnie Szef SKW rozkazem personalnym z dnia 27 czerwca 2014 r. nr [...], przyjmując za podstawę art. 45 ust. 2 pkt 1 (zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych) zwolnił skarżącego z dniem 31 lipca 2014 r. z zajmowanego stanowiska służbowego. Powyższe wskazuje, iż jeszcze przed wygaśnięciem decyzji przyznającej skarżącemu dodatku specjalnego na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. organ SKW przewidywał przeniesienie skarżącego do rezerwy kadrowej MON oraz zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego z powodu zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych. W ocenie Sądu I instancji, w sytuacji gdy w art. 89 ust. 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, ustawodawca w sposób jednoznaczny uregulował kwestie zachowania dotychczasowej wysokości uposażenia żołnierza zawodowego przewidzianego do zwolnienia z zajmowanego stanowiska z określonych prawem przyczyn, to brak było podstawy do uznania, iż w okresie poprzedzającym to zwolnienie jest możliwe inne niż dotychczas określenie wysokości stałego dodatku do uposażenia. Organ bowiem wydając zaskarżone, jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie naruszył powołany wyżej przepis prawa materialnego, co niewątpliwie miało wpływ na końcowy sposób załatwienia sprawy. To z kolei obligowało Sąd do wyeliminowania tych decyzji z obrotu prawnego. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Szef Służby Kontrwywaidu Wojskowego, zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1414), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadneniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że o ile pojęcie żołnierza zwolnionego ze stanowiska nie budzi wątpliwości i powinno być rozumiane jako żołnierza wobec którego wydano ostateczną decyzję w sprawie zwolnienia ze stanowiska służbowego, to pojęcie żołnierza podlegającego zwolnieniu jest niejednoznaczne. Przepis art. 89 ust. 2 u.ż.z. został wprowadzony do pragmatyki służbowej żołnierzy zawodowych na mocy art. 1 pkt 37 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176 poz. 1242). W uzasadnieniu do projektu ustawy stwierdzono, iż “celem dodania w art. 89 ust. 2 (art. 1 pkt 37 projektu) jest jednoznaczne określenie zasad ustalania wysokości uposażeń żołnierzom zawodowym, wobec których odpowiednie organy wojskowe wydały decyzje zwalniające z dotychczas zajmowanych stanowisk służbowych, albo też, w myśl art. 45 ust. 1 i 2 ustawy, były zobowiązane do wydania takich decyzji - do czasu objęcia przez tych żołnierzy kolejnych stanowisk służbowych, przeniesienia ich do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowej". Warunkiem wstępnym do zwolnienia ppłk K. ze stanowiska służbowego w SKW było wydanie przez Ministra Obrony Narodowej decyzji w sprawie odwołania z pełnienia zawodowej służby wojskowej w SKW na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w instytucjach cywilnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1418). Ppłk K. został odwołany z pełnienia zawodowej służby wojskowej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...]z dnia 23 czerwca 2014 r., która określała dzień zakończenia tej służby na 31 lipca 2014. Od tej decyzji żołnierz złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ostateczna decyzja Ministra Obrony Narodowej w sprawie odwołania żołnierza z SKW (decyzja nr [...]) została wydana w dniu 11 września 2014 r. i doręczona żołnierzowi w dniu 16 września 2014 r. Tak więc dopiero 16 września 2014 r. Szef SKW uzyskał wiedzę, że właściwy organ ostatecznie uznał że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych, o której mowa art. 45 ust. 2 pkt 2 u.ż.z., a tym samym, że żołnierz na pewno będzie podlegał zwolnieniu ze stanowiska służbowego. Dopiero w dniu 24 września 2014 r. Szef SKW wydał ostateczny rozkaz personalny w sprawie zwolnienia żołnierza ze stanowiska służbowego. Tymczasem ochrona uposażenia przewidziana jest dla żołnierza "podlegającego zwolnieniu", a nie wobec tego co do którego przeniesienie służbowe jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. W tym stanie rzeczy nieuprawnione jest twierdzenie jakoby Szef SKW naruszył w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, art. 89 ust. 2 u.ż.z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku co do zasady ogranicza się wyłącznie do oceny zasadności zarzutów składających się na podstawy skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na jednym zarzucie – naruszeniu prawa materialnego art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1414), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Stosownie do art. 89 ust. 1 ustawy w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, dyspozycji albo urlopu żołnierz zawodowy, otrzymuje z zastrzeżeniem art. 90 uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do żołnierza zawodowego, który został zwolniony ze stanowiska służbowego albo podlega zwolnieniu ze stanowiska służbowego w przypadkach wymienionych w art. 45 do czasu objęcia obowiązków na stanowisku służbowym, przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowe ( ust. 2 ). Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor kwestionuje ustalenie Sądu I instancji co do tego iż skarżący był żołnierzem podlegającym zwolnieniu w rozumieniu art. 89 ust. 2 ustawy pragmatycznej. Czyni to wyłącznie poprzez zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, wskutek czego zaskarżony wyrok został oparty na błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym niedopuszczalne jest kwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie poprzez zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Oznacza to, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone ( por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017r. I GSK 1035/15 LEX nr 2315549, z dnia 10 marca 2017r. I OSK 1642/15 LEX nr 2273217 ). Z uwagi na niezakwestionowanie w skardze kasacyjnej stanu faktycznego sprawy, ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego możliwa była wyłącznie na gruncie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Wynika z nich, że już od kwietnia 2014r. z uwagi na utratę zaufania do skarżącego organ zamierzał rozwiązać z nim stosunek służbowy. Wskazują na to działania podejmowane wobec skarżącego, takie jak oddelegowanie skarżącego do Ekspozytury SKW w [...] do czasu jego przeniesienia do rezerwy kadrowej, zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego rozkazem personalnym z dnia 27 czerwca 2014 r. nr [...]na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 1 (zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych) z dniem 31 lipca 2014 r. Odnosząc wskazane wyżej okoliczności do daty w jakiej nastąpiło obniżenie dodatku specjalnego należnego skarżącemu, nielogiczne byłoby przyjęcie tak jak chce tego autor skargi kasacyjnej, że nie można uznać skarżącego za żołnierza podlegającego zwolnieniu ze stanowiska służbowego, który korzysta z ochrony wynikającej z art. 89 ust. 2 ustawy. Bezsporne okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na zamiar wykluczenia skarżącego ze służby. Dla oceny statusu skarżącego jako żołnierza podlegającego zwolnieniu bez wpływu pozostają fakty powoływane w skardze kasacyjnej. Data doręczenia skarżącemu ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie odwołania skarżącego z pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Identycznie nie jest istotna data w jakiej decyzja stała się ostateczna. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że dopiero 16 września 2014r. właściwy organ uzyskał wiedzę co do tego że potrzeby Sił Zbrojnych przemawiają za zwolnieniem skarżącego ze służby w SKW pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Tak jak wskazano to wcześniej od kwietnia 2014r. rodzaj działań podejmowanych przez organ w stosunku do skarżącego wskazuje jednoznacznie na zamiar zwolnienia go ze służby. Zamiar ten został zrealizowany już w dniu 23 czerwca 2014r. decyzją Ministra Obrony Narodowej. W tym samym dniu obniżono skarżącemu dodatek specjalny. Należy zatem zgodzić się z oceną Sądu I instancji, iż jeszcze przed wygaśnięciem decyzji przyznającej skarżącemu dodatek specjalny na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. organ przewidywał przeniesienie skarżącego do rezerwy kadrowej MON oraz zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego z powodu zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych. W tej sytuacji stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej nie jest zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie narusza prawa, co na podstawie art. 184 P.p.s.a. skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.