II GSK 2865/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. NSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 921/15 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regulowanych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 921/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów w krajowym transporcie drogowym. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2014r. upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego w L. przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy "[...]" K. G. w zakresie sprawdzenia dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów wykonywania transportu drogowego osób przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414; dalej: u.t.d.), i zezwoleniu nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...]–[...]. W czasie kontroli stwierdzono brak aktualnie potwierdzonej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, aktualnego wykazu pojazdów potwierdzonego przez właściwy organ, aktualnego cennika wraz z ulgami ustawowymi do biletów, aktualnych potwierdzeń uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanych z ich właścicielami lub zarządzającymi: [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Marszałek Województwa L. cofnął K. G. zezwolenie z dnia [...] czerwca 2010 r., na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej [...] - [...]. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] stycznia 2015 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Marszałek Województwa L. ponownie cofnął K. G. zezwolenie z dnia [...] czerwca 2010 r., na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej [...] - [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że skarżący - mimo wezwania - nie złożył dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów wykonywania transportu drogowego, w tym aktualnie potwierdzonej licencji nr [...], aktualnego wykazu pojazdów potwierdzonego przez właściwy organ, aktualnego cennika wraz z ulgami ustawowymi do biletów, aktualnych potwierdzeń uzgodnienia zasad korzystania z wymienionych obiektów dworcowych i przystanków, dokonanych z ich właścicielami lub zarządzającymi. Organ wyjaśnił, że skarżący utracił możliwość korzystania z przystanku początkowego i końcowego – [...], gdyż zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina K. oraz warunków i zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych oraz stawki opłaty za korzystanie przez operatora lub przewoźnika z tych przystanków, przystanek ten może być wyłącznie przystankiem przejazdowym. Urząd Miasta K. pismem z dnia 26 lutego 2014 r. wypowiedział skarżącemu umowę na korzystanie z ww. przystanku. Skarżący nie wystąpił ze stosownym wnioskiem o zmianę zezwolenia, do czego był zobowiązany na podstawie art. 22b pkt 1 i pkt 2 u.t.d. Organ ustalił również, że skarżący nie ma możliwości korzystania z przystanków zlokalizowanych na terenie Miasta W. ([...], [...]), ponieważ nie posiada stosownej zgody. Powyższe wynika z pisma Z. w W. z dnia 15 lipca 2014 r. Wskazano, że stosownie do przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d., zezwolenie cofa się w przypadku stwierdzenia naruszenia lub zmian warunków, na jakich zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Organ stwierdził, że za naruszenie, o którym mowa w przywołanym przepisie, uznać należy wykonywanie przewozów obejmujących przystanki do korzystania, z których przewoźnik nie posiada stosownych uzgodnień. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. G., decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżący przestał spełniać wymogi niezbędne do realizacji zezwolenia z dnia [...] czerwca 2010 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...] - [...]. Skarżący nie złożył w terminie określonym w art. 22b ust. 1 u.t.d. ani na wezwanie aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków, określonych w obowiązującym rozkładzie jazdy będącym załącznikiem do powyższego zezwolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w chwili obecnej skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 22 ust. 1 pkt 3 u.t.d., zawierającym katalog dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia, ponieważ nie przedłożył potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania ze wszystkich przystanków wskazanych w posiadanym zezwoleniu. Powyższe uzasadniało cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. K. G. zaskarżył powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z akt sprawy WSA wywiódł, że w sprawie nie jest sporne to, że K. G. dnia 23 kwietnia 2014 r., tj. w dniu kontroli, nie posiadał i mimo wezwania przez organ nie przedstawił aktualnych potwierdzeń uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i wymienionych w decyzji przystanków. Skarżący nie posiadał również aktualnego wykazu pojazdów potwierdzonego przez właściwy organ, aktualnie potwierdzonej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, aktualnego cennika wraz z ulgami ustawowymi do biletów. W piśmie z dnia 26 lutego 2014 r. Urząd Miasta w K. poinformował o wypowiedzeniu K. G. umowy wyrażającej zgodę na korzystanie z przystanku komunikacyjnego [...]. Okoliczność braku umowy na korzystanie z przystanków autobusowych przez K. G. w W. potwierdzało pismo Z. w W. z dnia 15 lipca 2014 r. (k. 15 akt adm.). W tak ustalonym stanie sprawy Sąd przytoczył treść art. 22b ust. 1 w związku z art. 22 u.t.d., zgodnie z którymi przewoźnik drogowy ma obowiązek zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany dotyczące m. in. rozkładu jazdy czy potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków. Zdaniem WSA, skoro skarżący do aktualnego rozkładu jazdy nie dołączył aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z ww. przystanków, to nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 22b ust. 1 u.t.d. Powyższe stanowiło naruszenie jednego z warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane, obligujące organ do cofnięcia zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d., zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Decyzja o cofnięciu zezwolenia nie jest zatem decyzją uznaniową ani też nie zezwala na żadną dowolność. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia w przypadku wystąpienia przesłanki, o której mowa w przepisie art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. - w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Według Sądu I instancji organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i uznały, że brak aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z wyżej wskazanych przystanków stanowi naruszenie jednego z warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane i w konsekwencji cofnęły zezwolenie na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. G. zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 4 pkt 2 i art. 90 pkt 1 i 2 w zw. z art. 22b ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 97/26/WE (Dz. Urz. UE Nr L 300 z 2009 r., s. 51) przez błędną wykładnię i nienależyte zastosowanie, w następstwie uznania za zgodne z wymaganiami tych przepisów wyznaczenie przewoźnikowi, po myśli art. 90 pkt 1 u.t.d., tak krótkiego terminu, który - w znanych organowi okolicznościach dotyczących sytuacji osobistej przewoźnika - nie pozwala mu na dopełnienie czynności, do dopełnienia których został wezwany, 2) przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. a także art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji. Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzono, że w sytuacji, gdy skarżący nie zdołał, z przyczyn od siebie niezależnych - za jakie uznał osadzenie w zakładzie karnym - zrealizować uaktualnienia dokumentacji dotyczącej uzgodnienia odnoszącego się do korzystania z przystanków, to nie zachodziły przesłanki do przyjęcia, że powstały warunki cofnięcia zezwolenia. Organ - w ocenie autora skargi kasacyjnej - powinien więc tak wyznaczyć skarżącemu termin - o którym mowa w art. 90 pkt 1 u.t.d. - by jego bieg rozpoczął się z dniem opuszczenia przez skarżącego zakładu karnego, albo rozważyć zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 90 pkt 2 u.t.p., tj. zawieszenie zezwolenia. Sformułowanie względem przewoźnika osadzonego w zakładzie karnym wezwania do dokonania czynności, których ze względu na jego status osadzonego, nie jest w stanie wykonać w zakreślonym mu terminie, stanowi zdaniem skarżącego czynność organu pozostającą w sprzeczności z przepisami art. 7 i 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP. Autor skargi kasacyjnej zwrócił też uwagę, że organy nie poczyniły ustalenia, z jaką datą skarżący utracił prawo do korzystania z przystanku końcowego w K. - [...], zaś brak takiego ustalenia rzutuje na prawidłowość oceny, że skarżący nie dopełnił obowiązków z tym związanych, tak w zakresie pozyskania nowych uzgodnień dotyczących przystanku końcowego w K., jak i w zakresie stosownych notyfikacji w ramach określonych ustawą. W piśmie z dnia 20 kwietnia 2016 r. skarżący zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały kompleksowo wymienione w § 2 powołanego artykułu. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z wad, która mogłaby stanowić o nieważności postępowania sądowego prowadzonego przez WSA w Lublinie, kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane w zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego trzeba wskazać, że zgodnie z przepisem art. 22b ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Stosownie zaś do treści art. 90 pkt 1 powołanej ustawy, w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, organ ten wzywa przedsiębiorcę do spełnienia tych wymogów w wyznaczonym terminie. W myśl art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. W świetle zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji poza sporem zatem jest, że decyzja o cofnięciu zezwolenia na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. ma charakter związany i nie zależy od uznania organu. Dopiero jednak gdy zrealizują się przesłanki faktyczne zastosowania przepisu, może dojść do zastosowania skutków określonych w jego dyspozycji. W przypadku decyzji związanej, zaistnienie przesłanek zobowiązuje organ do zastosowania określonego skutku, co nie oznacza, że na etapie ustalania stanu faktycznego dotyczącego spełnienia przesłanek nie powinno dojść do ocen i kwalifikacji okoliczności faktycznych. W rozpoznawanej sprawie, formułując co do poczynionych ustaleń faktycznych zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 (z uchybieniem obowiązku podania jednostki redakcyjnej) oraz art. 80 k.p.a. wnoszący skargę kasacyjną ograniczył się do wskazania, że nie ustalono z jaką datą, wobec wypowiedzenia umowy z Gminą K., wyekspirowała umowa skarżącego o korzystanie z przystanku [...]. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał jednak skutecznie, w jaki sposób nawet trafnie postawiony zarzut tylko w tym zakresie mógł mieć wpływ na wynik sprawy, skoro podstawą cofnięcia zezwolenia był szereg braków w dokumentacji, w tym także brak aktualnie potwierdzonej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, aktualnego cennika wraz z ulgami ustawowymi do biletów oraz innych - szczegółowo wymienionych w decyzji uzgodnień z właścicielami lub zarządzającymi przystankami. Trzeba tymczasem wyjaśnić, że aby zarzut naruszenia przepisów postępowania mógł być uznany za skuteczny autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że naruszenie to miało wpływ i to istotny na wynik sprawy. Tego wymogu skarga kasacyjnie nie spełnia. W tym stanie rzeczy - skoro zgodnie z niepodważonym skutecznie stanem faktycznym sprawy skarżący, mimo wezwania nie przedłożył w wyznaczonym terminie uaktualnionych dokumentów potwierdzających spełnienie warunków wykonywania transportu drogowego osób, a szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji - prawidłowo uznano, że co do zasady zachodziły uzasadnione przesłanki do zastosowania art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. i cofnięcia skarżącemu na tej podstawie przedmiotowego zezwolenia. Odrębną kwestią jest zaś zasadność zarzutu dotyczącego konieczności dokonania oceny, czy wyznaczony przez organ termin w okolicznościach tej sprawy (osadzenie przewoźnika w zakładzie karnym od [...] kwietnia 2014 r. do [...] kwietnia 2015r.) pozwalał skarżącemu na uzupełnienie braków dokumentacji potwierdzającej spełnianie wymogów wykonywania transportu drogowego osób jak i czy powinno mieć miejsce zawieszenie początku biegu tego terminu do dnia zwolnienia z zakładu karnego. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera cytowany już wyżej przepis art. 90 pkt 1 u.t.d. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt II GSK 312/08, uregulowanie art. 90 u.t.d. ma na celu złagodzenie rygorów z art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. i danie przedsiębiorcy szansy na poprawę w wyznaczonym terminie. Zasadne jest przy tym stanowisko, że wezwanie przedsiębiorcy do usunięcia naruszeń w określonym terminie jest obligatoryjnym etapem postępowania, mającym na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorcy. Ustawodawca w treści art. 90 pkt 1 u.t.d. nie określił jednak, w jakim terminie przewoźnik zobowiązany jest do wykazania, że nadal spełnia prawem przewidziane wymogi. Wyznaczenie tego terminu pozostawiono właściwemu organowi. Nie ulega kwestii, że termin - o którym mowa w art. 90 pkt 1 u.t.d. - powinien być odpowiedni, co oznacza, że organ przy jego wyznaczaniu powinien mieć na uwadze nie tylko konieczność szybkiego przywrócenia stanu praworządności ale także realną możliwość wykonania przez przewoźnika nałożonych na niego obowiązków. Nie można się jednak zgodzić ze stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną, że w sytuacji długotrwałej przeszkody co do możliwości wykonania wezwania – to jest w przypadku, gdy z przyczyn od siebie niezależnych, za jakie skarżący uznał osadzenie w zakładzie karnym - bieg terminu powinien rozpocząć się od dnia opuszczenia zakładu karnego. Nie ma żadnych podstaw prawnych ku temu. Należy natomiast mieć na względzie, że niewątpliwie w interesie społecznym jest aby regularny przewóz osób w transporcie drogowym był wykonywany i to w zgodzie z określonymi prawem wymogami, ze względu bezpieczeństwo, konieczność przestrzegania porządku publicznego i poszanowanie pasażerów. O ile rzeczywiście interes skarżącego - szczególnie w zakresie stosowania przepisów nieostrych - powinien być uwzględniany przy wyznaczaniu przez organ terminu do wykonania określonych obowiązków, o tyle nie może on stanowić jedynego czynnika, którym kieruje się organ - stojący przecież na straży praworządności, mający na uwadze również interes społeczny (art. 7 k.p.a.) i strzegący prawidłowości prowadzonej działalności reglamentowanej. Przychylenie się do stanowiska autora skargi kasacyjnej prowadziłoby w istocie do pozbawienia organu możliwości realizacji tych funkcji. Co więcej, organ postępując w sposób prezentowany w skardze kasacyjnej sam naruszyłby art. 7 k.p.a. Obiektywna ocena sytuacji zaistniałej w sprawie nie pozwalała zatem uznać, że niewątpliwy interes przewoźnika - w tym, aby oczekiwać aż ustaną długotrwałe przeszkody w uzupełnieniu przez niego zaistniałych braków zezwolenia - jest interesem "słusznym" w rozumieniu art. 7 k.p.a. Poza tym trzeba wziąć pod uwagę i to, że przewoźnikowi konieczność zgłaszania zmian co do danych zezwolenia winna być znana jeszcze przed wezwaniem wystosowanym w tym zakresie przez organ. Jak już wskazano zgodnie z art. 22b ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest przecież obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Według ust. 2 jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia. Ponadto podkreślić wypada, że w rozpoznawanym przypadku organ - właśnie mając na względzie interes skarżącego - uwzględnił jego wniosek o przedłużeniu pierwotnie wyznaczonego terminu. W czasie wyznaczonego tak terminu do Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. wpływały pisma dotyczące uzgodnień zasad korzystania z przystanków, których braki w czasie kontroli dostrzeżono, w tym również same uzgodnienia. Mimo to, wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów w krajowym transporcie osób nastąpiło na skutek dalszych braków w przedłożonych dokumentach, w tym braku potwierdzonej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a także braku uzgodnień, bądź wobec informacji o wypowiedzeniu umowy wyrażającej zgodę na korzystanie z przystanku komunikacyjnego (pismo z Urzędu Miasta K. z dnia 26 lutego 2014 r.), czy pisma Z. w W. z dnia 15 lipca 2014 r. o niepotwierdzeniu faktu istnienia obowiązującej umowy z przewoźnikiem na korzystanie z przystanków. Dokładne wyszczególnienie brakujących dokumentów znajduje się w postanowieniu o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia (k. 17 akt administracyjnych), a sporu co do tych okoliczności w sprawie nie było i na etapie postępowania kasacyjnego nie ma. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 90 ust. 1 u.t.d. - przez wadliwe wyznaczenie terminu do spełnianie wymogów będących podstawą wydania zezwolenia z pominięciem wymogu uwzględnienia interesu społeczny i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Brak argumentów popierających twierdzenie, że w sprawie doszło do wyznaczenia przez organ terminu z naruszeniem konstytucyjnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Sąd I instancji - wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną - nie miał podstaw, by organom zarzucić naruszenie obowiązku stania na straży praworządności (art. 7 k.p.a.) czy też naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Jako całkowicie niezrozumiały należy ocenić zarzut naruszenia art. 90 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009. Stosownie do treści art. 90 u.t.d. w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, organ ten (stosownie do pkt 2 tego artykułu) zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d., to jest zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym. Natomiast art. 90 pkt 2 u.t.d., który przywołuje skarżący kasacyjnie, niewątpliwie odnosi się do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego uregulowanego w art. 5 i nast. u.t.d. Nie ulega kwestii, że są to odrębne zezwolenia, udzielane i cofane w uregulowanych odrębnie trybach. Potwierdza to również sama treść art. 90 u.t.d., w którym mowa jest zarówno o zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o licencji, jak i zezwoleniu – w tym o zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym. Z tych wszystkich względów podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, uznać należało za nieusprawiedliwione. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.