I OSK 1205/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Kremer del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2473/15 w sprawie ze skargi A.P. i K.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1.uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z 7 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2473/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A.P. i K.P. , uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z 27 maja 2015 r., nr GBN.6853.23.2015, w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżących koszty postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy. Starosta [...] decyzją z [...] maja 2015 r. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 1,26 ha i nr [...] o pow. 0,48 ha, stanowiącej własność A. i K. małżonków P., poprzez zezwolenie P. na założenie i przeprowadzenie w granicach pasa technologicznego, przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]", a w szczególności na: - zezwoleniu na przeciągnięciu nad nieruchomością przewodów napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV [...], tj. przewodów fazowych 3x AFL-8350 mm2 i odgromowych linii 2xOPGW 48J skojarzonych ze światłowodem z jednoczesnym wybudowaniem na granicy tych działek w obrębie pasa technologicznego słupa energetycznego kratowego serii E33 podtrzymującego te przewody oraz późniejszym funkcjonowaniu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji; - dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez P. w celu wykonania czynności związanych z budową, eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów; - ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (tj. po 35 m w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 m wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska; - wycinkę istniejącego na nieruchomości drzewostanu w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycinkę drzewostanu na obszarze pasa technologicznego oraz trwałe lub okresowe wyłączenie części nieruchomości (w obrębie pasa technologicznego) z produkcji rolnej i/lub leśnej. Starosta wskazał na lokalizację i powierzchnię ograniczenia: - na działce nr [...] - pow. 0,3571 ha (pas technologiczny wymiarach 70 m i 51 m) stosownie do złącznika graficznego nr 1 do decyzji, - na działce nr [...] - pow. 0,1332 ha (pas technologiczny wymiarach 70 m i 19 m) stosownie do złącznika graficznego Nr 2 do decyzji. Starosta wskazał również na okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015 r. do grudnia 2016 r., nie dłużej niż 60 dni. Powyższą decyzją Starosty zobowiązano również inwestora P. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu linii energetycznej, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania. Zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r., Nr XXXV/270/2014 (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2015 r., poz. 123), część działek nr [...] i [...] położonych w miejscowości [...] gm. [...] znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu EE - teren infrastruktury elektroenergetycznej. Na terenie tym dopuszcza się lokalizację inwestycji pn. "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...]" dla dwutorowej linii energetycznej NN 400 kV [...], a polegającej m. in. na rozmieszczeniu obiektów i urządzeń jak: słupów i przewodów elektroenergetycznych oraz infrastruktury towarzyszącej, w tym dróg do obsługi infrastruktury elektroenergetycznej. Złożenie wniosku przez inwestora i wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem przez P. rokowań z właścicielami, celem uzyskania zgody na dobrowolne udostępnienie inwestorowi nieruchomości (protokoły rozbieżności sporządzone w dniach [...] lutego 2014 r., [...] lutego 2014 r., [...] kwietnia 2014 r. i [...] sierpnia 2014 r., pisma z [...] listopada 2014 r. adresowane do małżonków P. o wyrażenie zgody na ustanowienie na przedmiotowej nieruchomości, w drodze umowy służebności przesyłu na rzecz inwestora – P. i wyrażeniu zgody na realizację inwestycji na przedmiotowej nieruchomości, które pozostały bez odpowiedzi.). Ostatecznie skarżący nie wyrazili zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości w celu realizacji przedmiotowej inwestycji. Od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2015 r. odwołanie złożyli A. i K. małżonkowie P., zarzucając jej naruszenie art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] uznając, że zarówno poczynione przez niego ustalenia jak i podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie za prawidłowe. W związku z podniesionymi zarzutami strony organ odwoławczy dokonał oceny spełnienia przesłanek wynikających z art. 124 ust. 1 u.g.n. i wskazał, iż Starosta [...] orzekając o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości prawidłowo stwierdził, że wniosek P. spełnia wymogi przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n., albowiem wskazana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], złożenie wniosku poprzedzone zostało rokowaniami inwestora z właścicielem nieruchomości w sprawie uzyskania zgody na wykonanie ww. prac, spełnione zostały zatem wymogi formalne wniosku, jak i inwestycja stanowi niewątpliwie cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i ma znaczenie ponadlokalne. Podniósł nadto, że realizacja inwestycji polegającej na umieszczeniu przewodów linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości gruntowej ma zaspokajać potrzeby społeczeństwa w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną w północno- wschodniej części kraju i została ujęta w Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 podjętej Uchwalą Nr 239 Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2011 r. (MP z 2012 r. poz. 252), zaplanowana do realizacji w 2015 r., a termin jej ukończenia określono do końca 2016 r. W skardze na decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. A. i K. małżonkowie P. zarzucili jej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., a polegające na nieprecyzyjnym określeniu przez Starostę [...] lokalizacji i powierzchni ograniczenia w korzystania z nieruchomości, która to decyzja faktycznie odnosi się do całej jej powierzchni. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Uwzględniając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z 7 stycznia 2016 r., IV SA/Wa 2473/15 – w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przepisu tego wynikają następujące przesłanki uzasadniające decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości: - uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego, służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektów; - brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego opisanej w ust. 1 powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, która zobowiązana jest dołączyć do wniosku dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Zdaniem Sądu I instancji materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych uprawniał do twierdzenia, że spełnione zostały wszystkie wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej działki stanowiącej własność skarżących małżonków P. Ponieważ strony nie doszły do porozumienia, a inwestor podtrzymywał wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na przeprowadzenie opisanej wyżej inwestycji, niewątpliwie celu publicznego, zasadnym było wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia. Jednakże decyzja Starosty [...] dotknięta jest wadliwością z tego względu, iż w niniejszej sprawie konieczne było wyjaśnienie oraz zbadanie wszelkich istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności, czego organ I instancji nie przeprowadził. W szczególności powyższe odnosi się do przeprowadzenia wnikliwej analizy dotyczącej ustalenia najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji dla właścicieli nieruchomości, a polegające na dokładnym wskazaniu rodzaju, ilości i miejsca położenia drzew podlegających wycince. Nie do zaakceptowania jest przyjęcie przez Starostę ogólnego sformułowania zawartego w decyzji, umożliwiającego inwestorowi na dowolną interpretację zapisów decyzji tj. "w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycinkę drzewostanu na obszarze pasa technologicznego oraz trwałe lub okresowe wyłączenie części nieruchomości (w obrębie pasa technologicznego) z produkcji rolnej i/lub leśnej". Powyższe ograniczenie znacznie wykracza poza konieczny zakres, który winien był być w sposób bardzo dokładny zakreślony. Przede wszystkim, organ I instancji powinien był ustalić rodzaj i ilość drzew w obszarze pasa technologicznego podlegających wycince jak również określić dokładnie, zawężając pozostały teren podlegający ingerencji inwestora, jakie drzewa, w jakiej ilości i w jakim miejscu położone, mogą ewentualnie zostać usunięte. Ogólne sformułowanie zawarte w decyzji o treści: "w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji" stanowi rażące naruszenie art. 124 u.g.n., poprzez ograniczenie ponad miarę korzystania przez skarżących z ich własności i umożliwiając inwestorowi na dokonywanie dowolnej ingerencji na nieruchomości, bez koniecznego uzasadnienia i bez wskazania rzeczywistej potrzeby. W świetle powyższego, zdaniem Sądu I instancji, obie decyzje winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego celem ponownego przeanalizowania wniosku inwestora i pod tym kątem dokonania stosownych ustaleń celem podjęcia racjonalnego rozstrzygnięcia w sprawie, umożliwiającego zarówno właścicielom jak i inwestorowi prawidłowe funkcjonowanie na objętym ograniczeniem terenie. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 stycznia 2016 r., IV SA/Wa 2473/15, wniosły P. . Zaskarżając wyrok w całości zarzuciły mu naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wymaga określenia rodzaju, ilości i miejsca położenia drzew w obszarze pasa technologicznego podlegających wycince, jak również dokładnego określenia, przy zawężeniu pozostałego terenu podlegającego ingerencji inwestora, jakie drzewa, w jakiej ilości i w jakim miejscu położone, mogą ewentualnie zostać usunięte, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości powinna wyłącznie wskazywać przebieg inwestycji i zakres ograniczenia władztwa tylko w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji oraz pozostawać w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. w zw. z art. 112 ust. 3 u.g.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji dowolne przyjęcie, że ustalenie najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji ma polegać wyłącznie na dokładnym wskazaniu rodzaju, ilości i miejsca położenia drzew podlegających wycince, bez odniesienia się do przesłanek tych przepisów, podczas gdy analiza uciążliwości powinna opierać się i nie może wykraczać poza uregulowania zawarte w art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. oraz art. 112 ust. 3 u.g.n. II. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 141 § 4 w. zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że odpowiadały one prawu, przy czym naruszenie to nastąpiło na skutek niewłaściwej kontroli legalności działalności organów I i II instancji, co doprowadziło Sąd do ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału i przyjęcia, że organ I instancji nie wyjaśnił i nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego w zakresie najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji dla właściciela nieruchomości; 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia przyczyn uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości, przy odniesieniu się tylko do jednego z elementów obu decyzji, tj. ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie wycinki drzew, przy pominięciu pozostałych rodzajów ograniczeń wskazanych w decyzji organu I instancji, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez uchylenie obydwu decyzji z uwagi na fakt, że Sąd I instancji uznał, że doszło do rażącego naruszenia art. 124 u.g.n., podczas gdy decyzje te odpowiadały prawu. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów, powołanych w ramach obydwu podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności zasadniczo podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Tym niemniej, zważywszy na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej, w szczególności to, że główny nacisk został położony na zarzuty naruszenia prawa materialnego (o czym świadczy choćby ostatni z zarzutów – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. – błędnie powołany w ramach drugiej podstawy kasacyjnej), a zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są jedynie konsekwencją niewłaściwego odczytania przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n. – postawione w skardze kasacyjnej zarzuty można i należy rozpoznać łącznie. Słusznie podnosi skarżąca kasacyjnie, że za nieuprawnione, w szczególności nie wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n., należy uznać twierdzenie Sądu I instancji, że organ był zobowiązany do określenia ilości drzew przeznaczonych do wycięcia oraz ich precyzyjnego położenia. Wystarczy bowiem, że organ wskazał, na jakim obszarze drzewa mogą podlegać wycięciu (chodzi o pas technologiczny), a ich liczba może być zależna od różnych czynników związanych z realizacją inwestycji. O tym, w jakim trybie rozstrzygana jest kwestia dopuszczalności wycięcia poszczególnych drzew decydują odrębne przepisy. W tym postępowaniu chodzi jedynie o określenie rodzaju dopuszczalnych czynności inwestora na określonym obszarze, w ramach uzyskanego zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Ostateczna liczba wyciętych drzew może mieć znaczenie jedynie dla ustalenia wysokości odszkodowania, wypłacanego w trybie art. 124 ust. 4 w zw. z art. 128 ust. 4 u.g.n. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lutego 2012 r., I OSK 357/11, podkreślił, że "Cały zatem proces technologiczny prowadzonej inwestycji pozostaje poza decyzją, o której mowa w powyższym przepisie [art. 124 ust. 1 u.g.n.]. Na obecnym zaś etapie istotne było wyłącznie, że kwestionowana decyzja zakreśla obszar, w którym te prace będą wykonywane oraz, że obszar ten został objęty zajęciem z przeznaczeniem na ściśle określony cel, ograniczając prawo własności właściciela do swobodnego dysponowania wskazaną częścią nieruchomości (LEX nr 1136695). Pogląd ten Sąd w niniejszym składzie podziela. Dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy należało zatem ocenić, czy wydając kwestionowaną decyzję organ poprawnie określił obszar zajęcia nieruchomości, niezbędny dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na założeniu i przeprowadzeniu w granicach pasa technologicznego na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...], stanowiących własność A. i L. małżonków P., przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]". W tym celu należało przeanalizować treść decyzji organu I instancji. Zakres ograniczenia, w niniejszym przypadku, determinował plan miejscowy. Do ustaleń planu odwołują się decyzje organów obydwu instancji (I instancji w pkt 3 i 4). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść decyzji Starosty [...] z [...] maja 2015 r. należy odczytywać poprzez jej strukturę, a jest ona następująca. W pkt 1 określono charakter (rodzaj) inwestycji, z uwagi na którą udziela się zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W pkt 2 określono czynności, jakich może dokonywać inwestor w ramach uzyskanego zezwolenia oraz zakazy dla właściciela nieruchomości – te ostatnie ograniczone do pasa technologicznego. I po trzecie (pkt 3), określenie części nieruchomości, na której obowiązuje zezwolenie na ograniczenie w korzystaniu z niej (jej obszaru, położenia). Z całokształtu decyzji Starosty [...] z [...] maja 2015 r. (utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy), w tym z jej punktu 3 wynika zatem, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez jej właściciela, związane z inwestycją, powinny mieścić się w ramach ustalonego pasa technologicznego, którego rozmiary, powierzchnię i przebieg decyzja określa w sposób szczegółowy. Uwzględniając zatem zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że ustalenia powyższe były wystarczające do rozpoznania skargi i jej oddalenia. Mimo bowiem, że także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 141 § 4 w. zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., okazały się również zasadne, to były one tylko konsekwencją niewłaściwego odczytania przez Sąd I instancji przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n. Z tego bowiem wzięły się niewłaściwe wytyczne Sądu Wojewódzkiego co do koniecznego zakresu wyjaśnienia sprawy i niewłaściwe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie stało to jednak na przeszkodzie rozstrzygnięciu sprawy co do istoty przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając to na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. W oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. Sąd uznał również, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, jako że kosztami tymi musieliby być obciążeni właściciele nieruchomości ograniczeni w sposobie korzystania z niej dla realizacji celu publicznego.