VI SA/Wa 1657/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2015 r. sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę w całości W dniu [...] marca 2012 r. w [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował H. N. w imieniu i na rzecz Spółki "S" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Kierowca wykonywał przewóz drogowy ładunku w postaci odpadów drewnianych (zrzyny sosnowej). Podczas kontroli sprawdzono rzeczywistą masę całkowitą oraz naciski osi zespołu pojazdów. W wyniku dwukrotnego ważenia, przy uwzględnieniu dopuszczalnych tolerancji, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisku na podwójną oś napędową pojazdu, przekroczenie o 4,5 t; - nacisku na przednią oraz tylną oś przyczepy, przekroczenie odpowiednio o 1t i 0,3t; - rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, przekroczenie o 10,05 t. Ważenia zatrzymanego zespołu pojazdów wraz z ładunkiem dokonano na wyznaczonym, legalizowanym miejscu do ważenia pojazdów za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o numerach fabrycznych [...],[...]. Wagi posiadały aktualne świadectwa homologacji. Wobec stwierdzonych naruszeń, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nałożył na Spółkę "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 6.360 zł za przekroczenie nacisków na poszczególne osie oraz za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Powyższą decyzję "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uczyniła przedmiotem odwołania, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie – uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka zarzuciła zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, wskazując, że dochowała należytej staranności i nie miała wpływu ani też nie godziła się na powstanie naruszeń w trakcie przewozu. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, stosując art. 138 § 2 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ww. ustawy o drogach publicznych oraz lp. 7 pkt 1 lit. "b" i "c", lp. 7 pkt 9 lit. "d" i "e", lp. 9 pkt 4 lit. "c" załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, art. 5 ust. 2 w związku z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321), uchylił zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, powołując ww. przepisy, ponownie nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 6.360 zł. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji Następnie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po raz kolejny nałożył na Spółkę karę w wysokości 6.360 zł. W odwołaniu od tej decyzji "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 oraz art. 40c ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, że zaistniały przesłanki do nałożenia kary na podmiot dokonujący przewozu; niezastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w sytuacji, gdy ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że podmiot dokonujący przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia i dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem; niezastosowanie art. 61 ust. 15 i 16 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym w sytuacji, gdy ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że Spółka dokonywała przewozu drewna; niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z 2012 r., poz. 536). Ponadto, Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym: art. 7 i art. 77 kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz poprzestanie wyłącznie na dowodach ukierunkowanych na tezę, że przewożony ładunek, mimo iż został uznany za drewno, nie podlega przeliczeniu z jednostek przestrzennych na sześcienne w celu ustalenia właściwej wysokości ewentualnej kary administracyjnej. Zdaniem strony, dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstałe przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Wskazała, iż przepisy ww. ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw wprowadziły w dotychczasowym art. 61 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym dodatkowe ust. 15-17, zgodnie z którymi przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik do ww. rozporządzenia, gęstość sosny wynosi 740 kg/m3. W ocenie Spółki, całkowita masa 60 mp przewożonego ładunku powinna zatem wynosić 18,648 t (iloczyn: 60 x 740 x 0,42). Suma mas pojazdów i ładunku wynosi 21,210 t, tym samym więc nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych w tym zakresie norm. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) oraz lp. 7 pkt 1 lit. "b" i "c", lp. 7 pkt 9 lit. "d" i "e", lp. 9 pkt 4 lit. "c" załącznika nr 2 do ww. ustawy o drogach publicznych, a także art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 5 w związku z art. 8 ww. ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz § 1 i § 2 ww. rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki w sprawie określenia gęstości drewna, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podmiot wykonujący przejazd winien tak działać, aby normy prawa były przestrzegane, natomiast ryzyko ich naruszenia obciąża przedsiębiorcę, zwłaszcza w przypadku nieuwzględnienia czynników atmosferycznych mogących mieć wpływ na przewożone odpady drewniane i powodujących przekroczenie dopuszczalnego ciężaru pojazdów poruszających się po drogach publicznych. Podmiot wykonujący przejazd powinien był je przewidzieć i nie dopuścić, by przewóz odbywał się z naruszeniem obowiązujących przepisów. Organ, przywołując definicje "należytej staranności" i "braku wpływu", stwierdził, iż nie zachodziły w tym przypadku okoliczności wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, stawiając tożsame zarzuty, jakie podniosła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2014 r. Spółka podtrzymała swoje zarzuty, twierdzenia i wnioski prezentowane w skardze, wskazując, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstałe naruszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2850/13 uwzględnił skargę Spółki, uchylając zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1781/14 uchylił rozstrzygnięcie Sądu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że Sąd I instancji przyjął dowolną ocenę, że nieautomatyczne wagi elektroniczne typu SAW 10C/II przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisków kół i osi pojazdów, z wyłączeniem możliwości dokonywania pomiarów masy całkowitej pojazdów. Zdaniem NSA, wagi, jakich użyto w sprawie, mogą służyć do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i pomiaru nacisku osi, natomiast wynikający z protokołu kontroli sposób ważenia nie budzi zastrzeżeń. W tych okolicznościach Sąd I instancji nie miał podstaw do kwestionowania wyników ważenia. Nadto, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w dniu kontroli nie obowiązywało ww. rozporządzenie Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki w sprawie określenia gęstości drewna, a zatem – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji – w chwili załadunku zespołu pojazdów strona nie mogła dokonać tej czynności w zgodzie z tym rozporządzeniem. W takiej sytuacji Sąd I instancji winien był więc wyjaśnić i wskazać, jak należało ustalić rzeczywistą masę ładunku drewna, a także, czy rzeczywiście przyjęty przez organ sposób ważenia ładunku był wadliwy, biorąc pod uwagę treść art. 61 ust. 1 i 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. W przeciwnym razie zachodzi podstawa do stwierdzenia naruszenia i ustalenia wysokości kary. NSA podkreślił również, że WSA w Warszawie błędnie przyjął, iż przekroczenie masy całkowitej pojazdu mogło wynikać ze zwiększenia masy drewna "pod wpływem ponadprzeciętnej wilgoci", na co przedsiębiorca organizujący transport w kontenerach nie miał wpływu z uwagi na wilgoć czy deszcz. Sąd II instancji uznał to stanowisko Sądu I instancji za nieprawidłowe. Również za wadliwe NSA uznał stanowisko, że strona dochowała należytej staranności przy organizowaniu przewozu, i że w związku z tym postępowanie powinno być umorzone. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien ocenić, według jakich przepisów należało wyliczyć rzeczywistą masę ładunku zrzyn sosny oraz masy całkowitej lub ładowności pojazdu w sytuacji, gdy w dacie kontroli nie obowiązywało ww. rozporządzenie w sprawie określania gęstości drewna, i czy wobec tego zastosowana podczas kontroli procedura dotycząca pomiarów w zakresie rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów, powodująca nałożenie kary, naruszała prawo, co powinno pozwolić na ocenę legalności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ponownie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1781/14, mocą którego sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Zgodnie z brzmieniem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że odstąpić od niej wojewódzki sąd administracyjny może wyłącznie, jeżeli po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, a przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd I instancji, któremu została ona przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), miała miejsce zasadnicza zmiana oceny stanu faktycznego sprawy, lub zmienił się istotnie stan prawny albo w tym czasie, w innej sprawie, została podjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwała zawierająca odmienną wykładnię prawa, niż dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w jego wiążącym wyroku, albo gdy takiej odmiennej wykładni dokonał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012 r. o sygn. akt II OSK 1023/11, publ. LEX nr 1234032; B. Gruszczyński, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, wyd. 3, s. 566; H. Filipczyk, Granice związania sądu I instancji wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny – uwagi na tle orzecznictwa w sprawach podatkowych, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2012, nr 2, s. 40-41). Żadna z tych okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie, zatem rozpoznający niniejszą sprawę Sąd pozostaje w pełni związany wytycznymi i wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w zapadłym w sprawie wyroku z dnia 17 marca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1781/14. Zastosowanie się do tych wskazań służy w szczególności zapewnieniu jednolitości orzecznictwa, a przez to poszanowaniu praworządności i równości wobec prawa (por. A. Skoczylas, Glosa do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r. o sygn. akt I FPS 1/08, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2009, nr 1, poz. 4, s. 24). W powołanym wyroku z dnia 17 marca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1781/14 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że zastosowane do pomiaru kontrolowanego zespołu pojazdów nieautomatyczne wagi elektroniczne typu SAW 10C/II mogą służyć do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i pomiaru nacisku osi, natomiast wynikający z protokołu kontroli sposób ważenia nie budzi zastrzeżeń. W tych okolicznościach ponownie rozpoznający niniejszą sprawę Sąd nie ma podstaw do kwestionowania wyników ważenia. Stosując obowiązujące w dniu kontroli przepisy, należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli zatem w wyniku przeprowadzonego ważenia pojazdu stwierdzone zostanie przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej bądź nacisków na osie, zaś przejazd pojazdem nienormatywnym odbywa się bez wymaganego prawem zezwolenia, to właśnie wyniki ważenia będą stanowiły podstawę do stwierdzenia naruszenia i obliczenia wysokości kary pieniężnej, jak to prawidłowo uczyniono w niniejszej sprawie. W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów stwierdzono bowiem następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk 11,0 t na pierwszej pojedynczej osi nienapędowej pojazdu – przekroczenie o 1,0 t; nacisk 10,30 t na drugiej pojedynczej osi nie napędowej pojazdu – przekroczenie o 0,30 t; nacisk 20,60 t na podwójnej osi napędowej pojazdu – przekroczenie o 4,60 t; łączna masa zespołu pojazdów – 50,05 t – przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 10,05 t. Nader istotne jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku zwrócił także uwagę, iż w dniu kontroli nie obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z 2012 r., poz. 536), a więc w chwili załadunku zespołu pojazdów strona nie mogła dokonać tej czynności w zgodzie z tym rozporządzeniem. Przewożony ładunek zrzyny sosnowej nie jest drewnem, w rozumieniu art. 61 ust. 15 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a zatem przepis ten nie mógł mieć zastosowania. W konsekwencji przewoźnik nie był uprawniony do ustalania rzeczywistej masy ładunku na podstawie art. 61 ust. 15 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a jedynym sposobem zweryfikowania masy tego ładunku było jego zważenie, którego dokonał organ, i które nie budzi zastrzeżeń. Bez znaczenia prawnego dla sprawy pozostaje to, czy przekroczenie masy całkowitej zespołu pojazdów wynikało ze zwiększenia masy zrzyny sosnowej "pod wpływem ponadprzeciętnej wilgoci", czy też nie, wszak przedsiębiorca organizujący transport w kontenerach mógł dostosować przewóz do warunków atmosferycznych (wilgoć czy deszcz), na co Naczelny Sąd Administracyjny również zwraca uwagę w swym ww. wyroku. Nie można wobec tego przyjąć, że strona skarżąca dochowała należytej staranności przy organizowaniu przewozu, i że w związku z tym postępowanie powinno być umorzone. Podkreślić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy, a zatem sam wynik ważenia, potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych, wystarcza do nałożenia kary pieniężnej. W świetle art. 64 ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. W myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Zgodnie z art. 13g ust. 1, ust. 1a i 1b pkt 1 tej ustawy, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę, o której mowa w ust. 1, ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do lp. 7 i 9 załącznika nr 2 do ww. ustawy o drogach publicznych, kary pieniężne wynoszą: za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t: pkt 1) dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: b) powyżej 10,0 t do 10,5 t – 480 zł, c) powyżej 10,5 t do 11,0 t – 1.080 zł; pkt 9) dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: d) powyżej 18,0 t do 19,0 t – 1.080 zł, e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 19,0 t dodatkowo – 900 zł; za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: pkt 4) zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy: c) powyżej 50,0 t do 64,0 t – 1.440 zł. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych parametrów nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości. W niniejszej sprawie kara pieniężna jest sumą kar za każde naruszenie dopuszczalnych norm i wynosi: 480 zł + 1.080 zł + 1.080 zł + 900 zł + 900 zł + 1.440 = 6.360 zł. Ustalając wysokość kar pieniężnych, prawodawca ma przede wszystkim na względzie prawidłową eksploatację sieci dróg krajowych, które ulegają największym zniszczeniom na skutek poruszania się po nich pojazdów nadmiernie obciążonych. Wysokie kary pieniężne mają przede wszystkim na celu uświadomienie użytkownikom dróg, że stanowią one dobro o niebywałej wartości tak materialnej, jak i społecznej. Gospodarowanie takim dobrem, a więc także korzystanie z niego, musi odbywać się przy jego pełnym poszanowaniu. Toteż ustawodawca celowo wprowadza reglamentowanie przejazdu pojazdem nienormatywnym po tego rodzaju drogach publicznych, wymagając od użytkowników dróg uzyskania odpowiedniego zezwolenia, którego brak – w przypadku stwierdzonych naruszeń – skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, stosownie do wymaganej w danych okolicznościach kategorii zezwolenia. Wskazane wyżej przez Sąd przepisy uprawniały orzekające w sprawie organy administracji do nałożenia zastosowanej sankcji pieniężnej wobec stwierdzonych naruszeń. Istotne także jest, że strona skarżąca na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które wpływałyby na wynik sprawy i zwalniałyby ją z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. W konsekwencji nie może skutecznie zarzucać, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.