II FSK 10/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędziowie: NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), WSA del. Alina Rzepecka, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B.B. i D.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt I SA/Po 522/15 w sprawie ze skargi B.B. i D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 7 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 17 września 2015 r. o sygn. I SA/Po 522/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. B. i D. B. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile (dalej: organ odwoławczy) z dnia 7 października 2015 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny (podobnie, jak inne cytowane w uzasadnieniu orzeczenia) na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Kielcach). 2.1. Relacjonując w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Poznaniu podał, że Burmistrz Miasta i Gminy M. (dalej: organ pierwszej instancji) decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r., [...] odmówił skarżącym zwolnienia z podatku od nieruchomości i ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 39.378 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 3 grudnia 2010 r. wpłynął do organu wniosek skarżących o udzielenie pomocy de minimis polegającej na zwolnieniu z podatku od nieruchomości przez okres 6 lat nieruchomości położonej w M., na której zrealizowali nową inwestycję. Jako podstawę zwolnienia podatnicy wskazali § 7 uchwały nr XXX/359/2009 Rady Miasta i Gminy Margonin z dnia 27 maja 2009 r. w sprawie określenia warunków udzielenia pomocy de minimis w zakresie zwolnień w podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców tworzących nowe miejsca pracy związane z nową inwestycją na terenie miasta i gminy Margonin, zmienionej uchwałą nr XXX/412/2009 z dnia 4 listopada 2009 r. (w skrócie: uchwała). Postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. organ pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Na skutek wniesionego zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z dnia 22 lipca 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 17 października 2011 r. organ pierwszej instancji pozostawił wniosek podatników bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że podatnicy w toku postępowania nie uzupełnili braków formalnych wniosku (nie złożyli informacji IN-1). Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011 r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 11 lipca 2012 r. organ pierwszej instancji odmówił skarżącym zwolnienia z podatku od nieruchomości w zakresie wskazanym w ww. wniosku. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją organu odwoławczego z dnia 18 października 2012 r., a postępowanie w sprawie zostało umorzone. Realizując wytyczne zawarte w powyższej decyzji organu odwoławczego, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2011 i 2012 oraz po raz kolejny wezwał podatników do przedłożenia dowodów księgowych. W dniu 5 lutego 2013 r. podatnicy wraz z informacjami IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości złożyli oświadczenie, że nie posiadają żadnych nowych dowodów potwierdzających poniesienie nakładów na nieruchomości podlegającej zwolnieniu, które imiennie określają podmiot ponoszący nakłady. W związku z powyższym organ pierwszej instancji wydał decyzje określające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2011 i 2012 oraz za 2013 r. W rezultacie uwzględnienia odwołania podatników, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r. przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., a następnie postanowieniem z dnia 23 czerwca 2014 r. włączył do akt sprawy materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2011-2012 od nieruchomości położonych w Margoninie, będących własnością skarżących. 2.2. Odmawiając podatnikom przyznania ulgi w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2013 r. w decyzji z dnia 25 sierpnia 2014 r. organ pierwszej instancji wskazał, że fakt poniesienia nakładów na inwestycję wykazali oni tylko oświadczeniami (przedłożyli kosztorysy powykonawcze), natomiast kwota potwierdzona wiarygodnymi dokumentami (zob. umowy o dzieło z dnia 15 maja 2007 r., z dnia 20 maja 2007 r. oraz z dnia 2 marca 2007 r. oraz faktura VAT nr [...] z dnia 21 grudnia 2009 r.) nie upoważniała do zastosowania zwolnienia, gdyż była niższa od wymagalnej minimalnej kwoty do uzyskania zwolnienia określonej w § 3 ust. 2 uchwały. Zdaniem organu pierwszej instancji brak przedłożenia dowodów zewnętrznych oznacza, że wnioskodawcy rzeczywiście nie ponieśli nakładów inwestycyjnych. 2.3. Kwestionując powyższą decyzję w odwołaniu skarżący, reprezentowani przez doradcę podatkowego, wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; w skrócie: o.p.), wskazując, że organ pierwszej instancji nie posiada uprawnienia do rozstrzygania w przedmiocie zwolnienia podatkowego obowiązującego mocą wyraźnego przepisu prawa miejscowego, tj. ww. uchwały. Ponadto stwierdzili, że sama ocena o braku podlegania zwolnieniu opodatkowanych nieruchomości jest wadliwa, gdyż wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, zwolnienie im przysługuje. 2.3. Organ odwoławczy decyzją z dnia 7 października 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że kwestia uprawnienia organu pierwszej instancji do rozstrzygania decyzją prawnopodatkową o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa do zwolnienia podatkowego na podstawie uchwały była już przedmiotem rozpoznania przed organem odwoławczym. W tym zakresie podkreślono, że ww. decyzją z dnia 18 października 2012 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 11 lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy skarżącym zwolnienia z podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że nie istnieje podstawa prawna do wydawania przez organ pierwszej instancji decyzji o odmowie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Kwestia podlegania konkretnych nieruchomości zwolnieniu wynikającemu z uchwały powinna być rozpatrzona w postępowaniu wymiarowym i odpowiednio do przeprowadzonych ustaleń, uwzględniona w decyzji wymiarowej albo skutkować umorzeniem postępowania wymiarowego. Jednocześnie organ odwoławczy zaakcentował, że stanowisko to w całości podtrzymuje, a to oznacza, że zarzuty odwołania w tym zakresie uznaje za trafne, a decyzję organu pierwszej instancji w części rozstrzygającej o odmowie zwolnienia traktuje za oczywiście niezgodną z prawem. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest także wadliwa w części wymiarowej, albowiem nie wiadomo na jakiej podstawie organ ten przyjął, że powierzchnia gruntów wynosi 27.981 m², ile w roku podatkowym 2013 wynosiła faktycznie powierzchnia użytkowa budynków, dlaczego w decyzji nie zastosowano dla budynków stawek według wskazań z informacji przed korektą, skoro nie były one korygowane. Organ odwoławczy podniósł także, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej rozstrzygnięcia, czy stanowiące przedmiot opodatkowania nieruchomości podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały, jest przedwczesna. W tym kontekście stwierdzono, że zwolnienie przewidziane w § 7 uchwały odnosi się do tych nieruchomości, na które nakłady definiowane jako "nowa inwestycja" zostały poniesione przez właściciela nieruchomości, który "zrealizował" tę inwestycję po dniu 1 stycznia 2008 r., a zatem osobiście poniósł na nią nakłady określane mianem "nowej inwestycji", nie zaliczał zaś do nich nakładów poniesionych przez swego poprzednika prawnego (§ 7a uchwały). Z powyższej regulacji prawnej organ odwoławczy wywiódł, że podatnik domagający się uznania jego prawa do zwolnienia z podatku na podstawie § 7 uchwały powinien przedstawić stosowne dowody poniesienia wymaganych nakładów. Jednocześnie zwrócono uwagę, że ciężar dowodu spoczywa na organie podatkowym, który winien podejmować wszelkie czynności zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie powinno zmierzać do ustalenia kiedy wskazywane przez podatników wydatki zostały poniesione, na podstawie jakich i komu wydanych pozwoleń wykonano prace, kto je wykonał i od kogo otrzymał wynagrodzenie, kto i na jakiej podstawie sporządzał kosztorysy powykonawcze, kto był wykonawcą (kierownikiem budowy, inspektorem nadzoru), w odniesieniu do czyich nieruchomości odnoszą się skonkretyzowane wydatki. Nadto wskazano, że jeśli okaże się to pomocne i niezbędne, zasadne będzie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego odpowiedniej specjalności, zaś ewentualna odmowa przeprowadzenia tego dowodu na wniosek podatników wymaga stosownego uzasadnienia. 3. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. 3.1. Na ww. decyzję skarżący wnieśli skargę do WSA w Poznaniu, w której sformułowali wniosek o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie zasady obiektywnego rozstrzygania sprawy, co daje podstawę do wznowienia postępowania podatkowego na mocy art. 240 § 1 pkt 3 w związku z art. 130 § 1 pkt 6 o.p. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy pięciokrotnie wydał decyzje oraz dwa postanowienia dotyczące tej samej sprawy w tym samym lub częściowo powtarzającym się składzie. Skarżący wskazali, że w każdym postępowaniu uczestniczyła i orzekała M. S. (wielokrotnie jako sprawozdawca), B. K. i Z. P. orzekali po trzy razy, M. W., M. K. i R. G. po dwa razy. Jednocześnie podnieśli, że w judykaturze utrwalił się pogląd, że członkowie SKO, którzy brali udział w wydaniu decyzji administracyjnej po raz kolejny w tym samym składzie orzekającym, ale również wtedy gdy jedna z tych osób uczestniczyła przynajmniej w dwóch składach w tej samej sprawie, podlegają wyłączeniu. Zdaniem skarżących nie można zaakceptować sytuacji, kiedy to organ odwoławczy wielokrotnie uchyla decyzję i postanowienia organu pierwszej instancji, zajmując określone stanowisko co do dalszych losów, udzielając organowi pierwszej instancji określonych zaleceń, co do rozwiązania sprawy, a następnie, częściowo w tym samym składzie, rozpoznaje piąte odwołanie od kolejnej decyzji organu pierwszej instancji i po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydaje piątą decyzję w dniu 28 sierpnia 2014 r. i 7 października 2014 r., dając takie same wskazania jak w dwóch poprzednich decyzjach. Stanowi to naruszenie zasady obiektywnego rozstrzygania sprawy, dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 w związku z art. 130 § 1 pkt 6 o.p. Skarżący zaznaczyli, że celem tych przepisów jest ochrona obiektywnego porządku prawnego, polegającego na zachowaniu szeroko pojętej zasady bezstronności i sprawiedliwości w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Wielokrotne wydanie decyzji i postanowień w postępowaniach odwoławczych, w tej samie sprawie, przez podobny i powtarzający się w różnych układach skład osobowy organu odwoławczego jest niedopuszczalne z uwagi na obowiązujące przepisy, jak również z uwagi na brak możliwości obiektywnego rozwiązania. Skarżący podkreślili, że sprawa toczy się już piąty rok i "nie widać jej końca". Zarzucili także, że organ podatkowy pierwszej instancji nie reaguje na powtarzające się wielokrotnie w decyzjach organu odwoławczego wytyczne i zalecenia, wydając kolejne wadliwe decyzje dotyczące zwolnień przedmiotowych. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz dotychczasową argumentację. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. 4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za niezasadną. Zdaniem WSA w Poznaniu, kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy, w kontekście zarzutu skargi, jest ustalenie, czy w bezspornych okolicznościach faktycznych sprawy uznać można, że w toku kolejnych kontroli instancyjnych zaskarżonych decyzji organu pierwszej instancji, w składzie organu odwoławczego byli członkowie podlegający wyłączeniu na podstawie art. 130 § 1 pkt 6 o.p, tj. czy brali oni udział także w wydaniu zaskarżonych decyzji. Zdaniem WSA w Poznaniu jest bezsporne, że wymienieni w skardze członkowie organu odwoławczego byli także w składach rozpoznających odwołania od postanowień i decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie WSA w Poznaniu stanowisko skarżących, zgodnie z którym istnieją podstawy do wyłączenia wskazanych w skardze członków organu odwoławczego jest nieuzasadnione. Przesłanki stosowania instytucji wyłączenia pracownika na podstawie art. 130 § 1 pkt 6 o.p w związku z art. 221 o.p. były szeroko analizowane w judykaturze. W sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, w której nie występuje dewolutywność w wymiarze personalnym lub organizacyjnym, czyli procesowym rozwiązaniem zawartym w art. 221 o.p. (na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę). Członkowie organu odwoławczego za każdym razem brali udział w składzie tego organu, który w ramach kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) rozpoznawał odwołanie skarżących. Nie kontrolowali zatem oni zaskarżonych aktów, w wydaniu których brali udział. Zdaniem WSA w Poznaniu, zbyt daleko idący jest pogląd skarżących, którzy przesłanki wyłączenia od orzekania w sprawie wywodzą tylko z samego faktu kilkukrotnego rozpoznawania odwołań od uprzednio uchylonych do ponownego rozpoznania decyzji i postanowień organu pierwszej instancji, w tej samej sprawie administracyjnej (zainicjowanej wnioskiem skarżących z dnia 3 grudnia 2010 r. o udzielenie pomocy de minimis). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2015 r., I SA/Po 441/14, według którego, zwrot "decyzja zaskarżona" oznacza decyzję, od której wniesiono środek odwoławczy, a "branie udziału w wydaniu" takiej decyzji odnosi się do pracownika, który orzekał w pierwszej instancji, a po wydaniu decyzji został przeniesiony lub oddelegowany do organu odwoławczego i miałby tam ponownie orzekać - niejako "we własnej sprawie", tj. w sprawie wcześniej przez siebie rozstrzygniętej. W judykaturze analizowano także możliwość naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 o.p. w sytuacji orzekania przez organ odwoławczy w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenie nieważności własnej decyzji). Rozważający to zagadnienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim zasadnie stwierdził, że skoro w składzie organu odwoławczego ponownie rozpoznającego sprawę (w trybie nadzwyczajnym) brały udział osoby, które wydały w tej sprawie pierwszą decyzję (merytoryczną), to postępowanie prowadzące do wydania zaskarżonej decyzji (w trybie nadzwyczajnym) dotknięte jest wadą w postaci naruszenia przepisów art. 130 § 1 pkt 6 o.p. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 listopada 2011 r., I SA/Go 745/11). Taka sytuacja nie wystąpiła w stanie faktycznym sprawy, albowiem za każdym razem w toku zwykłej kontroli instancyjnej organ odwoławczy odnosił się do decyzji organu pierwszej instancji, a nie do decyzji własnej. W konkluzji WSA w Poznaniu uznał, że w sprawie brak jest uzasadnionych podstaw do wydania orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., czego domagali się skarżący. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), który zaskarżyli ten wyrok w całości. Sformułowali także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez WSA w Poznaniu w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem zasady obiektywnego rozstrzygnięcia, dającej podstawę do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 w związku z art. 130 § 1 pkt 6 o.p. 5.2. Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok WSA w Poznaniu odpowiada prawu, stąd skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Z uwagi na zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej, nadmienić wypada, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający wymogi i standardy wnikające z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Problem rozstrzygany w sprawie stanowił przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r. o sygn. II FSK 11/16, wydanym w tym samym składzie, więc w rozpatrywanej sprawie została wykorzystana argumentacja użyta w ww. orzeczeniu. 6.2. Należy zaakcentować, że jeżeli zamiarem skarżących było zakwestionowanie merytorycznej treści ustaleń, ocen prawnych i rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, to (zastępowani przy sporządzaniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika) mogli oni i powinni byli sformułować, przedstawić i uzasadnić adekwatne w tym zakresie zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów postępowania podatkowego i przepisów materialnego prawa podatkowego, których określona wykładnia i/lub zastosowanie doprowadziły do wydania analizowanej z tego punktu widzenia decyzji. Jeżeli skarżący uważali, że wydanie przez podatkowy organ odwoławczy (kolejnej) decyzji kasacyjnej było nieuzasadnione stanem faktycznym i prawnym sprawy, to mogła i powinna była wystąpić z właściwym w tym obszarze zarzutem kasacyjnym naruszenia art. 233 § 2 o.p. Wyżej przywołane zarzuty/kategorie zarzutów nie zostały jednak zaprezentowane w skardze kasacyjnej, natomiast Naczelny Sad Administracyjny nie ma ani prawa ani też obowiązku zastępować stronę w prawidłowym formułowaniu, przedstawianiu i uzasadnianiu zaniechanych zarzutów kasacyjnych. 6.3. Skarżący podnieśli tylko jeden zarzut kasacyjny, sprecyzowany jako naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 o.p., który należy ocenić jako niezasadny. Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 6 o.p. podlegają wyłączeniu podmioty, w tym członkowie samorządowego kolegium odwoławczego, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie i jednolicie przyjmuje się, że nie ma podstaw do takiej wykładni art. 130 § 1 pkt 6 o.p., która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, w których na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji następuje przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia (np. wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r., II FSK 1142/15). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wykonujący administrację publiczną organ administracyjny pierwszej instancji jest gospodarzem prowadzonego przed nim sporu prawnego i wydaje rozstrzygnięcie sprawy we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność; członkowie organu drugiej instancji nie biorą udziału w wydawaniu decyzji/ postanowienia w ponawianym postępowaniu administracyjnym. W sprawie nie wykazano ponadto, że jakikolwiek z członków samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w rozstrzyganiu sprawy skarżących w postępowaniu przez organem pierwszej instancji, w szczególności, że uczestniczył w wydaniu zaskarżonej następnie do samorządowego kolegium odwoławczego decyzji. Zaskarżona do WSA w Poznaniu decyzja nie była też decyzją wydaną w trybie nadzwyczajnej kontroli prawnej wcześniejszej decyzji samorządowego kolegium odwoławczego, nie została również wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w kontekście uprzedniej decyzji samorządowego kolegium odwoławczego. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji nie zachodziły przesłanki wyłączenia orzekającego pracownika administracji, a więc również przesłanki do wznowienia analizowanego, na podstawie przedstawionego zarzutu kasacyjnego, postępowania administracyjnego. 6.4. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Poznaniu, który trafnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W konsekwencji, ponieważ zarzut postawiony w skardze kasacyjnej nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.