I SA/Po 857/15

|Sygn. akt I SA/Po 857/15 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Protokolant: referent stażysta Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie wniesione przez E. s.c. – D. M., E. M. (dalej zwana również spółką lub skarżącą). W uzasadnieniu swojego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. określił skarżącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2007 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące tego roku. Tą samą decyzją określono również wysokość podatku do zapłaty za poszczególne miesiące 2007 r. na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Wskazana decyzja została nadana na adres spółki dnia 11 lutego 2014 r. Następnie, pismem z dnia 9 grudnia 2014 r. pełnomocnik D. M. i E. M. wniósł odwołanie od wyżej wymienionej decyzji organu kontroli skarbowej, odwołanie to zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w P. w dniu 9 grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zwrócił uwagę, że z zapisów widniejących na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wyżej wymienionej decyzji wynika, że przesyła zawierająca decyzję była dwukrotnie awizowana, przy czym pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 14 lutego 2014 r. a następne w dniu 24 lutego 2014 r., natomiast dnia 1 marca 2014 r. zwrócono przesyłkę na adres nadawcy. Mając na uwadze daty awizowania przesyłki w oparciu o art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał, że wskazana powyżej decyzja organu kontroli skarbowej została doręczona skarżącej w dniu 28 lutego 2014 r., a ostatnim dniem na wniesienia odwołania był dzień 14 marca 2014 r. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej w P. – D. i E. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wymienione na wstępie postanowienie. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o przekazanie sprawy organowi administracji publicznej w celu dalszego prowadzenia postępowania. Strona skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, wystąpienie do Prezydenta Miasta P. z pytaniem, od jakiej daty D. M. jest zameldowany pod wskazanym w skardze adresem. Strona skarżąca wnosi również o wystąpienie do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. o przesłanie akt postępowania o nr [...] i przeprowadzenie dowodu ze znajdującego się w tych aktach potwierdzenia doręczenia pełnomocnikowi D. M. – adw. M. R. kserokopii dokumentów, w tym decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. – w dniu 27 listopada 2014 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 120 w zw. z art. 148 § 1 w zw. z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej przez błędne zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. została skutecznie doręczona D. M. i E. M. w dniu 1 marca 2014 r., pomimo, że jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy, w dniach awizowania przesyłki tj. 14 lutego 2014 r. i 24 lutego 2014 r. D. M. był zameldowany i przebywał pod adresem ul. X. [...] w P. oraz w ewidencji działalności gospodarczej widniał jako miejsce wykonywania działalności adres ul. O. [...] w G., a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie doręczył D. M. i E. M. decyzji na żaden z tych adresów; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie tj. art. 120 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1) Ordynacji podatkowej przez błędne zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. została skutecznie doręczona D. M. i E. M. w dniu 1 marca 2014 r., pomimo, że jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy, w dniach awizowania przesyłki tj. 14 lutego 2014 r. i 24 lutego 2014 r. D. M. był zameldowany i przebywał pod adresem ul. X. [...] w P. oraz w ewidencji działalności gospodarczej widniał jako miejsce wykonywania działalności adres ul. O. [...] w G., a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie doręczył E. M. i D. M. decyzji na żaden z tych adresów; 3) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie tj. art. 120 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez odmowę zastosowania, przejawiającą się w nieuwzględnieniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. całości dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy i przyjęcie, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. została skutecznie doręczona D. M. i E. M. w dniu 1 marca 2014 r., pomimo, że jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy, w dniach awizowania przesyłki tj. 14 lutego 2014 r. i 24 lutego 2014 r. D. M. był zameldowany i przebywał pod adresem ul. X. [...] w P. oraz w ewidencji działalności gospodarczej widniał jako miejsce wykonywania działalności adres ul. O. [...] w G., a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie doręczył E. M. i D. M. decyzji na żaden z tych adresów i Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. miał od 18 czerwca 2013 r. informację o tym, że adres zameldowania D. M. to ul. X. [...] w P., a przesyłka z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. zawierająca m.in. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. została doręczona pełnomocnikowi D. M. w dniu 27 listopada 2014 r., a więc termin złożenia odwołania upływał w dniu 11 grudnia 2014 r.; 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. została skutecznie doręczona D. M. i E. M. w dniu 1 marca 2014 r., pomimo, że jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy, w dniach awizowania przesyłki tj. 14 lutego 2014 r. i 24 lutego 2014 r. D. M. był zameldowany i przebywał pod adresem ul. X. [...] w P. oraz w ewidencji działalności gospodarczej widniał jako miejsce wykonywania działalności adres ul. O. [...] w G., a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie doręczył E. M. i D. M. decyzji na żaden z tych adresów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. wydane w dniu [...] marca 2015 r. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast na mocy art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W doktrynie prawa podatkowego wskazuje się, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po analizie okoliczności sprawy. Ustalenie daty doręczenia decyzji musi nastąpić w zgodzie z procedurą. Materiał dowodowy musi być zupełny, jego ocena swobodna, ale nie dowolna. Stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, sąd rozpoznawać będzie sprawę w przedmiocie tego uchybienia, nie zaś w merytorycznym przedmiocie sprawy podatkowej, w której uchybienie to miało nastąpić (por. J. Brolik, Komentarz do art.228 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX wydanie elektroniczne). Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia stwierdzić należy, że w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, stan faktyczny sprawy poddanej sądowej kontroli nie budzi wątpliwości i prawidłowe są ustalenia organu podatkowego, z których wynika, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem ustawowego terminu. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego trafnie stwierdził organ podatkowy, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. określająca stronie w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2007 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące tego roku, a także wysokość podatku do zapłaty za poszczególne miesiące 2007 r. na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług została nadana na adres strony postępowania – E. s.c. D. M. i E. M. w dniu 11 lutego 2014 r. Przesyłka zawierająca decyzję była dwukrotnie awizowana: pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 14 lutego 2014 r. a następne w dniu 24 lutego 2014 r., natomiast dnia 1 marca 2014 r. zwrócono przesyłkę na adres nadawcy. W takiej sytuacji prawidłowo wywiódł organ podatkowy, powołując się na przepis art. 150 Ordynacji podatkowej, że decyzja organu kontroli skarbowej została skutecznie doręczona stronie w dniu 28 lutego 2014 r. Należy w tym miejscu wskazać, że na mocy art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. § 1a. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. § 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W konsekwencji ostatnim dniem na wniesienie odwołania był dzień 14 marca 2014 r. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika natomiast bezspornie, że odwołanie zostało wniesione (nadane w placówce pocztowej) w dniu 9 grudnia 2014 r. Wobec powyższego organ podatkowy zobowiązany był do wydania zaskarżonego postanowienia. Zarzuty skargi koncentrują się wokół wykazania, że organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych adresując decyzję na adres spółki E. s.c. D. M. i E. M., tj. P., ul. Y. [...], podczas gdy D. M. zameldowany był pod innym adresem oraz inny adres widniał w ewidencji działalności gospodarczej jako miejsce wykonywania przez niego działalności. Przy czym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. miał od 18 czerwca 2013 r. informację o tym, że adres zameldowania D. M. to ul. X. [...] w P. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 18 września 2015 r. pełnomocnik skarżących podniósł, że w dacie wydania decyzji E. s.c. D. M. i E. M. nie istniała, a zatem podmiot ten nie mógł być adresatem decyzji. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wyjaśnić należy, że stroną prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. postępowania, zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. określającej stronie w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2007 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące tego roku, a także wysokość podatku do zapłaty za poszczególne miesiące 2007 r. na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług była E. s.c. D. M. i E. M., a nie jej poszczególni wspólnicy. Podkreślić bowiem należy, że na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. – Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o PTU) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 1314 ze zm.; ustawa o EIPP) osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu. Na mocy art. 5 ust 1 ustawy o EIPP podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o EIPP zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera, w szczególności: pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych, adresy miejsc prowadzenia działalności, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych. Ponadto na mocy art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o EIPP podatnicy podatku od towarów i usług mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. W świetle powołanego przepisu ustawy o PTU podatnikiem podatku od towarów i usług jest m.in. spółka cywilna, a nie odrębnie wspólnicy ją tworzący. Obowiązek ewidencyjny dotyczy zatem nie tylko osób fizycznych, ale także jednostek organizacyjnych mniemających osobowości prawnej, w tym spółek cywilnych. Obowiązek ewidencyjny obejmuje adres siedziby, a podatnicy są zobowiązani do aktualizowania danych nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Odnosząc te uwagi do okoliczności faktycznych sprawy stwierdzić należy, że trafnie wskazuje organ podatkowy, że w aktach sprawy znajduje się zgłoszenie identyfikacyjne NIP-2 podmiotu E. spółka cywilna, w którym wskazany został adres siedziby: P., ul. Y. [...]. Z akt sprawy nie wynika natomiast, by zgłoszenie to zostało następnie aktualizowane. Niezależnie od tego w toku postępowania podatkowego spółka posługiwała się tym adresem w korespondencji z organem podatkowym. Przykładowo w aktach sprawy znajduje się, wniesione przez pełnomocnika spółki odwołanie z dnia [...] grudnia 2012 r., w którym powołany został powyższy adres spółki. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skoro spółka cywilna była stroną postępowania podatkowego i w zgłoszeniu identyfikacyjnym wskazała adres P., ul. Y. i tym adresem posługiwała się w korespondencji z organem podatkowym, a z akt sprawy nie wynika, by zgłoszenie to zostało zaktualizowane lub by spółka podała inny adres do korespondencji na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego, to prawidłowo postąpił Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S., adresując decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. określającą stronie w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2007 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące tego roku, a także wysokość podatku do zapłaty za poszczególne miesiące 2007 r. na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług na adres P., ul. Y. [...]. W konsekwencji prawidłowo ustalił Dyrektor Izby Skarbowej w P., że decyzja została skutecznie doręczona stronie, w trybie doręczenia zastępczego, w dniu 28 lutego 2014 r., a termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 14 marca 2014 r. Wobec nadania odwołania w placówce pocztowej w dniu 9 grudnia 2014 r. należało stwierdzić, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do jego wniesienia. Tym samym nie doszło do naruszenia podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 120 w zw. z art. 148 § 1 w zw. z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej przez błędne zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. została skutecznie doręczona D. M. i E. M. w dniu 1 marca 2014 r., pomimo, że jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy, w dniach awizowania przesyłki tj. 14 lutego 2014 r. i 24 lutego 2014 r. D. M. był zameldowany i przebywał pod adresem ul. X. [...] w P. oraz w ewidencji działalności gospodarczej widniał jako miejsce wykonywania działalności adres ul. O. [...] w G., a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie doręczył D. M. i E. M. decyzji na żaden z tych adresów. Zaskarżone postanowienie nie narusza także art. 120 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1) Ordynacji podatkowej przez błędne zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. została skutecznie doręczona D. M. i E. M. w dniu 1 marca 2014 r., pomimo, że jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy, w dniach awizowania przesyłki tj. 14 lutego 2014 r. i 24 lutego 2014 r. D. M. był zameldowany i przebywał pod adresem ul. X. [...] w P. oraz w ewidencji działalności gospodarczej widniał jako miejsce wykonywania działalności adres ul. O. [...] w G., a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie doręczył E. M. i D. M. decyzji na żaden z tych adresów. Ponadto organ nie uchybił art. 120 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez odmowę zastosowania, przejawiającą się w nieuwzględnieniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. całości dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy i przyjęcie, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. została skutecznie doręczona D. M. i E. M. w dniu 1 marca 2014 r. Z przedstawionych powyżej wyjaśnień wynika, że miejsce zameldowania D. M. oraz adres wynikający ze ewidencji działalności gospodarczej pozostają bez znaczenia dla ustalenia prawidłowości doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. [...] lutego 2014 r. określającej stronie w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2007 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące tego roku, a także wysokość podatku do zapłaty za poszczególne miesiące 2007 r. na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Podatnicy na podstawie ustawy o EIPP są bowiem zobowiązani do zgłaszania, a także aktualizowania danych na potrzeby realizacji obowiązków podatkowych w tym wskazywania adresu siedziby podatnika. Z akt sprawy wynika, że na ten właśnie adres kierowana była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2014 r. Ponadto na uwzględnienie nie zasługują twierdzenia podniesione w piśmie procesowym z dnia 18 września 2015 r., w którym pełnomocnik skarżących wskazał, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. E. s.c. D. M. i E. M. nie istniała, a zatem podmiot ten nie mógł być adresatem decyzji. Odnosząc się tego zagadnienia stwierdzić należy, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. poddał badaniu okoliczność istnienia strony postępowania. W aktach sprawy znajduje się pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-W. z dnia [...] lutego 2015 r., w którym organ ten wyjaśnia, że na dzień wydania decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., tj. [...] lutego 2014 r. nie odnotowano wpływu informacji o likwidacji spółki, a w systemie CEIDG działalność wspólników posiada status "zawieszony". Spółka E. nie figuruje natomiast w organie jako podatnik VAT czynny i została wykreślona w dniu [...] grudnia 2013 r. przez Naczelnika I Urzędu Skarbowego w S. jako podatnik VAT czynny. Z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] lutego 2015 r. wynika z kolei, ze w tym dniu działalności gospodarcze wspólników spółki E. oczekują na wykreślenie. Datą wykreślenia będzie dzień, w którym wykreślenie faktycznie nastąpi. Złożone już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego porozumienie w przedmiocie rozwiązania umowy spółki cywilnej datowane na dzień [...] listopada 2013 r. jako załącznik do pisma procesowego z dnia 18 września 2015 r. nie było natomiast znane organowi. Nie zostało złożone do akt sprawy przez skarżących, mimo że w tej dacie toczyło się postępowanie podatkowe. Okoliczność ta zatem nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Wydając postanowienie w tym zakresie organ zobowiązany był do zbadania, czy odwołanie wniesione zostało w ustawowo przewidzianym terminie, co w świetle powyższych wyjaśnień nie miało miejsca. Na tym etapie postępowania organ odwoławczy nie mógł natomiast zbadać zasadności podnoszonych w odwołaniu zarzutów i co do istoty i dokonać ustaleń w zakresie prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji. Konkludując stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. jest prawidłowe, gdyż nadając placówce pocztowej w dniu 9 grudnia 2014 r. odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. doręczonej w trybie zastępczym w dniu 28 lutego 2014 r., skarżący uchybili terminowi do wniesienia odwołania, który upływał z dniem 14 marca 2014 r. Nie było zatem podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Na marginesie Sąd pragnie jednak zwrócił uwagę, na wadliwe sformułowanie sentencji zaskarżonego postanowienia. W wydanym przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniu z dnia [...] marca 2015 r. prawidłowo powołana została podstawa prawna, tj. art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz prawidłowo w końcowej części sentencji wskazano na uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W okolicznościach poddanej sądowej kontroli sprawy nie było jednak podstaw do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, jak zasugerował organ w początkowej części sentencji zaskarżonego postanowienia. Organ nie powołał podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. Stwierdzić zatem należy, że sentencja zaskarżonego postanowienia sformułowana została w sposób niefortunny. Niemniej podkreślić należy, że to niewątpliwe uchybienie organu podatkowego nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu stwierdzone uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Mimo niefortunnego sformułowania sentencji postanowienia z jego treści bez wątpliwości wynika, że przyczyną wydania postanowienia było stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, co znalazło swój wyraz w powołanej podstawie prawnej. Wątpliwości nie budzi także skutek, jaki zamierzał osiągnąć organ wydając zaskarżone postanowienie, tj. odmowę rozpoznania odwołania co do istoty, co w okolicznościach poddanej sądowej kontroli sprawy było w pełni uzasadnione. Wątpliwości co do treści zaskarżonego aktu nie miał także pełnomocnik skarżących, który nie podniósł w skardze zarzutu wadliwego sformułowania sentencji, a treść skargi wskazuje, że intencje związane z zaskarżonym postanowieniem były dla skarżących jasne. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.