IV SA/Wa 1543/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi I. M. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. M. jest uchwała Rady [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru oznaczonego w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...] symbolem [...] oraz południowej i północnej strony ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] - w zakresie w jakim plan ustala linie rozgraniczające dróg/ulic wewnętrznych (w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm. – dalej ustawa o drogach), w szczególności w odniesieniu do ulic [...] i [...] w W. Stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest następujący: Skarżąca I. M. złożyła w dniu 22 lutego 2015 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r. poz. 594 ze zm. – dalej usg) na które organ nie udzielił odpowiedzi. Pismem z dnia 11 kwietnia 2015r. I. M. wniosła skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponieważ skarga została złożona bezpośrednio do Sądu w dniu 16 kwietnia 2015 r. – została ona przekazana przez Sąd do Rady [...]. Skarżąca podała w skardze, że przedmiotową uchwałę zaskarża "w zakresie w jakim uchwała ta ustala linie rozgraniczające dróg/ulic wewnętrznych (w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 8 ust. 1 ustawy o drogach), w szczególności w odniesieniu do ulic [...] i [...] w W.". W ocenie skarżącej uchwała wprowadzająca plan jest sprzeczna z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm. – dalej uzp), obowiązującej w dacie uchwalania planu. Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej omawiana uchwała narusza jej prawo współwłasności nieruchomości gruntowej położonej w W. obejmującej między innymi: teren pod ulicą [...] (działka nr ewidencyjny [...] z obrębu geodezyjnego [...]), teren pod ulicą [...] (działka nr ewidencyjny [...] z obrębu [...]) oraz teren działki budowlanej nr ewidencyjny [...] z obrębu [...]. Linie rozgraniczające ulic przebiegają m. in. przez działkę nr [...]. Pomiędzy liniami rozgraniczającymi, w obrębie tak zwanego pasa drogowego (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach), wyznaczone linie rozgraniczające powodują, że praktycznie wyłączone jest normalne użytkowanie gruntu. Przy tym nie sposób, zdaniem skarżącej, wyobrazić sobie jak w przypadku drogi wewnętrznej stanowiącej własność osób fizycznych miałoby wyglądać na przykład wydawanie decyzji administracyjnych w sprawie lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych - o czym stanowi art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Istnienie linii rozgraniczającej przecinającej działkę 140 utrudnia także ogrodzenie całej działki, bowiem budowa ogrodzenia z przekroczeniem linii rozgraniczających może doprowadzić do nakazu rozbiórki - w myśl przepisów zawartych w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Istnienie linii rozgraniczających dróg wewnętrznych jest nie do pogodzenia ze wskazanymi wyżej przepisami, jak również z prawem właścicieli do decydowania o sposobie korzystania z własnych gruntów (w granicach prawa). Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały Nr [...] Rady [...] z [...] grudnia 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obejmującym linie rozgraniczające dróg/ulic wewnętrznych, którymi są w szczególności ul. [...] i ulica [...] w W. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności następujących elementów planu: 1 ) w części tekstowej : a) § 4 ust. 2 pkt 2 uchwały - w zakresie obejmującym drogi/ulice wewnętrzne: "Następujące oznaczenia graficzne w rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu: b) § 52 ust. 1 uchwały - w zakresie obejmującym drogi/ulice wewnętrzne: "Ustala się obowiązujące przebiegi i szerokości ulic w liniach rozgraniczających (w granicach dokładności skali planu), zasady przekrojów poprzecznych dla ulic układu podstawowego w założeniu zgodności przebiegu i funkcji z planem ogólnym, dla układu ulic obsługujących przy założonych funkcjach i przebiegach wynikających z potrzeb proponowanego zagospodarowania terenu". 2) w części graficznej (rysunek Planu, załącznik nr 1 do Uchwały) - linie rozgraniczające drogi/ulice wewnętrzne, w szczególności ulicę [...] i ulicę [...] (ale i inne drogi/ulice wewnętrzne objęte Planem). Ponadto skarżąca wniosła o dołączenie do akt niniejszego postępowania w charakterze dowodu, w szczególności w celu wykazania jej interesu prawnego do wniesienia skargi - akt postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 251/13 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 708/14. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty wskazując, że bezprawne było wytyczenie dróg wewnętrznych na prywatnych gruntach oraz wyznaczenie linii rozgraniczających tych dróg w sposób uniemożliwiających zabudowę działek. W odpowiedzi na skargę Rada [...] wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał na brak interesu prawnego skarżącej w przedmiotowej sprawie. Podniósł, iż kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 usg trzeba dowieść, że uchwała ta – naruszając prawo – jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych prawem gwarantowanych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. A więc o skuteczności skargi z art. 101 usg przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącej. Zdaniem organu skarżąca nie wykazała na czym polegać miałby negatywny wpływ zapisów planu w zakresie generalnych ustaleń dróg wewnętrznych na sferę jej praw i obowiązków. Następnie organ wskazał, że naruszenie interesu prawnego przez akt prawa miejscowego, w tym przypadku plan miejscowy, polega na ukształtowaniu sytuacji prawnej skarżących niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, regulującymi sferę uprawnień lub obowiązków właściciela. Dodał, że wprowadzenie w planie miejscowym ograniczeń prawa własności nieruchomości uzasadniają względy dotyczące wartości chronionych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym interesu publicznego. Do zadań własnych gminy, oprócz uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego, należy również –stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 usg zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności zadania te obejmują sprawy gminnych ulic oraz organizacji ruchu drogowego. Nadto wydzielenie gruntów pod drogi publiczne jest celem publicznym (art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach, co w świetle art. 21 ust. 2 Konstytucji RP uprawnia nawet do wywłaszczenia z konstytucyjnie chronionego prawa własności. Podstawą prawną nakazującą władzom Gminy [...] uwzględnianie prawidłowych rozwiązań komunikacyjnych w planowaniu przestrzennym, w tym poprzez właściwe kształtowanie zabudowy i sieci drogowej, była w dacie uchwalania zaskarżonego planu miejscowego ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem określenie przez radę gminy w planie miejscowym przeznaczenia nieruchomości pod drogi gminne, skutkujące na przyszłość możliwością pozbawienia własności nieruchomości w granicach tego przeznaczenia, znajduje swoje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Jednak, aby równowaga między przysługującym gminie władztwem planistycznym a konstytucyjnie chronionym prawem własności nieruchomości objętych planem nie została zachwiana, wprowadzając te ograniczenia, rada gminy musi każdorazowo wykazać, że cel publiczny mógł być osiągnięty jedynie poprzez ograniczenie prawa własności, a inne rozwiązania, choć brane pod uwagę, okazały się niewystarczające do realizacji tego celu. W tym miejscu organ podkreślił, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, zarówno dla ulicy [...] jak i [...] określone zostało w zaskarżonym planie miejscowym przeznaczenie pod drogi publiczne klasy dojazdowej. Wynika to jednoznacznie z rysunku planu. – ul. [...] na załączniku graficznym do uchwały posiada oznaczenie "[...]" na odcinku od ul. [...] do ul. [...]; - ul. [...] również ma oznaczenie [...] tylko raz na całym przebiegu. W odniesieniu do całego rysunku przedmiotowego planu takie wpisywanie oznaczeń dróg (tylko raz na całym przebiegu) jest zasadą i nie może budzić wątpliwości, że są to drogi publiczne. Organ wskazał, że w § 50 ust. 2 uchwały ustala się klasyfikację ulic obsługujących obszar planu, w tym "ulice dojazdowe (oznaczone numerami [...])". Dodatkowo w uchwale w § 4 ust. 2 wskazane zostało, że "następujące oznaczenia graficzne w rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu: " i w pkt. 2 "linie rozgraniczające ulic i ciągów pieszych". Działka nr ew. [...] przeznaczona jest w planie pod ulicę [...], działka [...] pod ulicę [...], natomiast działka [...] w części ok. 293 m2 pod poszerzenie ulic [...] oraz [...], w części pozostałej ok. 1438 m pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Działki te stanowią obecnie współwłasność 71 właścicieli, przy czym działki nr ew. [...] i [...] pozostają we władaniu Prezydenta W. Udział skarżącej wynosi 1753/163248 co stanowi około 0,01 prawa własności we wszystkich działkach, tyle samo należy do jej męża. Ulice [...] ([...]) i [...] ([...]) ustalone są w planie jako drogi publiczne klasy dojazdowej. Są one jednymi z podstawowych elementów w układzie komunikacyjnym południowo-zachodniej części planu, ograniczonej ulicami [...], [...], [...] i [...]. Ustalenie tych dróg jako drogi wewnętrzne, biorąc pod uwagę ich długość i liczbę obsługiwanych przez nie nieruchomości rodziłoby liczne komplikacje, począwszy od wydawanych pozwoleń na budowę na działkach przy nich położonych, po koszty utrzymywania tych dróg: oświetlenia, odśnieżania, utrzymania prawidłowego stanu nawierzchni. Organ wskazał również, że przywoływany przez skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 708/14 nie odnosił się do przeznaczenia dróg w planie miejscowym ale do dopuszczalności - a w konsekwencji legalności podjęcia uchwały w przedmiocie zaliczenia ww. dróg do kategorii dróg publicznych gminnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku, uchwała o zaliczeniu drogi do drogi publicznej (gminnej) powinna być poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własności drogi przez podmiot publicznoprawny a nie odwrotnie. Nie można więc z tego wyroku w żadnym przypadku wywodzić, że ulica [...] i [...] zostały wyznaczone w kwestionowanym planie miejscowym jako drogi wewnętrzne. Oczywistym jest jednak, że przeznaczenie terenu w planie miejscowym jest całkowicie odrębnym przedmiotem ustaleń, pozostającym w zakresie tzw. władztwa planistycznego gminy. A zatem, bezprzedmiotowe w sprawie są wszelkie argumenty dotyczące niedopuszczalności oraz nieracjonalności przeznaczenia nieruchomości, której skarżąca jest współwłaścicielką, pod drogi wewnętrzne – gdyż takie ustalenie nie zostało dokonane w przedmiotowym planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 ww. ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej, a także, czy skarżąca wyczerpała ustawowy wymóg dopuszczalności złożenia skargi po uprzednim wezwaniem Rady [...] do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Zaskarżona uchwała Rady [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. dotyczy uchwalenia w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru oznaczonego w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...] symbolem [...] oraz południowej i północnej strony ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...], będącego aktem prawa miejscowego, co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Wymagane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, zostało przez skarżącą wniesione zaś skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości położonych na terenie objętym ww. planem. Do ustalenia postaje zatem stwierdzenie, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej i czy naruszenie to, jeżeli miało miejsce, jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie bowiem do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Osoba składająca skargę, musi zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania skargi za zasadną nie jest zatem wystarczające wykazanie przez podmiot skarżący, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA i WSA 2005/1/2; z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, Lex nr 171196; z dnia 1 marca 2005 r, sygn. akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. nr 7-8, str. 69). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt ll SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Podmiot skarżący wykazać powinien, że interes ten znajduje ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Interes prawny, o którym stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g. to bowiem interes chroniony prawem. Dla jego wykazania wskazać należy zatem normy prawa materialnego lub procesowego, z których wynikają określone indywidualne prawa lub obowiązki tego podmiotu. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że o skuteczności skargi przesądza wykazanie przez podmiot, który wniósł tą skargę naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszania prawa przez kwestionowaną uchwałę nie można zatem upatrywać np. w samym fakcie zaplanowania przebiegu drogi dojazdowej która nie odpowiada skarżącej. W sprawie niniejszej Sąd uznał, iż skarżąca nie wykazała, że jej chroniony interes prawny lub uprawnienie zostały bezprawnie naruszone zaskarżonym aktem. Wskazać należy, iż na mocy przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. obowiązujących przy uchwalaniu kwestionowanego planu, organom gminy przysługiwało prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności - tzw. władztwo planistyczne gminy. W świetle art. 33 ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Powyższe oznacza, że zapisy planu determinują sytuację właściciela nieruchomości między innymi w zakresie jej inwestycyjnego zagospodarowania, sposobu gospodarczego wykorzystania i zaplanowanego układu komunikacyjnego. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała Rady [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru oznaczonego w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...] symbolem [...] oraz południowej i północnej strony ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] - nie narusza interesów prawnych skarżącej w sposób sprzeczny z prawem i z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w procedurze uchwalania planu, która to procedura przeprowadzona została w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. obowiązującej przy uchwalaniu kwestionowanego planu. Ustalenia przyjęte w kwestionowanym Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego wskazują istotnie na przeznaczenie części nieruchomości, której współwłaścicielką jest skarżąca na drogi dojazdowe oraz objęcie części nieruchomości budowlanej liniami rozgraniczającymi drogi dojazdowej. W związku z zarzutem naruszenia interesu prawnego skarżącej poprzez nieuzasadnione ograniczenie możliwości korzystania z nieruchomości stwierdzić należy, iż z reguły ustalenia planu naruszają interes prawny określonej grupy osób. Jednak nie każde naruszenie interesu prawnego prowadzi do uwzględnienia skargi. Obowiązek taki istnieje tylko wtedy, gdy owo naruszenie wiąże się z naruszeniem obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu Rada Gminy [...] ustalając przebieg dróg dojazdowych [...] i [...] oraz obejmując część działki [...] liniami rozgraniczającymi drogi dojazdowej nie naruszyła obowiązującego porządku prawnego. Subiektywne przekonanie skarżącej nie może skutecznie podważyć faktu, że zaskarżona uchwała została sporządzona zgodnie z regułami planistycznymi określonymi w przepisach prawa. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że projektowane linie rozgraniczające drogi dojazdowej mogą ograniczyć możliwość zabudowy części działki nr [...]. Jest to jednak oczywisty skutek urządzenia drogi dojazdowej. Podkreślenia jednak wymaga, że okoliczne działki są działkami budowlanymi i zapewnienie ich prawidłowej obsługi komunikacyjnej wymaga urządzenia drogi dojazdowej. Przyjęte w badanym planie miejscowym rozwiązanie jest najbardziej korzystne, gdyż sposób przeprowadzenia drogi pozwala na racjonalne zagospodarowanie istniejących działek budowlanych a ponadto uwzględnia istniejące trwałe zainwestowanie nieruchomości. Osobiste plany skarżącej, jeżeli nie zamierza ona zmieniać dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości i w związku z tym nie jest zainteresowana urządzeniem drogi, nie mogą determinować działań gminy, której obowiązkiem jest zaspokajanie, w miarę istniejących możliwości, potrzeb wszystkich członków wspólnoty samorządowej, w tym potrzeb komunikacyjnych. Zdaniem Sądu jeżeli istnieje możliwość takiego poprowadzenia drogi, która nie będzie w kolizji z istniejącym zainwestowaniem to takie rozwiązania powinny być preferowane niezależnie od tego kiedy powstała zabudowa i czy jej inwestorzy w sposób rozsądny zagospodarowali swoje nieruchomości. Za uznaniem, że uchwalone rozwiązanie jest korzystne przemawia także to, że wytyczone drogi KUD zajmują stosunkowo najmniejszą powierzchnię działek, przez które przebiegają. Odnosząc się do kwestii naruszenia prawa współwłasności skarżącej podnieść należy, że ograniczenie tego prawa, które z pewnością ma miejsce, w związku z uchwaleniem planu, nastąpiło w zgodzie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. W zakończeniu trzeba również wskazać, że przywoływany przez skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 708/14 nie odnosił się do przeznaczenia dróg w planie miejscowym ale do dopuszczalności - a w konsekwencji legalności podjęcia uchwały w przedmiocie zaliczenia ww. dróg dojazdowych do kategorii dróg publicznych gminnych. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podał, że uchwała o zaliczeniu drogi do drogi publicznej (gminnej) powinna być poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własności drogi przez podmiot publicznoprawny a nie odwrotnie. Nie można zatem z tego wyroku wywodzić, że ulica [...] i [...] zostały wyznaczone w kwestionowanym planie miejscowym jako drogi wewnętrzne. Badając sprawę niniejszą Sąd stwierdza, że przeznaczenie terenu w planie miejscowym jest całkowicie odrębnym przedmiotem ustaleń, pozostającym w zakresie tzw. władztwa planistycznego gminy. W sprawie niniejszej bezprzedmiotowe są argumenty dotyczące niedopuszczalności oraz nieracjonalności przeznaczenia nieruchomości, której skarżąca jest współwłaścicielką, pod drogi wewnętrzne – ponieważ takie ustalenie nie zostało dokonane w przedmiotowym planie. Kwestia własności nieruchomości przeznaczonych w planie pod lokalizację dróg dojazdowych nie może bowiem przesądzać o prawidłowości ustaleń tego planu i jako taka nie była badana przez Sąd w niniejszym postępowaniu dotyczącym legalności uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.