III SA/Kr 404/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Barbara Pasternak Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 17 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego skargę oddala. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z 17 lutego 2015 r. nr [...] znak [...] na podstawie art 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 95 ust. 2 pkt 4 i ust 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. O policji (Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, ze zm.), w związku z art. 29 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zapatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2013 r., poz. 667). po rozpatrzeniu odwołania S. J., od decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r. w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego na os. A w K utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. S. J. na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin, jest osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym M. J. Lokal mieszkalny, znajdujący się w K, na os. A został przydzielony zmarłemu M. J., mężowi S. J., i należy do kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90a ustawy o Policji. Lokal znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Lokal mieszkalny na os. A jest zadłużony z tytułu opłat czynszowych i eksploatacyjnych na łączną kwotę 36.035,34 zł, wg. stanu na dzień 10 listopada 2010 r. W dniu 27 stycznia 2011 r. wpłynęło do KMP wypowiedzenie umowy najmu lokalu z terminem na dzień 28 lutego 2011 r. Po wezwaniu S. J. do uregulowania zadłużenia do KMP wpłynęło pismo Zarządu Budynków Komunalnych z 19 kwietnia 2011 r., o zawarciu porozumienia nr [...] z dnia 28 marca 2011 r. w spłacie zadłużenia i rozłożeniu zadłużenia na 72 raty miesięczne. S. J. zobowiązano do systematycznego regulowania zaległości i dostarczania dowodów spłaty. Następnie pismem z dnia 10 lipca 2012 r. Zarząd Budynków Komunalnych w/w porozumienie wypowiedział, gdyż S. J. nie wywiązywała się z jego postanowień. Komendant Miejski Policji, ponownie wezwał S. J. do spłaty całości zadłużenia w terminie 1 miesiąca. Skarżąca nie uregulowała zaległości i mimo wyznaczenia jej dodatkowego terminu skarżąca dalej nie uregulowała czynszu w związku, z czym Komendant Miejski Policji 10 października 2012 r., na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia zajmowanego przez S. J. i P. J. lokalu mieszkalnego na os. A w K. W dniu [...] 2014 r. Komendant Miejski Policji wydał decyzję nr [...], nakazującą opróżnienie z osób i rzeczy z przedmiotowego lokalu mieszkalnego. S. J. od powyższej decyzji, wniosła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie prawa materialnego w postaci przepisów art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie oraz prawa procesowego w postaci art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny stan faktyczny. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o braku przesłanek do opróżnienia lokalu ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Komendant Wojewódzki Policji rozpoznając odwołanie stwierdził, że kwestie dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują przepisy zawarte w rozdziale ósmym ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze w postaci rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 1170). Zgodnie z art. 97 ust. 5 tej ustawy, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 95 ustawy o Policji stwarza podstawy do wydawania decyzji administracyjnych o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez policjantów, emerytów i rencistów policyjnych, a także osoby nieuprawnione. Zgodnie z art. 90 cyt. ustawy "na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Lokal mieszkalny, znajdujący się w K, na os. A przydzielony zmarłemu M. J. (mężowi S. J.), a obecnie zajmowany przez S. J. i P. J., należy do kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90a ustawy o Policji. Organ zaznaczył, że żadna z osób zajmujących lokal, nie podjęła skutecznych działań zmierzających do spłaty powstałego zadłużenia. Zadłużenie na dzień 30 czerwca 2014 r. wynosiło 48.683,41 zł. Przepis art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy stanowi, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się jeżeli policjant jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności. Komendant Miejski Policji wskazał, że już w dniu 28 stycznia 2011 r. wezwał S. J. do spłaty całości zadłużenia w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania pisma. Zadłużenie nie zostało spłacone. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego, a w konsekwencji wydanie decyzji było więc obligatoryjne. S. J. nie jest i nigdy nie była funkcjonariuszem Policji, posiada jednak uprawnienia do policyjnej renty rodzinnej po zmarłym mężu M. J. Według art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 266), przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (...), jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Organ I instancji, jako dysponent lokalu, działając na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji działał więc na podstawie przepisów prawa. Regulacje prawne dotyczące policyjnych mieszkań służbowych stanowią rozwiązania szczególne wobec zasad ogólnych prawa lokalowego, w związku z czym rządzą się właściwymi jedynie sobie zasadami. Stosownie do postanowień art. 30 ust. 1 pkt 7 w związku art. 64 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe (Dz.U. z 1962 r. nr 47, poz. 227, ze zm.), mieszkania przeznaczone na zakwaterowanie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, nie podlegały publicznej gospodarce lokalowej, realizowanej na danym terenie przez jednostki władzy publicznej szczebla podstawowego. Konsekwencją tego stanu rzeczy był z jednej strony fakt, iż nie one przydzielały takie lokale, a z drugiej niestosowanie Prawa lokalowego oraz Kodeksu cywilnego do spraw dotyczących takich mieszkań, (które zostały przekazane do właściwości organów spraw wewnętrznych, działających w tym przypadku jako organy administracyjne). Nadmienić należy, iż taki stan rzeczy został zaaprobowany również przez orzecznictwo sądowe (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 1979 r. - sygn. Akt SN III CZP 25/79). Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, należy wspomnieć, iż obecnie, na określenie uprawnień jednostek Policji do zasiedlania takich mieszkań, zarówno wspomniana już wyżej ustawa o Policji w art. 90, jak również szczegółowo regulujące omawianą materię przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w § 1 ust. 1 (pośrednio - poprzez odesłanie) oraz w § 14 ust. 1, posługują się terminem dyspozycyjności. Niestety żaden akt prawny nie podaje legalnej definicji tego pojęcia, jednakże było ono przedmiotem rozważań sądownictwa cywilnego, jak też znajduje wyraz w stosowanej praktyce lokalowej na terenie całego kraju. W szczególności kwestia ta została rozstrzygnięta w wyrokach z dnia 31 maja 1999 r. Sądu Rejonowego (sygn. akt [...]) oraz z dnia 20 grudnia 1999 r. Sądu Okręgowego (sygn. akt [...]), gdzie stwierdzono, iż zasadniczym elementem treści tak określonego stosunku prawnego jest uprawnienie dysponenta do wydawania przydziałów tego mieszkania jako lokalu służbowego, czyli każdorazowego wskazywania jego najemcy. W uzasadnieniu wyroku z dnia 31 maja 1999 r. stwierdzono, iż przeniesienie własności nieruchomości ze Skarbu Państwa na rzecz Gminy (...) nie może jednak równocześnie wywoływać skutku w postaci ustania dyspozycyjności Skarbu Państwa - Komendy Wojewódzkiej Policji nad spornym lokalem. Dyspozycja lokalami służbowymi wynika nie faktu prawa własności Skarbu Państwa, która przysługiwałaby mu do owych lokali, lecz z możliwości faktycznego dysponowania nimi na potrzeby instytucji. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, iż przepisy ustawy o Policji stanowią przepis szczególny w odniesieniu do przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów i kodeksu cywilnego. Dlatego też sprawy przydziałów lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych zostały wyłączone spod działania Prawa lokalowego oraz Kodeksu cywilnego i przekazane wyłącznie do właściwości organów spraw wewnętrznych, działających w tym przypadku jako organy administracyjne. Dyspozycja przedmiotowym lokalem nadal więc należy do organu podległego Ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych - tj. Komendanta Miejskiego Policji. Dysponent lokalu nie podjął czynności zmierzających do zrzeczenia się posiadanej dyspozycji na rzecz gminy. Organ II instancji wskazał, że zarzuty podnoszone w odwołaniu przez pełnomocnika S. J. są nieuzasadnione. Zgodnie z pismem Zarządu Budynków Komunalnych z dnia 19 stycznia 2015 r., na dzień 15 stycznia 2015 r. na kartotece lokalu mieszkalnego na os. A w K widnieje zaległość w łącznej wysokości 48.553,25 zł (w tym należność główna 12.791,23, odsetki od nieterminowych wpłat 15.842,78, koszty sądowe 1.350 zł, ugody sądowe 18.389,24 zł). Organ II instancji uzyskał również kopię ugody sądowej z dnia 16 stycznia 2014 r. zawartej przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny (sygn. Akt [...]). Zadłużenie nadal istnieje, a jego wysokość przekracza dwa pełne okresy płatności (wysokość miesięcznych opłat z tytułu zajmowania lokalu wynosiła w 2011 r. 601,20 zł: 331,54 opłaty czynszowe i 269,66 opłaty niezależne od właściciela), a po wypowiedzeniu umowy najmu odpowiednio 717,36 zł (447,70 bezumowne korzystanie z lokalu i 269,66 z tytułu opłat niezależnych od właściciela). Powoływanie się przez pełnomocnika na zawartą ugodę i toczące się inne postępowanie sądowe jest więc bez znaczenia. Kwestia aktualnego zadłużenia została zweryfikowana w dniu 14 lipca 2014 r. przez organ I instancji, a w dniu 19 stycznia 2015 r. przez organ II instancji. Wysokość istniejącego zadłużenia objętego zawartą ugodą sądową przekracza 2 pełne okresy płatności, a zatem wydanie zaskarżonej decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego było całkowicie uzasadnione. S. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia 17 lutego 2015 roku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 95 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 roku, poz. 667) poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że w stosunku do odwołującej zostały spełnione okoliczności do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego z powodu powstania zaległości w opłatach za lokal mieszkalny, podczas gdy odwołująca w przedmiocie zaległości zawarła z Gminą ugodę przed sądem powszechnym, a w postępowaniu za inny okres płatności, postępowanie nie zostało jeszcze zakończone; 2/ naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 7 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na niepodjęciu wszystkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu strony, co doprowadziło do błędnego wniosku, że skarżąca posiada większe zobowiązania względem Gminy oraz pominięciem okoliczności, że skarżąca zawarła ugodę z gminą w zakresie części należności, a w zakresie kolejnych postępowanie przed sądem powszechnym nie zostało jeszcze zakończone; 3/ naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomimo tego, że skarżąca wskazywała na dowody potwierdzające zawarcie ugody z Gminą; 4/ naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów przez pominięcie okoliczności, że skarżąca nie zakończyła jeszcze postępowania w zakresie części należności dotyczących lokalu mieszkalnego, wobec czego nie powinny być one zaliczane w toku niniejszego postępowania na poczet zobowiązań skarżącej względem Gminy. W konkluzji skargi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji, zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania przed sądem powszechnym o ustalenie istnienia prawa skarżącej do lokalu socjalnego, wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zajmowała lokal mieszkalny położony w K, os. A na podstawie przysługującego jej uprawnienia po zmarłym mężu M. J., który był funkcjonariuszem policji. Wskazała, że toczyły się pomiędzy nią a Gminą postępowania dotyczące zaległości w opłatach za przedmiotowy lokal mieszkalny przed Sądem Rejonowym. W postępowaniu o sygn. akt [...] odwołująca zawarła ugodę z Gminą i należności za wskazany w niniejszej sprawie okres zostały odwołującej rozłożone na raty, które odwołująca regularnie spłaca na rzecz Gminy. W sprawie o sygn. akt [...] zapadło orzeczenie sądu l instancji jednakże nie jest ono jeszcze prawomocne. W związku z tym należy stwierdzić, że wysokość zaległości przypisywanych odwołującej z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego nie jest w chili obecnej jednoznacznie ustalona. Organ II instancji określił wysokość zobowiązań na kwotę 48.553,25 zł z czego 18.389,24 zł jest objęte ugodą sądową, natomiast należność główna wynosi 12.791,23 zł. Skarżąca wskazuje, że nie może się zgodzić z wnioskiem, że jej zaległość wynosi 48.553,25 zł, ponieważ duża część tej sumy została objęta ugodą, która jest realizowana przez Skarżącą, a zatem Skarżąca i Gmina doszły w tym zakresie do porozumienia co do spłaty. Z kolei kwestia należności głównej i jej wysokości nadal jest nieustalona pomiędzy stronami, ponieważ orzeczenie w sprawie [...] jest w dalszym ciągu nieprawomocne, ponieważ Skarżąca złożyła apelację do sądu II instancji. Z tego względu nie zachodziły okoliczności pozwalające na jednoznaczne ustalenie kwoty zaległości należności za lokal mieszkalny w świetle spraw jakie toczą się pomiędzy skarżącą a gminą. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sądy administracyjne dokonują kontroli działania organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie posiadając kompetencji do rozstrzygania o indywidualnych uprawnieniach lub obowiązkach. Zaznaczyć trzeba nadto, iż sądy administracyjne nie będąc związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie P.p.s.a.) Zgodnie z przyznanymi mu kompetencjami wojewódzki sąd administracyjny badał, zatem, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Dokonując kontroli w powyższym zakresie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowią przepisy dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują przepisy zawarte w rozdziale ósmym ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze w postaci rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 1170). Zgodnie z art. 97 ust. 5 tej ustawy, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 95 ustawy o Policji stwarza podstawy do wydawania decyzji administracyjnych o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez policjantów, emerytów i rencistów policyjnych, a także osoby nieuprawnione. Zgodnie z art. 90 cyt. ustawy "Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. W sprawie niekwestionowany jest fakt, iż lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą należy do zasobów mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje również, że skarżąca pozostaje w zwłoce z zapłatą czynszu, na co wskazują informacje uzyskane od administratora budynku. Równocześnie pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. Komendant Miejski Policji – jako dysponent lokalu, wezwał stronę do uregulowania zaległości wyznaczając skarżącej miesięczny termin. Spełnione zostały tym samym warunki, o jakich mowa w art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, uzasadniające wszczęcie postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Równocześnie, wobec nie uregulowania należności organy były uprawnione do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie pozostawił tej kwestii do uznania organów, lecz przez użycie określenia "decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się" skierował do organów zobowiązanych do stosowania tego przepisu nakaz wydania takiej decyzji. Artykuł 95 ustawy o Policji wyraźnie określa sytuacje w jakich wydaje się decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. W przypadku zadłużenia czynszowego ustawa nie przewiduje innego trybu postępowania niż ten, który został zastosowany w niniejszej sprawie. Fakt zawarcia ugody sądowej dzięki której rozłożono kwotę zadłużenia na raty nie ma wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w niniejsze sprawie. Czym innym jest bowiem zobowiązanie cywilnoprawne, w tym przypadku obowiązek zapłaty wskazanej kwoty pieniężnej, a czym innym jest stosunek administracyjnoprawny, który łączył stronę z organem administracyjnym. Nieprawomocne orzeczenie sądu powszechnego nie ma w tej konkretnej sprawie wpływu na przebieg postępowania przed organami administracyjnymi. W ocenie Sądu przepisy ustawy o Policji są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości, co do to zawartej w nich treści. Organy orzekające w sprawie postąpiły właściwie wydając decyzję nakazującą opróżnienie lokalu. Jeszcze raz podkreślić należy, że decyzja ta jest decyzją związaną, co jednoznacznie wynika z treści art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi sankcję stosowaną wobec osób, które zaniedbują obowiązek uiszczania czynszu za zajmowany lokal mieszkalny. Obliguje on właściwy organ administracji do orzeczenia o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w razie stwierdzenia, że wystąpiła wymagana do wydania takiego orzeczenia przesłanka polegająca na tym, że najemca lokalu jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności. Nie ma znaczenia przy orzekaniu na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, czy w sprawie występuje słuszny interes strony lub interes społeczny w rozumieniu art. 154 K.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy zbadał istotną dla rozstrzygnięcia sprawy sytuację skarżącej i ustalił, iż bezspornym jest, że lokal pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Lokal ten przydzielony został funkcjonariuszowi M. J. na podstawie decyzji z 17 listopada 1980 r. M. J. zmarł 25 maja 2008 r. pozostawiając w mieszkaniu żonę, która na podstawie decyzji z 12 czerwca 2008 r. pobiera policyjną rentę rodzinną po zmarłym. Ponadto bezsporne jest, że skarżąca nie uiszczała czynszu czym doprowadziła do zadłużenia lokalu mieszkalnego. Sam ten fakt stanowi wystarczającą przesłankę wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Argumentacja skarżącej dotycząca jej niewątpliwie trudnej sytuacji życiowej i braku innego mieszkania, w którym skarżąca mógłaby zamieszkać nie może mieć wpływu na treść podejmowanego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie, po stronie organów Policji istniała powinność orzeczenia o opróżnieniu przez skarżącą zajmowanego lokalu. Nie pozostawiono tej kwestii do uznania administracyjnego, a ponadto kwestia zawartej ugody nie mogła mieć wpływu na treść decyzji administracyjnej. Są to bowiem dwa zupełnie odrębne postępowania nie wywierające na siebie żadnego wzajemnego wpływu. Mając powyższe na względzie orzeczono po myśli art. 151 P.p.s.a, jak w sentencji.