I OZ 230/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt: IV SA/Po 459/15 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [..] kwietnia 2015 r., znak: [..] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt: IV SA/Po 459/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w punkcie pierwszym uwzględnił zażalenie R.P., w punkcie drugim uchylił postanowienie z dnia 12 stycznia 2016 r., w punkcie trzecim umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wydanym w niniejszym postępowaniu postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza sądowego. Następnie postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 r. odrzucił zażalenie skarżącego na to postanowienie, w oparciu o znowelizowany przepis art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. Postanowienie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. (sygn. akt: I OZ 1261/16), w którym wskazano, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną w maju 2015 r., a tym samym znowelizowany przepis nie miał zastosowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r. uchylił swoje postanowienie z dnia 12 stycznia 2016 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Pismem z dnia 3 stycznia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2016 r., domagając się jego uchylenia i przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów postępowania i ustanowienie pełnomocnika oraz wniósł "o wyłączenie referendarza – autora zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zachodzą uzasadnione wątpliwości, co do jego bezstronności". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mając na uwadze, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte przed wejściem w życie zmian w ustawie p.p.s.a. w zakresie właściwości sądów w sprawie orzekania w przedmiocie prawa pomocy, zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 260 p.p.s.a., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, skarżącemu przysługiwało zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w przedmiocie prawa pomocy. W niniejszej sprawie R.P. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2016 r., domagając się przyznania prawa pomocy. W związku z tym należy podkreślić, że w niniejszej sprawie kolejne wnioski R.P. o przyznanie prawa pomocy były przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, nadto postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt: I OZ 237/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a drugim postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt: I OZ 236/16 oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Od postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługują środki odwoławcze, zatem są one prawomocne z chwilą ich podjęcia. Wobec powyższego skarżący, którego wniosek o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie negatywnie rozpoznany, zobowiązany był do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z akt sprawy wpis nie został uiszczony, co skutkowało odrzuceniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., które z powyżej wskazanych przyczyn jest prawomocne. W tej sytuacji, skoro postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę, a postanowienie to jest prawomocne od dnia 24 listopada 2016 r., to sprawa została zakończona, a obecne rozpoznawanie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2016 r. jest bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.