I SA/Ol 509/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Kantecka Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, w dniu 23 września 2015r. sprawy ze skargi M. C., R. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" o nr "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia M. i R.C. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 2 kwietnia 2015 r. M. i R.C. wnieśli o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia "[...]", o nr "[...]", dotyczącego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok. W uzasadnieniu wskazali, że w ramach tego postępowania prowadzona jest egzekucja z nieruchomości położonej w O. przy ul. "[...]", objętej księgą wieczystą o nr "[...]". W dniu 16 czerwca 2014 r. zobowiązani wnieśli o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego z tej nieruchomości, po czym w odpowiedzi z dnia 30 czerwca 2014 r. organ poinformował ich, że aktualnie taka egzekucja nie jest prowadzona. Mając jednak na uwadze, że 24 marca 2015 r. M. i R.C. odebrali zawiadomienie o zajęciu przedmiotowej nieruchomości, uprzednie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego straciło na aktualności, a wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z nieruchomości, powinien zostać uwzględniony. Odwołując się do art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.", ustanawiającego wśród przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wygaśnięcie obowiązku, zobowiązani wskazali na wyrok z dnia 8 października 2013 r., sygn. SK 40/12, którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Jak podnieśli, stanowisko to jest respektowane przez sądy administracyjne, które uchylają decyzje organów podatkowych wydane na podstawie niekonstytucyjnego przepisu (m.in. wyrok NSA z dnia 16 września 2014r., sygn. akt I FSK 317/14). Wskazali dodatkowo, że zostali poinformowani o zastosowaniu środków egzekucyjnych objętych ww. tytułem wykonawczym z dnia "[...]", już po upływie okresu przedawnienia należności podatkowych, tj. w dniach 2 i 14 stycznia 2008 r.. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej powołał treść art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej jako: "K.p.a.", w zw. z art. 18 u.p.e.a.. Wskazał, że przepis ten konstruuje dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Natomiast drugą, zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, czyli sytuacji stanowiących oczywistą przeszkodę do wszczęcia, na przykład, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy lub zapadło w niej rozstrzygnięcie. Przy czym, orzeczenie odmawiające wszczęcia postępowania zakreśla granice działania organu. W przypadku odmowy wszczęcia na skutek niezaistnienia warunków wskazanych przez stronę we wniosku, organ drugiej instancji nie jest władny orzekać o istocie, czy losie samej sprawy, w tym o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie takiego samego żądania. Może jedynie rozstrzygać o zasadności lub bezzasadności zaskarżonego orzeczenia, a więc o tym czy zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania (p. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006r., sygn. akt II FSK 1517/05). Wskazując na powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ocenił, iż w analizowanej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 61a § 1 K.p.a., gdyż złożony ponownie wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., odwoływał się do tych samych okoliczności, które zostały rozpatrzone w uprzednim postępowaniu zakończonym postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". Postanowieniem tym organ odmówił bowiem umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., ustosunkowując się w uzasadnieniu do wszystkich - podnoszonych przez zobowiązanych także obecnie - argumentów, m.in. odnośnie treści wyroku TK z dnia 8 października 2013r., sygn. akt SK 40/12. Organ ocenił wówczas, że wyrok ten nie ma wpływu na postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku zobowiązanych. Przytoczył również okoliczności wskazujące na możliwość prowadzenia egzekucji zaległości podatkowych z przedmiotu zastawu skarbowego i hipoteki przymusowej. Postanowienie to, wobec niezaskarżenia przez zobowiązanych, stało się ostateczne. Zgodnie natomiast z art. 110 K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, jest nim związany od chwili jego doręczenia lub ogłoszenia. Wydanie po raz kolejny rozstrzygnięcia w tej samej sprawie, wbrew ustanowionej ww. przepisem zasadzie trwałości orzeczenia, oznaczałoby wprowadzenie do obrotu prawnego aktu obarczonego wadą kwalifikowaną, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, że postanowieniami z dnia "[...]" odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Prawomocnymi wyrokami z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 44/15 oraz I SA/Ol 45/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi zobowiązanych na postanowienia organu z dnia "[...]". W związku z powyższym, podzielając stanowisko organu I instancji co do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie ponownego wniosku z dnia 2 kwietnia 2015 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej ocenił że, wniosek ten nie wskazuje żadnych nowych okoliczności i podstaw prawnych mogących stać się przedmiotem nowej, a nie ponownej analizy. Do wszystkich argumentów i okoliczności podnoszonych przez zobowiązanych aktualnie we wniosku i w zażaleniu, organ egzekucyjny odniósł się już bowiem merytorycznie w treści postanowienia z dnia "[...]". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zobowiązani wnieśli o uchylenie postanowienia organu odwoławczego, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61a § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania i uznanie, że zachodzą inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające to wszczęcie, 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że skarżący nie podnieśli żadnych nowych okoliczności innych niż te, które zostały rozpatrzone w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia "[...]" o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy okoliczności te uległy zmianie i zostały przez stronę przedstawione w toku postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w złożonym aktualnie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego wyraźnie twierdzili, iż w sprawie doszło do zmiany okoliczności. Pierwotnie organ w piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r. wskazał, że wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie może zostać uwzględniony z tego względu, iż nie jest prowadzona egzekucja z nieruchomości. Obecnie doszło zaś do zmiany okoliczności sprawy, gdyż zobowiązani odebrali pismo z 2 marca 2015 r. o zajęciu należącej do nich nieruchomości. W związku z tym należy stwierdzić, że aktualnie jest już prowadzona egzekucja z nieruchomości, a uprzednie rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego straciło na aktualności. Z uwagi zatem na zmianę okoliczności faktycznych i prawnych, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z nieruchomości zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący odwołali się do wyroku TK z dnia 8 października 2013 r., o sygn. akt SK 40/12, którym stwierdzono, że art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Przepis ten stanowił, iż nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki. Odpowiednikiem tego przepisu jest obecnie art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, z tym, że do tego przepisu został dodany zastaw skarbowy. Jak wskazali skarżący, wyrok TK jest stosowany przez sądy administracyjne, które uchylają decyzje organów podatkowych wydane na podstawie niekonstytucyjnego przepisu (wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I FSK 317/14, wyrok WSA w Opolu z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt. I SA/Op 566/13, Wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt. I SA/Łd 737/13). Skarżący podnieśli dodatkowo, że zostali poinformowani o zastosowaniu środków egzekucyjnych objętych ww. tytułem wykonawczym z dnia "[...]" po upływie okresu przedawnienia należności podatkowych, tj. w dniach 2 i 14 stycznia 2008 r.. i powołali w tej kwestii stanowisko NSA zajęte w uchwale z dnia 3 czerwca 2013 r. o sygn. akt I FPS 6/12. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonują zatem oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi (ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi), przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle zaś art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Wyjaśnienia na wstępie wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie zaś z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), art. 119 p.p.s.a. ma zastosowanie również do postępowań sądowych wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia według kryteriów określonych w przepisach p.p.s.a., a także mając na uwadze powołanej wyżej unormowania z zakresu K.p.a. oraz u.p.e.a., Sąd doszedł do wniosku, iż skarga jest bezzasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podstawę prawną jego wydania stanowił art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, niewątpliwie rację ma organ odwoławczy, podnosząc, że w katalogu przesłanek określonych powołanym wyżej przepisem mieści się m.in. sytuacja, w której w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo zostało zakończone. Stosownie do treści do art. 110 K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, jest nim związany od chwili jego doręczenia lub ogłoszenia. Z kolei, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. dwukrotne orzekanie w tej samej sprawie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności orzeczenia. W związku z wcześniejszym rozpatrzeniem wniosku o umorzenie tego samego postępowania egzekucyjnego, w oparciu o tożsamą podstawę prawną wraz ze wspierającą argumentacją, nie było zatem podstaw do ponownego przeprowadzenia postępowania z kolejnego wniosku skarżących. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów, iż w przypadku, gdy wszczęciu postępowania stoją na przeszkodzie przepisy prawa, które uniemożliwiają prowadzenie tego postępowania, to rozpatrzenie żądania w sposób merytoryczny jest niedopuszczalne. Przepis art. 16 § 1 K.p.a. zawiera ustawową definicję decyzji ostatecznej, jako decyzji, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera ustawowej definicji postanowienia ostatecznego, jednak ustawodawca wielokrotnie posługuje się tym terminem (art. 119 § 2, art. 120 § 1 i art. 134 K.p.a.), bądź terminem "postanawia ostatecznie" (art. 59 § 2 K.p.a.). Stosując zatem w drodze analogii, zawartą w art. 16 § 1 K.p.a., ustawową definicję decyzji ostatecznej, przyjąć należy, iż postanowienia ostateczne, to te postanowienia, na które nie służy zażalenie, a zatem te, które nie mogą być weryfikowane w administracyjnym toku instancji. Do postanowień ostatecznych zaliczyć należy między innymi postanowienia wydane przez organ drugiej instancji w wyniku rozpatrzenia zażalenia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, w stosunku do których upłynął termin do wniesienia zażalenia i termin ten nie został przywrócony (por. A. Wróbel, tamże, komentarz do art. 141 K.p.a.). Powyższe oznacza, że wydanie przez organ ostatecznego postanowienia uniemożliwia dalsze procedowanie w tej sprawie w tzw. trybach podstawowych. Wydanie orzeczenia w sprawie załatwionej wcześniej już orzeczeniem ostatecznym w administracyjnym toku instancji powoduje, że późniejsze orzeczenie obarczone będzie wadą nieważności. Okoliczność, czy powaga rzeczy osądzonej w danym przypadku występuje, wymaga ustalenia tożsamości porównywanych spraw pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa ma miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony. Natomiast tożsamość w zakresie przedmiotu sprawy wyznacza tożsamość podstawy prawnej, faktycznej i treści żądania strony. Kluczową zatem w kontrolowanej sprawie pozostawała kwestia, czy sprawa wywołana wnioskiem skarżących z dnia 2 kwietnia 2015 r. jest tożsama z wcześniejszą sprawą wszczętą na ich wniosek i rozstrzygniętą przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia "[...]". W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" z dnia "[...]". Nie uwzględnił tym samym argumentacji zobowiązanych opartej na powołanym także w niniejszej sprawie wyroku TK z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, stwierdzając, że wyrok ten nie miał wpływu na postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku zobowiązanych, a tym samym nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego dochodzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Dodatkowo w treści tego postanowienia organ egzekucyjny odniósł się do podniesionego także obecnie we wniosku z dnia 2 kwietnia 2015 r. zarzutu, że zobowiązani zostali poinformowani o zastosowaniu środków egzekucyjnych po upływie okresu przedawnienia należności podatkowych, tj. w dniach 2 i 14 stycznia 2008 r.. Przy czym podobnie, jak w złożonym uprzednio wniosku, również obecnie skarżący w uzasadnieniu tego stanowiska odwołali się do uchwały NSA z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 6/12. W niniejszej sprawie istotne było również, że postanowieniami z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Skargi zobowiązanych na te postanowienia zostały zaś oddalone prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 44/15 oraz I SA/Ol 45/15. W konsekwencji tego, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne, zaistniała przeszkoda do ponownego rozpatrywania sprawy zakończonej tym postanowieniem. Wniosek zobowiązanych o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" z dnia "[...]" nie mógł zostać merytorycznie rozpatrzony przez organ egzekucyjny, skoro został wniesiony po wydaniu przez ten organ rozstrzygnięcia w przedmiocie wcześniejszego wniosku o umorzenie tego samego postępowania, z tych samych przyczyn. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, odnośnie pominięcia przez organy nowej okoliczności, związanej z dokonanym w dniu 2 marca 2015 r. zajęciem nieruchomości zobowiązanych, podczas gdy - co podnoszą skarżący - w piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r. organ wyraźnie podał, że nie jest prowadzona egzekucja z nieruchomości. Z treści aktualnego wniosku strony o umorzenie egzekucji wyraźnie wynika, iż jako przesłankę umorzenia ponownie wskazano określone w art. 59 § pkt 2 u.p.e.a. wygaśnięcie obowiązku, z powołaniem na przedawnienie i treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013r. o sygn. SK 40/12. W świetle akt, te same okoliczności z podobną argumentacją podnoszone były we wnioskach o umorzenie, po rozpatrzeniu których Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie z "[...]". Z kolei, we wniosku z dnia 2 kwietnia 2015r. wskazano tę nową okoliczność, nie określając jednak przesłanki umorzenia której ma dotyczyć, ani tego jaki związek ma dokonane zajęcie z kwestią przedawnienia zobowiązania. Samo odwołanie do treści pisma organu z dnia 30 czerwca 2014, w sytuacji gdy dokonane zajęcie nie ma dla kwestii umorzenia znaczenia, pozostaje bez wpływu na zaskarżone postanowienie. Jeżeli więc w związku z odmową umorzenia, postanowieniem z dnia "[...]" organ przeanalizował dopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego w kontekście skuteczności przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z przyczyn do których odwoływali się skarżący, zaś aktualny wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie wskazuje żadnych nowych okoliczności i podstaw prawnych mogących stać się przedmiotem ponownej analizy organu odnośnie zaistnienia przesłanek umorzenia egzekucji, twierdzenia skarżących, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy w odniesieniu do sprawy już ostatecznie rozstrzygniętej, są nieuprawnione. Uwzględniając powyższe, uznanie przez organy, że w niniejszej sprawie występują oba wskazane wyżej elementy świadczące o tożsamości spraw, nie budzi zdaniem Sądu zastrzeżeń. Złożony przez skarżących wniosek z dnia 2 kwietnia 2015 r. został więc zasadnie oceniony jako tożsamy z wnioskiem rozpoznanym ww. postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego. Z przyczyn wskazanej wyżej, z uwagi na przeszkodę prawną do ponownego rozpatrywania tej samej sprawy, organy nie były uprawnione do podejmowania działań procesowych w celu merytorycznego rozpoznania ponownego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego i nie mogły podjąć innego rozstrzygnięcia. W świetle powyższego, stanowisko organów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, jest prawidłowe. Mając zatem na uwadze, iż w związku z zaskarżonym postanowieniem nie doszło do naruszenia prawa, skarga podlegała oddaleniu na podstawie z art. 151 p.p.s.a..