I SA/Ol 41/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod,, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 marca 2013r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. Oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" nr BF "[...]" w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2008r. i 8 miesięcy 2009r. Z motywów decyzji oraz akt sprawy wynika, że G. i R. S. złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości w dniu 29 lutego 2008r. Podatnicy przedstawili opinię techniczno – ekonomiczną z dnia 2 marca 2008r., sporządzoną na swoje zlecenie przez rzeczoznawcę budowlanego J.S., dotyczącą stopnia zużycia technicznego budynków, oceny celowości przeprowadzenia remontu i oceny możliwości prowadzenia produkcji lub działalności gospodarczej zespołu budynków o dawnej funkcji przemysłowej, położonego w K. przy ul. P. nr 1, na działce oznaczonej nr ewidencyjnym 33 w obrębie 6. We wnioskach końcowych opinii (str. 8) określono zużycie techniczne budynku na 51,43%. Wskazano, że ewentualny zamiar dokonania remontu budynku jest zdecydowanie opłacalny. Ponadto rzeczoznawca stwierdził, iż w obecnym stanie technicznym zespół budynków nie może być przeznaczony pod jakąkolwiek działalność gospodarczą (handel, produkcja, usługi) bez natychmiastowego wykonania robót uzupełniających, przeprowadzenia robót częściowo wyburzających zaatakowanych bądź skażonych przez działanie środków chemicznych i czas - elementów wykończenia i wykonanie nowych elementów. Rzeczoznawca zalecił uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, sporządzenie niezbędnej dokumentacji technicznej oraz uzyskanie jej zatwierdzenia i pozwolenia na budowę. Podał, że wszelkie roboty należy też prowadzić przez uprawnione osoby w uzgodnieniu z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków (karta nr 26 akt podatkowych). W dniu 2 lipca 2009r. przeprowadzono oględziny nieruchomości zlokalizowanych na posesji w K. przy ul. P. nr 1. W załączniku do tego protokołu wpisano, że w budynkach nr 33.2 (magazyn), 33.4 (warsztat, garaże), nr 33.11 (garaż) i nr 33.13 (garaż) była prowadzona działalność gospodarcza. Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze parokrotnie uchylało wcześniej zapadłe w tym podatku decyzje Burmistrza i przekazywało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Ostatnią taką decyzję SKO wydało w dniu 21 marca 2012r. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrza ustalił G. i R. S. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008r. w kwocie 28.896 zł i za 8 miesięcy 2009r. w wysokości 17.264 zł. Wysokość zobowiązania ustalono przyjmując za podstawę opodatkowania powierzchnię: 1) budynków związanych z działalnością gospodarczą - 1.095 m2, 2) budynków pozostałych - 2.322,50 m2, 3) gruntów związanych z działalnością gospodarczą - 3.000 m2, 4) wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 4.400 zł. Organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu uznał, że ww. opinia techniczno-ekonomiczna z dnia 2 marca 2008r. daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, iż przedmiot opodatkowania w 2008r. i w części 2009r. nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ustalając zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie organ uwzględnił informację w sprawie podatku od nieruchomości złożoną przez podatników w dniu 29 lutego 2008r., a także dołączone do niej pismo podatników zawierające szczegółowy wykaz powierzchni "budynków związanych z działalnością gospodarczą", "budynków rozebranych" i "budynków nie związanych z działalnością gospodarczą". Uwzględniono również korektę informacji z dnia 28 lipca 2009r. i pismo zwierające jej uzasadnienie, w którym podatnik wyjaśnił rozbieżności i uwzględnił korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożoną przez podatników. Utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" uznało, że decyzja organu podatkowego I instancji nie budzi zastrzeżeń, a zebrany materiał dowodowy w pełni je uzasadnia. SKO przedstawiło treść art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej: u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 i 2009r. Podało, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli skutkuje tym, że uznawane są one za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub w których prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Natomiast wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Przy czym okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo zinterpretował pojęcie "względów technicznych" i wskazał, że w niniejszej sprawie, co do części obiektów, mają one charakter obiektywny i trwały, co upoważniało do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania w tym zakresie. Wbrew zarzutom odwołania Burmistrza rozważył wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowych budynków według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym celu przeprowadzono oględziny z udziałem podatnika w dniu 2 lipca 2009r., w trakcie których ustalono stan poszczególnych pomieszczeń według oznaczenia i wykonano zdjęcia fotograficzne. Z załącznika do tego protokołu jednoznacznie wynika, że w budynkach nr 33.2 (magazyn), nr 33.4 (warsztat, garaże), nr 33.11 (garaż) i m nr 33.13 (garaż) była prowadzona działalność gospodarcza. Okoliczność tę potwierdzali początkowo sami podatnicy, gdyż w dołączonym do informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 29 lutego 2008r. odręcznym piśmie (karta 22 i 23 akt podatkowych) zawarli m. in. szczegółowy wykaz powierzchni "budynków związanych z działalnością gospodarczą", wśród których znajdowały się budynki nr 33.2 (magazyn), 33.4 (warsztat, garaże), nr 33.11 (garaż) i nr 33.13 (garaż). To, że w późniejszym czasie podatnicy zaprzeczyli ww. ustaleniom, nie może być w ocenie Kolegium brane pod uwagę, gdyż nie zostały przedstawione w tym zakresie żadne dowody. Dowodu takiego nie może stanowić powołany przez podatników fakt, że opinia techniczno - ekonomiczna z dnia 2 marca 2008r. obejmowała cały zespół budynków o funkcji przemysłowej położonych na działce o m. 33, "nie czyniąc żadnych włączeń". Jeżeli zatem sam podatnik, pomimo złego stanu technicznego, zdecydował się prowadzić działalność gospodarczą w części budynków, tym samym on sam "wyłączył" tę część budynków z ich złego stanu faktycznego. Okoliczności te potwierdzone zostały także na str. 3 odwołania, zacytowanego przez SKO. Organ odwoławczy podał, że w zakresie interpretacji przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze względów technicznych, istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Kolegium w całości podziela. Wyjaśnił, że względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że są to przeszkody nie determinowane wolą podatnika. Przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Literalne brzmienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy, ze względu na zwrot "nie jest i nie może być wykorzystywany" świadczy o wymogu trwałego charakteru przedmiotowych "względów technicznych". Podsumowując SKO stwierdziło, że prawidłowe jest opodatkowanie należących do podatników budynków, a w konsekwencji również gruntów. Biorąc bowiem pod uwagę fakt, że większość budynków znajduje się w zwartej zabudowie, organ podatkowy I instancji ustalił proporcję gruntu zajętego na działalność gospodarczą i gruntu, który dzieli los budynków wyłączonych z działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wynik tego działania, tj. 3000 m gruntów zajętych na działalność gospodarczą, jest zgodny z informacją w sprawie podatku od nieruchomości złożoną przez podatników w dniu 19 sierpnia 2009r. (karta 108-110 akt podatkowych). Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium podało, że jeżeli jeden ze współposiadaczy (będący przedsiębiorcą) wykorzystuje nieruchomość dla celów prowadzenia działalności gospodarczej, wówczas opodatkowanie podatkiem od nieruchomości następuje według stawek przewidzianych dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą, także wówczas, gdy drugi ze współposiadaczy (małżonek) działalności gospodarczej nie prowadzi. Sposób korzystania z posiadanej nieruchomości przez każdego ze współposiadaczy oraz rodzaj prowadzonej działalności (np. gospodarczej) nie mają przy tym znaczenia dla ich solidarnej odpowiedzialności z tytułu obowiązku podatkowego, mogą mieć natomiast znaczenie dla ustalenia sposobu rozliczeń między nimi z tytułu obciążeń w podatku od nieruchomości. Ponadto powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne wskazał, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym. Ponadto podatki te nie nawiązują w swojej konstrukcji do wartości nieruchomości, efektów ekonomicznych uzyskiwanych przy jej wykorzystywaniu, czy też jej położenia, stanu i wieku. Decydujące znaczenie ma to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, budynków - powierzchnia użytkowa, zaś budowli - ich wartość. Zdaniem Kolegium organ I instancji działał w rozpoznawanej sprawie zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, w tym w szczególności zgodnie z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, starannie i merytorycznie poprawnie i zapewniając stronie udział w każdym jego stadium. Decyzji nie można też zarzucić naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa. W rozpatrywanej sprawie podjęte zostały bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego jej załatwienia. Obszernie i stosownie do dyspozycji art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa organ podatkowy uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji. Stan faktyczny sprawy ustalony został w sposób zgodny z rzeczywistością, po dokonaniu oceny czy dane okoliczności zostały udowodnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G.S., reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie: - przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ustalenie podatku od budynków, których podatnicy z przyczyn technicznych nie wykorzystywali i obiektywnie nie mogli wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej, w wysokości należnej od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; - przepisów postępowania - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w związku z 235 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wybiórczą i dowolną analizę zebranego materiału dowodowego, a także sprzeczność poczynionych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności polegającą na uznaniu, że stan techniczny budynków (nr ew. 33.1 oraz 33.8) umożliwiał ich wykorzystanie do celów działalności gospodarczej, wbrew jednoznacznym wnioskom uwzględnionej przez organ opinii biegłego oraz, że były one wykorzystywane pomimo znanej organowi z urzędu, bo podjętej przez Burmistrza decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; W uzasadnieniu pełnomocnik podał, że pomimo stanowczych wniosków z opinii technicznej z dnia 2 marca 2008r. dotyczącej zespołu budynków o dawnej funkcji przemysłowej na działce oznaczonej nr ewid. 33, Kolegium niesłusznie aprobuje wadliwe ustalenie organu pierwszej instancji, jakoby budynki oznaczone nr ew. 33.1 oraz 33.8 były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo wskazań wykorzystania części budynków w rzeczywistości podatnicy nigdy nie prowadzili działalności gospodarczej w tych budynkach. Pierwotny zamiar (próby) wykorzystywania choć części budynków był uwarunkowany pozytywnymi decyzjami organu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o które podatnicy wystąpili jeszcze w 2007r. w celu dokonania remontu i adaptacji tego zespołu budynków. Licząc na pozytywne rozstrzygnięcia podatnicy wskazali budynki, które byłyby wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zamiar ten nie został w ogóle zrealizowany wobec ujawnionych wniosków biegłego (pkt 9.3 opinii) oraz bezskutecznych prób uzyskania pozytywnej decyzji organu podatkowego (Burmistrza) w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W późniejszych informacjach (korektach z dnia 28 lipca i 18 sierpnia 2009r.) podatnicy wskazywali, że z uwagi na stan techniczny zabudowań, działalność gospodarcza od samego początku prowadzona była jedynie na powierzchni 366 m2. Ponadto ustalenia organu oparte zostały na wewnętrznie sprzecznych wnioskach, w których raz organ stwierdza (w ślad za opinią), że stan techniczny zespołu budynków nie pozwala na ich gospodarcze wykorzystanie, natomiast w innym miejscu aprobuje ustalenia przeciwne w stosunku do niektórych spośród tych budynków (nr ew. 33.1 i 33.8). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że wbrew zarzutom skargi organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania, czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowych budynków według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym celu przeprowadzono oględziny z udziałem podatnika w dniu 2 lipca 2009r., w trakcie których ustalono stan poszczególnych pomieszczeń według oznaczenia i wykonano zdjęcia fotograficzne. Jeżeli zatem sam podatnik pomimo złego stanu technicznego, jak również wobec niemożności uzyskania warunków zabudowy dla zamierzonego przedsięwzięcia, zdecydował się prowadzić działalność gospodarczą w części budynków, tym samym on sam "wyłączył" tę część budynków z ich złego stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Należy wskazać, że w sprawach podatkowych zakres postępowania dowodowego wyznaczany jest poprzez normy materialne określające obowiązek podatkowy. W sytuacji, gdy w skargach zarzucono naruszenie prawa materialnego, jaki i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należało poddać ocenie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy dokonał oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem operatu technicznego z marca 2008r. Celem sporządzenia tej opinii było określenie stopnia zużycia technicznego budynków, ocena celowości przeprowadzenia remontu i ocena możliwości prowadzenia produkcji lub działalności gospodarczej w przedmiotowych budynkach (str. 2 opinii). We wnioskach końcowych opinii (str. 8) określono zużycie techniczne budynku na 51,43%. Wskazano, iż ewentualny zamiar dokonania remontu budynku jest zdecydowanie opłacalny. Natomiast rzeczoznawca stwierdził, iż w obecnym stanie technicznym zespół budynków nie może być przeznaczony pod jakąkolwiek działalność gospodarczą (handel, produkcja, usługi) bez natychmiastowego wykonania robót uzupełniających. Organy podatkowe uwzględniły treść tej opinii. Ustalono wysokość zobowiązania ustalono przyjmując za podstawę opodatkowania powierzchnię 1.095 m2 budynków związanych z działalnością gospodarczą . Natomiast powierzchnia 2.322,50 m2 budynków nie została uznana za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej , gdyż nie była ona użytkowana. Normy prawa materialnego nie uzależniają opodatkowania stawką opodatkowania nieruchomości, jaką związanych z działalnością gospodarcza, od faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Wbrew zarzutom skarżącej, z opinii technicznej nie można wyciągnąć wniosku, że obiektywnie przedmiotowe budynki nie mogły być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Biegły wskazał tylko, że wymagają one remontu. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy rozważył wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowych budynków według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym celu przeprowadzono oględziny z udziałem podatnika w dniu 2 lipca 2009r., w trakcie których ustalono stan poszczególnych pomieszczeń według oznaczenia i wykonano zdjęcia fotograficzne. Z załącznika do tego protokołu jednoznacznie wynika, że w budynkach nr 33.2 (magazyn), 33.4 (warsztat, garaże), nr 33.11 (garaż) i nr 33.13 (garaż) była prowadzona działalność gospodarcza. Sąd w pełni podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, odnośnie wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm.) zwana dalej w skrócie u.p.o.l. Art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. stanowi, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, (z wyjątkiem budynków mieszkalnych i zajętych pod nie gruntów oraz gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Grunt, budynek i budowla są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, chyba że nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Pojęcie to nie zostało bezpośrednio zdefiniowane przez ustawodawcę. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu, że pod tym pojęciem rozumieć należy obiektywne stany faktyczne, w których nieruchomość, budynek, budowla nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie jest przesądzające, czy zaistnieje on z przyczyn leżących po stronie podatnika, bo formy działalności gospodarczej czy prawidła techniki mogą spowodować niemożliwość wykorzystywania danego składnika majątku do prowadzenia działalności. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć również charakter obiektywny. Pojęciem tym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości pozostającej nadal w jego posiadaniu. Dość konsekwentnie sądy akceptują to, że aby w ogóle można rozważać wystąpienie względów technicznych, muszą mieć one charakter trwały. Przykładowo WSA w Krakowie w wyroku z 21.12.2006 r. (I SA/Kr 1521/05) stwierdził: "W żadnym wypadku brak jest postaw do rozciągania wyłączenia w oparciu o stosowane u podatnika metody technologiczne, okresowo uniemożliwiające korzystanie z pewnych nieruchomości w prowadzonej działalności". Można tu mówić o już utrwalonej linii orzeczniczej. Jej podsumowania dokonał NSA w wyroku z 9.01.2009 r. (II FSK 1354/07), stwierdzając: "Wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. [...] Tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.; wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 108/94, Monitor Podatkowy 1995/4/114; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Kr 1020/92, Serwis Podatkowy 1999/10, s. 15; także wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.). Poglądy te wyrażono także w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04, POP 2005/3; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 95/06, LEX nr 192872; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I Sa/Wr 1404/2006, niepubl.; wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 83/08, LEX nr 393305) [...]". Ta linia kontynuowana jest w kolejnych orzeczeniach, np. wyroku NSA z 12.04.2011 r. (II FSK 2129/09). A zatem wbrew zarzutom zawartym w skardze organy podatkowe ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny, zgodnie z wymogami powołanych norm prawa materialnego. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że budynki nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. We wnioskach końcowych opinii biegły stwierdził, że remont budynku jest zdecydowanie opłacalny. Natomiast zespół budynków nie może być przeznaczony pod jakąkolwiek działalność gospodarczą (handel, produkcja, usługi) bez natychmiastowego wykonania robót uzupełniających. Nie zachodzą przesłanki techniczne, które uniemożliwiają wykorzystywanie budynków w działalności gospodarczej. Względy techniczne muszą mieć charakter trwały. Z opinii technicznej wynika natomiast tylko to, że budynki wymagają remontu. Zgodnie z powołanymi przepisami prawa materialnego, w takim stanie faktycznym, nie ma podstaw do zastosowania stawek obniżonych. Należy wskazać, że strona skarżąca zadeklarowała częściowe wykorzystanie budynków. Ustalony podatek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie przekroczył powierzchni zadeklarowanej ( por. k. 22-24 akt. pod. ). A zatem organ podatkowy ustalił podatek od nieruchomości w wymiarze korzystniejszym, niż wynikało to powołanych przepisów prawa materialnego. Nie ma związku rozpoznawana sprawą kwestia podniesiona na etapie postępowania sądowego, że budynki nie mogą być wykorzystywane w dzialałalności gospodarczej, gdyż Burmistrza Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. To zagadnienie nie było podnoszone w postępowaniu podatkowym. Ponadto jest ono związane ze zmianą przeznaczenia nieruchomości. Nie ma zatem związku z przeprowadzeniem remontu, którego celem jest przywrócenie funkcji użytkowej budynków. Na podstawie art. 151 ustawy z 30.8.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2012.270 j.t. ) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.