II OZ 1194/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1423/15 o odrzuceniu skargi D.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1423/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 lipca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem lub przed sądami administracyjnymi oraz do nadesłania pięciu egzemplarzy odpisów skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie, przesłana na adres pełnomocnika skarżącej została doręczona w dniu 13 lipca 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (karta 16), a zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 20 lipca 2015 r. (poniedziałek). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącej nadesłał w zakreślonym przez Sąd terminie, wymaganą ilość odpisów skargi i wniósł o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi – pełnomocnictwa procesowego. Pełnomocnik skarżącej w dniu 31 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego) nadesłał pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącej. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Obok warunków określonych w art. 57 p.p.s.a., skarga powinna spełniać wymagania pisma procesowego, wymienione w art. 43 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., do pisma sądowego należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie odpis zarządzenia zawierającego wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 lipca 2015 r. (karta 16), a zatem termin do jego uzupełnienia upływał z dniem 20 lipca 2015 r. Składając w dniu 31 lipca 2015 r. pełnomocnictwo procesowe strona uczyniła to po upływie wyznaczonego terminu. Zgodnie zaś z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Odnośnie wniosku z dnia 17 lipca 2015 r. o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Sąd podkreślił, że podany w wezwaniu termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem zawitym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Wobec powyższego Sąd wojewódzki na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, odrzucił skargę. Jednocześnie na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w punkcie drugim postanowienia orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D.S. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, tj. poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnika, podczas gdy zgodnie z brzmieniem przepisu Sąd pierwszej instancji winien był wezwać stronę, z uwagi na to, że zachodziły wątpliwości co do prawidłowego umocowania pełnomocnika do działania w imieniu skarżącej, a tym samym art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie podczas gdy nie doszło do realizacji żadnej z przesłanek odrzucenia skargi; - art. 299 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy wobec stwierdzenia braku stosownego pełnomocnictwa oraz ustalenia tego, że strona zamieszkuje poza granicami kraju, Sąd pierwszej instancji winien był wezwać skarżącą do ustanowienia pełnomocnika na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz potwierdzenia czynności dokonanej z przekroczeniem granic umocowania. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga musi spełniać wymogi przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym. Ogólne zaś warunki, którym powinno odpowiadać pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zostały określone w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z § 3 tego artykułu do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Wskazać należy, iż przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje pełnomocnika do dołączenia do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. Niedołączenie do skargi pełnomocnictwa stanowi jej brak formalny, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., na mocy którego przewodniczący wzywa skarżącego do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym. Oznacza to, że termin ten nie może być ani skracany ani przedłużany. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w omawianym terminie braków formalnych skargi Sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ze zwrotnego, dołączonego do akt sprawy, potwierdzenia odbioru wezwania wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa pełnomocnik skarżącej odebrał w dniu 13 lipca 2015 r. (k-16). Natomiast pełnomocnictwo procesowe skarżącej udzielone r.pr. L.Ś. zostało nadane w placówce pocztowej dnia 31 lipca 2015 r. (zob. koperta, k-19), a zatem po upływie ustawowego terminu. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż okolicznością bezsporną jest, że w zakreślonym do usunięcia braków formalnych skargi terminie nie przedłożono wymaganego pełnomocnictwa. Jednocześnie strona skarżąca nie nadesłała do Sądu żadnych innych dokumentów, które uprawdopodobniałyby fakt zachowania terminu do uzupełnienia omawianego braku formalnego skargi. Zatem Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, zasadnie odrzucił skargę. Tym samym podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznać należy za nieuzasadniony. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że w piśmie z dnia 20 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej wnosił o przedłużenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. Termin do usunięcia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, który nie podlega przedłużeniu ani skróceniu przez Sąd, okoliczność tę słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji. Nietrafnie także autor zażalenia podnosi, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do wezwania do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa. Art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. są jasne w swej treści i wprost wskazują na konieczność wezwania do złożenia pełnomocnictwa w przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika, którego umocowanie nie zostało wykazane. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia pełnomocnik skarżącej należycie wykazał swoje umocowanie, co czyniło zasadnym doręczenie odpisu postanowieniem temuż pełnomocnikowi. Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 299 p.p.s.a., gdyż przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Bowiem w sytuacji, gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika, a nie bezpośrednio do strony. Zaniechanie pełnomocnika skarżącej świadczy o braku dbałości o interesy mocodawcy i spowodowało negatywne konsekwencje dla skarżącej. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.