IV SA/Wr 170/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Sadu Apelacyjnego we W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania K. H. (dalej: skarżącej) utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W dniu 19 lipca 2013 r. do Prezesa Sądu Okręgowego we W. wpłynął wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie, czy były przypadki wyłączenia się sędziów od rozpoznawania spraw od 2000 r. do dnia sporządzenia informacji. Wnioskodawczyni zaznaczyła także, że jeżeli taka sytuacja miała miejsce to zwraca się również o podanie podstaw prawnych oraz częstotliwości wraz z podaniem daty. Dnia 23 lipca 2013 r. Wiceprezes Sądu zwróciła się do przewodniczących wydziałów orzeczniczych Sądu o przygotowanie informacji, czy w wydziałach były przypadki wyłączania się sędziów od rozpatrywania spraw w okresie od 2000 r. do 26 lipca 2013 r. wraz ze wskazaniem podstawy prawnej wyłączenia. W związku z otrzymaną informacją Wiceprezes Sądu Okręgowego pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. poinformowała skarżącą, że informacja, o którą się zwróciła, nosi znamiona informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze. zm., dalej jako ustawa), wobec czego udostępnienie tej informacji wymaga od wnioskodawcy wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W piśmie tym wskazano termin czternastu dni na wywiązanie się z nałożonego zobowiązania pod rygorem odmowy udostępnienia informacji. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. poinformowała Prezes Sądu, że jeżeli w Sądzie występują przypadki występowania jako świadka sędziego, który nie podaje, że jest sędzią i jest to akceptowane przez sędziego rozpatrującego sprawę, to taki stan jest istotny dla interesu publicznego. Natomiast tolerowanie takiej sytuacji powoduje nierówne traktowanie stron i powoduje, że w sprawie występuje interes publiczny. W tym samym piśmie zawnioskowała o podanie ilości zarejestrowanych spraw w poszczególnych wydziałach Sądu z podziałem na wydziały i sygnatury akt za okres od 2010 r. do dnia sporządzenia informacji. Zaznaczała także, że ogranicza wniosek do podania informacji jedynie do sygnatur akt Ca, Cz, Ka, Kw, Kz, Kzw. Dnia 12 sierpnia 2013 r. Wiceprezes Sądu zwróciła się do Przewodniczącej II Wydziału Cywilnego Odwoławczego oraz do Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego we W., dołączając kserokopię pisma wnioskodawczyni, o przygotowanie informacji w zakresie posiadanej wiedzy odnośnie ilości sygnatur spraw dotyczących wyłączenia się sędziego we wskazanym w tym piśmie okresie. W związku z otrzymaną informacją, dnia 20 sierpnia 2013 r., Wiceprezes Sądu Okręgowego we W. poinformowała wnioskodawczynię, że: - w II Wydziale Cywilnym Odwoławczym sędziowie złożyli wnioski o wyłączenie się od spraw w sprawach II Ca 1558/12 oraz II Ca 623/13 - w IV Wydziale Karnym Odwoławczym sędziowie złożyli wnioski o wyłączenie się od prowadzenia spraw VI Ka 34/12 oraz IV Ka 1179/12. Dnia 4 września 2013 r., nawiązując do otrzymanego pisma, skarżąca zwróciła się o podanie imion i nazwisk sędziów oraz przyczyn wyłączenia. Wskazała również, że błędnie odczytano jej wniosek z dnia 7 sierpnia 2013 r., ponieważ zwracała się w nim o podanie ilości spraw zarejestrowanych (celem rozpoznania) w poszczególnych wydziałach od 2010 r. do dnia sporządzenia wniosku. Natomiast prosiła o przesłanie wykazu sędziów, którzy złożyli wnioski o wyłączenie od 2000 r. W związku z tym zwróciła się o uzupełnienie informacji. W wyniku pisma skierowanego przez wnioskodawczynię do Sądu organ I instancji ponownie zwrócił się do Przewodniczącej II Wydziału Cywilnego oraz Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego o podanie imion i nazwisk sędziów, którzy we wskazanych wcześniej sprawach złożyli wnioski o wyłączenie od prowadzenia sprawy, oraz podanie przyczyn wyłączenia. Prezes Sądu na podstawie uzyskanych odpowiedzi pismem z dnia 16 września 2013 r. poinformowała skarżącą, że wnioski o wyłączenie sędziów, jeżeli mają miejsce, rozpatrywane są w konkretnej sprawie i nie podlegają ewidencjonowaniu. Dalej wskazała, że wnioskodawczyni w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. ograniczyła swój wniosek do podania "ilości zarejestrowanych spraw w poszczególnych Wydziałach Sądu z podziałem na wydziały i sygnatury akt za okres od 2010 do 2012 r. oraz za rok bieżący do dnia sporządzenia informacji", a także oświadczyła, że ogranicza wniosek do podania sygnatur akt Ca, Cz, Ka, Kw, Kz, Kzw. W związku z czym poinformowała wnioskodawczynię, którzy sędziowie i na jakiej podstawie złożyli wnioski o wyłączenie ich od prowadzenia spraw wskazanych we wcześniejszym piśmie. Dnia 23 września 2013 r. skarżąca, powołując się na sygn. akt sprawy A. 46/81/13, skierowała do Sądu pismo w nawiązaniu do odpowiedzi organu I instancji z dnia 16 września 2013 r. i wniosła o uzupełnienie informacji zgodnie z wnioskiem i pozostałymi, skierowanymi do Sądu pismami, przez podanie ilości zarejestrowanych spraw w latach 2010 do 2012 z podziałem na wydziały. Jednocześnie zaznaczyła, że poszerza wniosek o podanie ilości zarejestrowanych spraw dla każdego roku odrębnie. Nadto wskazała, że z otrzymanego przez nią pisma wynika, że od 2000 r. do 2011 r. nie wyłączył się, ani nie został wyłączony od orzekania żaden sędzia. Dlatego też zwróciła się z zapytaniem czy jest to zgodne ze stanem faktycznym. Zwróciła się także o podanie informacji, którzy sędziowie wyłączyli się od orzekania w podanych sprawach w IV Wydziale Karnym Odwoławczym. Jak również o podanie informacji, czy sprawy których sygnatury akt wskazano w piśmie z dnia 16 września 2013 r. zostały zakończone, a jeżeli tak, o udostępnienie wyroków. Wnioskodawczyni złożyła pismo w Sądzie dnia 23 września 2013 r. i zostało ono zarejestrowane przez organ pod nowym numerem sprawy A. 46/114/13 i pod taką też sygn., w dalszym toku sprawy organ prowadził korespondencję, przy czym w aktach brak jest informacji o powodach zmiany numeru sprawy. Następnie dnia 26 września 2013 r. do przewodniczących wydziałów, Wiceprezes Sądu skierowała pismo o przedstawienie informacji odnośnie ilości i sygn. spraw, w których złożony został wniosek o wyłączenie sędziego w latach 2010 i 2012, a także o podanie imion i nazwisk sędziów, którzy złożyli wnioski o wyłączenie się z rozpoznawania sprawy oraz wskazanie podstaw wniosków. Nadto do Przewodniczącej II Wydziału Cywilnego Odwoławczego skierowane zostało zapytanie o informację czy sprawa II Ca 1558/12 została zakończona, a jeżeli tak o przesłanie zanonimizowanego wyroku wraz z uzasadnieniem. Z pismem w takim samym zakresie, dotyczącym sprawy IV Ka 32/12 i IV Ka 1179/12 skierowane zostało pismo do Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego. Prezes Sądu na podstawie uzyskanych odpowiedzi pismem z dnia 3 października 2013 r. poinformowała skarżącą, że w wydziałach Sądu w latach 2010 do chwili obecnej, prócz podanych już w piśmie z dnia 16 września 2013 r. spraw, nie było sytuacji, w których złożony został wniosek o wyłączenie się sędziego. Wskazano nadto, że z pisma skierowanego do skarżącej wynika jednoznacznie, że wskazane w piśmie z dnia 16 września 2013 r. sprawy dotyczą jedynie lat 2010 - 2012, ponieważ pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. nastąpiło ograniczenie wniosku pod względem okresu, z którego miały pochodzić sprawy, jak i ich rodzaju. Skarżąca poinformowana została także, że jeżeli wnioskuje o wskazanie, czy w Sądzie były przypadki wyłączenia się sędziów od rozpatrywania spraw w okresie od 2000 r., to informacja ta nosi znamiona informacji przetworzonej i jej udzielenie wymaga wykazania przesłanki interesu publicznego, w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. W odpowiedzi na pozostałą część wniosku strona została poinformowana, że informacje o złożonych wnioskach według sygnatur akt jak i podstawy prawnej wyłączenia się sędziego otrzymała w piśmie z dnia 16 września 2013 r. Przekazano jej nadto zanonimizowane postanowienie wraz z uzasadnieniem w zakończonej sprawie o sygnaturze II Ca 1558/12. Została poinformowana także, że sprawy toczące się w IV Wydziale Karnym Odwoławczym, w których sędziowie złożyli wnioski o wyłączenie się od rozpatrywania spraw, zostały przekazane innym sądom równorzędnym do rozpoznania, w związku z czym organ I instancji nie jest w posiadaniu żądanej informacji. W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 24 października 2013 r. podała, że błędnie odczytano jej "wniosek plus pisma". Wskazała, że wniosek ograniczyła tylko i wyłącznie do podania ilości zarejestrowanych spraw i informacji tej nie otrzymała. Nie ograniczała natomiast wniosku o wyłączenie się sędziów od rozpatrywania spraw i w związku z tym wniosła o uzupełnienie informacji od 2000 r. wraz z podaniem podstaw prawnych, z pominięciem okresu, z którego informacja została podana. Nadto podniosła, że nie otrzymała informacji, od których sygnatur akt wyłączyli się podani w piśmie sędziowie i wniosła o wskazanie, w której konkretnie sprawie IV Ka 32/12 i IV Ka 1179/12 wyłączyli się poszczególni sędziowie. Zaznaczyła także, że jej zdaniem nie powinna zostać wezwana do wykazania przesłanki interesu publicznego. Wskazała także, że sposób postępowania i zachowania sędziów jest szczególnie istotną przesłanką i w takiej sytuacji występuje w sprawie interes publiczny, a realny wpływ na funkcjonowanie określonych instytucji można uzyskać przez np. środki masowego przekazu. W związku z czym wniosła o niezwłoczne udzielenie informacji. Wiceprezes Sądu pismem z dnia 4 listopada 2013 r. wezwała skarżącą do sprecyzowania wniosku z dnia 24 października 2013 r. poprzez wskazanie, czy wnioskuje ona o podanie spraw, w których złożony został wniosek o wyłączenie sędziego w trybie art. 48 i 49 kpc, oprócz sformułowana "sąd wyłącza sędziego na jego żądanie" oraz w trybie art. 40, 41, 42 kpk oprócz sformułowania "wyłączenie następuje na żądanie sędziego", a jeśli tak to, za jaki okres. Wnioskodawczyni wskazany został siedmiodniowy termin do wywiązania się ze zobowiązania. Skarżąca w piśmie z dnia 12 listopada 2013 r., poinformowała, że w dalszym ciągu nie otrzymała informacji o ilości spraw zarejestrowanych w poszczególnych wydziałach Sądu, a zwróciła się o to w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r.. Nadto, odpowiadając na wezwanie wskazała, że jej wniosek dotyczył podania sygnatur spraw, w których sędziowie od orzekania zostali wyłączeni z urzędu lub na własne żądanie, za okres od 2000 r. W piśmie tym wnioskodawczyni ograniczyła także zakres wniosku. Wskazała, że oczekuje informacji od 2005 r. do dnia jej sporządzenia, z podaniem do każdej sygnatury akt nazwisk sędziów, którzy zostali wyłączeni z urzędu lub na własny wniosek oraz podstawy prawnej wyłączenia. Zwróciła się także o podstawy prawne oskarżenia we wcześniej podanych jej sprawach, tj. w sprawach IV Ka 32/12 oraz IV Ka 1179/12. Prezes Sądu pismem z dnia 25 listopada 2013 r. poinformował skarżącą, że informacja o ilości zarejestrowanych spraw, o które zwróciła się pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. została podana w piśmie z dnia 16 września 2013 roku. Nadto w zakresie żądanych informacji, dotyczących podstawy prawnej oskarżenia w sprawach IV Ka 32/12 oraz IV Ka 1179/12, została już poinformowana pismem z dnia 3 października 2013 r., że organ nie jest w posiadaniu informacji z racji przekazania spraw do rozpoznania innym równorzędnym sądom. Prezes Sądu w dniu 25 listopada 2013 r. wydał w sprawie dwie decyzje, zarejestrowane pod tym samym numerem A. 46/114/13. Pierwszą z nich umorzył postępowanie "w sprawie udostępnienia skarżącej informacji publicznej odnośnie podania sygnatur spraw, w których sędziowie od orzekania zostali wyłączeni z urzędu lub na własne żądanie, za okres od 2000 do 2004 r.", a drugą decyzją odmówiła udostępnienia skarżącej informacji publicznej dotyczącej podania sygnatur spraw, w których sędziowie zostali wyłączeni z urzędu lub na własne żądanie za okres od 2005 r. do dnia sporządzenia informacji W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że wnioskowana informacja nie jest ewidencjonowana oddzielnie poza sprawą. Wnioski o wyłączenie sędziego są rozpatrywane w konkretnej sprawie i odnalezienie ich wymagałoby przejrzenia wszystkich spraw zawisłych w Sądzie Okręgowym w latach 2005 - 2013, w związku z czym uzyskanie jej wymaga poniesienia znacznych kosztów osobowych. Przygotowanie informacji wymaga przeprowadzenia czynności analitycznych sprowadzających się do sięgnięcia do dokumentacji źródłowej. Informacja taka, zdaniem Organu, nosi znamiona informacji publicznej przetworzonej, której uzyskanie wymaga wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego, z czego wnioskodawczyni się nie wywiązała. Skarżąca nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem i 19 grudnia 2013 r. skierowała do Prezesa Sądu Apelacyjnego, za pośrednictwem Prezesa Sądu Okręgowego, odwołanie od wydanej w jej sprawie decyzji. Wskazała, że organ I instancji nie zrozumiał treści jej wniosku z dnia 24 października 2013 r. i nie przekazał jej informacji o liści zarejestrowanych sprawach we wnioskowanym przez nią zakresie i przez to pozostaje w bezczynności. Zaznaczyła, że informacja, o którą się zwróciła nie jest informacją przetworzoną, a ewentualnie zebraną z kilku, zdaniem odwołującej, dwóch informacji prostych, nadto możliwych do zebrania według prostego kryterium - wyłączenia sędziów, przez co jej uzyskanie nie wymaga zaangażowania intelektualnego. Nadto wskazała, że wykazała interes publiczny przez wskazanie, że na sposób funkcjonowania organów może wpłynąć poprzez podanie informacji do publicznej wiadomości za pomocą środków masowego przekazu. Wniosła także o uchylenie decyzji Prezesa Sądu Okręgowego i nakazanie udzielenia wnioskowanej informacji, jak również zobowiązanie Prezesa do niezwłocznego podania ilości zarejestrowanych spraw. Prezes Sądu Apelacyjnego decyzją dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu podał, że na Prezesie Sądu, jako na organie władzy publicznej, spoczywa, obowiązek udzielania informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Powołał się na orzecznictwo sądowe, które przyjmuje, że "informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Składa się na nią pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. W jej efekcie powstaje nowy, przetworzony dokument czy zespół danych, nieistniejący do momentu jego wytworzenia na wniosek o udostępnienie informacji publicznej". Z tej racji nie zgodził się argumentami skarżącej, że wnioskowana przez nią informacja stanowi informację prostą tylko informację przetworzoną, która nie znajdowała się w obiegu publicznym. Uzyskanie żądanych informacji wymagałoby sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą powstanie jakościowo nowa informacja. Organ I instancji nie dysponował na dzień złożenia wniosku gotową informacją, ponieważ w Sądzie nie prowadzi się oddzielnie poza sprawą ewidencji wniosków o wyłączenie sędziów od orzekania w rozpatrywanych przez nich sprawach. Wiąże się to z koniecznością przeglądu każdej sprawy w celu stwierdzenia czy w aktach nastąpiło wyłączenie sędziego. Prezes Sądu Apelacyjnego odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że spełnia ona przesłankę szczególnie istotnego interesu publicznego, powołał się na tezę z wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12, w którym podano, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko to, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa. W ocenie Prezes Sądu Apelacyjnego nie podstaw, aby uznać, że informacje, które pozyskałaby wnioskodawczyni, miałyby znaczenie z punktu widzenia efektywności funkcjonowania państwa, w tym wymiaru sprawiedliwości. Skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowaniu organów administracji publicznej. Prezes Sądu Apelacyjnego uznał, że zarzut bezczynności organu I instancji w zakresie podania informacji o ilości zarejestrowanych spraw w latach 2010 do 2012 z podziałem na wydziały, którą zarzuca skarżąca, po przeanalizowaniu wniosków zawartych w aktach, należy stwierdzić za trafny. Dnia 7 sierpnia 2013 r., odpowiadając na wezwanie o wykazanie interesu publicznego z dnia 1 sierpnia 2013 r., dotyczącego pierwotnego wniosku z dnia 19 lipca 2013 r., skarżąca w piśmie zawarła kolejny wniosek o podanie ilości zarejestrowanych spraw w poszczególnych wydziałach Sądu z podziałem na wydziały i sygnatury za okres od 2010 do dnia sporządzenia informacji, w zakresie repertoriów Ca, Cz, Ka, Kw, Kz, Kzw. Należy zgodzić się ze skarżącą, że organ I instancji błędnie zinterpretował wniosek, ponieważ nie dotyczył on spraw, w których nastąpiło wyłączenie sędziego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła Prezesowi Sądu Apelacyjnego błędne stanowisko i nie poparte przytoczonymi w zaskarżonej decyzji orzeczeniami sądów administracyjnych. Wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, że wyłączenie sędziów stanowi informację publiczną, a przyjęcie odmiennego stanowiska byłoby sprzeczne z art. 61 Konstytucji RP. Żądana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej. Sąd nie przetwarza informacji, a zbiera w tym przypadku informacje według określonego kryterium. Zaznaczyła, że zebranie informacji z różnych akt sądowych nie jest przetworzeniem - nawet gdyby miała się ona składać z nieskończonej ilości informacji prostych. Natomiast ujawnienie w środkach masowego o podstawach wyłączenia sędziów w Sądzie Okręgowym we W. wpłynęłoby na zwiększenie świadomości społeczeństwa i jednocześnie być może wymusiłoby poprawę funkcjonowania wrocławskich sądów. Jednocześnie wniosła o uchylenie decyzji Organu I oraz II instancji oraz, jeżeli jest to możliwe, o zobowiązanie Prezesa Sądu Okręgowego we W. do niezwłocznego udostępnienia żądanej informacji. Wskazała także, że w dalszym ciągu Organ I instancji nie udostępnił jej informacji w zakresie ilości zarejestrowanych spraw w latach 2010 do 2012 z podziałem na wydziały, o którą zwróciła się pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Prezes Sądu Apelacyjnego jak i poprzedzająca ją decyzja Prezes Sądu Okręgowego, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest wniosek skarżącej z dnia 19 lipca 2013 r. do Prezesa Sądu Okręgowego we W. o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie, czy były przypadki wyłączenia się sędziów od rozpoznawania spraw od 2000 r. do dnia sporządzenia informacji. Wnioskodawczyni zaznaczyła także, że jeżeli taka sytuacja miała miejsce to zwraca się również o podanie podstaw prawnych oraz częstotliwości wraz z podaniem daty. W kolejnym piśmie z dnia 12 listopada 2013 r. skarżąca poinformowała, że w dalszym ciągu nie otrzymała informacji o ilości spraw zarejestrowanych w poszczególnych wydziałach Sądu i wskazała, że zwróciła się o to w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. Ponadto wskazała, że jej wniosek dotyczył podania sygnatur spraw, w których sędziowie zostali wyłączeni od orzekania z urzędu lub na własne żądanie, za okres od 2000 r. Dalej podała, że ogranicza zakres wniosku za okres od 2005 r. do dnia jej sporządzenia z podaniem do każdej sygnatury akt nazwisk sędziów, którzy zostali wyłączeni z urzędu lub na własny wniosek, oraz podstawy wyłączenia. Zwróciła się także o podstawy prawne oskarżenia we wcześniej podanych jej sprawach, tj. w sprawach IV Ka 32/12 oraz IV Ka 1179/12. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze. zm., dalej jako ustawa). W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy Prezes Sądu Okręgowego, jako organ władzy publicznej zobowiązany jest do udostępniania informacji. Podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia stanowi ocena, czy wnioskowana przez skarżącą informacja jest informacją publiczną prostą czy informacją publiczną przetworzoną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy prawo do informacji publicznej, obok wglądu do dokumentów urzędowych i dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej, obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W świetle powyższego przepisu można zatem mówić o informacji przetworzonej oraz informacji prostej. O ile udostępnienie informacji publicznej prostej następuje bezwarunkowo, to dla skuteczności żądania udzielenia informacji przetworzonej ustawodawca, jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadził konieczność, by jej uzyskanie było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ma on stanowić ochronę podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej przed nadmiarem wniosków dotyczących tej właśnie formy informacji, mogących dezorganizować ich pracę. Jednak to podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji przetworzonej, odmawiając jej udzielenia musi wykazać, że informacja ta nie jest istotna dla ogółu obywateli. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji informacji przetworzonej. W projekcie natomiast do powyższej ustawy stwierdza się, że informacja przetworzona to informacja "w postaci segregowanej, syntetycznej lub analitycznej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla ogółu obywateli, czyli w postaci umożliwiającej ocenę i wnioskowanie. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech informacji." W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym przyjęto, że informację publiczną przetworzoną stanowi informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostej, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną. A zatem informacja przetworzona, to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych (vide wyroki NSA z 17 października 2006 r. I OSK 1374/05 – Lex 281369, WSA w Olsztynie z 25 lutego 2010 991/09 –cbois, WSA w Warszawie z 27 czerwca 2007 r., II SA/Wa 112/07 –Lex 340009, WSA w Krakowie z 25 marca 2008 r. SAB/Kr 122/07 –cbois). Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów (vide wyrok NSA z 30 października 2008 r. I OSK 951/08 – Lex 570419 oraz E. Jarzęcka – Siwik, Ograniczenie dostępu do informacji przetworzonej, Przegląd Sądowy nr 7-8/2004 s. 157). Analiza treści wniosku skarżącej w zakresie udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie, czy były przypadki wyłączenia się sędziów od rozpoznawania spraw prowadzi do uznania, że nie można zgodzić się z jej twierdzeniem, że domagała się jedynie udostępnienia niezmienionych danych znajdujących się w gestii Prezesa Sądu. Udostępnienie żądanych informacji wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą powstanie jakościowo nowa informacja. Wytworzenie jej wiązać się będzie z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. W jej efekcie powstaje nowy, przetworzony dokument czy zespół danych, nieistniejący do momentu jego wytworzenia na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Prezes Sądu Okręgowego nie dysponował, na dzień złożenia wniosku gotową informacją i musiałby poprzedzić jej wytworzenie złożonymi działaniami. Na podjęcie decyzji o tym, że wnioskowana przez skarżącą informacja stanowi informację przetworzoną, wpłynął fakt, że w Sądzie nie prowadzi się oddzielnie poza sprawą ewidencji wniosków o wyłączenie sędziów od orzekania w rozpatrywanych przez nich sprawach. Wiąże się to z koniecznością przeglądu każdej sprawy w celu stwierdzenia czy w aktach nastąpiło wyłączenie sędziego. Zdaniem Sądu organy obydwu instancji trafnie uznały, że przedmiotem żądania było udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, to jest takiej, której Prezes Sądu nie posiada, a której opracowanie ze względu na rodzaj i zakres wnioskowanych danych wymagało sięgnięcia do dokumentów źródłowych. Wobec tego stwierdzić należy, że obowiązek udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 3 ustawy, na nim nie może ciążyć. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, na co słusznie, powołano się w zaskarżonej decyzji, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swojej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Zatem w kwestii udzielenia przez organy państwa informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (vide wyrok NSA z 17 października 2006 r. sygn. I OSK 1347/05). Podkreślenia wymaga, że nawiązując w art. 3 ust. 1 pkt 1 do zwrotu "szczególnie istotne" ustawodawca wprowadził kwalifikowaną formę interesu publicznego, w związku z czym nie wystarczy, by udzielenie informacji było istotne z punktu widzenia interesu publicznego, lecz musi być ono "szczególnie istotne". Niezbędne jest więc wykazanie, że informacje, które miałyby być udostępnione nie dotyczą wyłącznie interesu wnioskodawcy, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, w której informacji się domaga ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego rodzaju organów – niniejszym przypadku Sądu. Zgodzić się należy, z zasadnym stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie można przyjąć, że udostępnienie skarżącej pracochłonnej i czasochłonnej informacji przetworzonej w jej wnioskowanym kształcie mogłoby mieć znaczący, realny wpływ na efektywność funkcjonowania państwa. Skoro skarżąca nie wykazała istnienia ustawowej przesłanki udzielenia jej ww. informacji przetworzonej, zasadnie organ I instancji, kierując się treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy wydał decyzję odmawiającą udostępnienia tejże informacji, a organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy. W świetle poczynionych przez Sąd rozważań i zgodnie z dokonaną wykładnią przepisów prawa, należało zatem uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty, które podniosła skarżąca nie znajdują żadnego uzasadnienia. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.