II OSK 306/14

Dnia 7 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ł. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 675/13 w sprawie ze skargi Ł. J. na decyzję S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 czerwca 2013 r. znak: ... w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 675/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Ł. J., zw. dalej skarżącym lub stroną, na decyzję S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., zw. dalej WINB, w przedmiocie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. W motywach wyroku sąd pierwszej instancji podał, że sprawa usytuowania placu zabaw na os. ... L. w C., względem budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr ... i parkingu od strony wschodniej placu zabaw była już przedmiotem rozpoznania sądu pierwszej instancji w kontekście interesu prawnego skarżącego w niniejszym postępowaniu. W wyroku z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 700/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że ponieważ okna lokalu mieszkalnego stanowiącego własność skarżącego usytuowane są wobec metalowego ogrodzenia placu zabaw w odległości mniejszej niż to wynika z § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), skarżący ma w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., interes prawny i tym samym przysługuje mu przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Sąd wskazał także, że sytuacja, w której w stosunku do wniesionego zgłoszenia nie został wniesiony sprzeciw, nie wyklucza wszczęcia postępowania naprawczego w trybie art. 50 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz.1633 ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym. Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpatrując przedmiotową sprawę kierował się oceną prawną wyrażoną w ww. wyroku WSA, jednocześnie uwzględniając fakt, że po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji zaistniały okoliczności, które w ocenie sądu, pozwalały organowi odwoławczemu na uznanie, że postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 50 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego dotyczące przedmiotowego placu zabaw stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a. Sąd pierwszej instancji podał, że bezspornym w sprawie jest, że w dniu 8 kwietnia 2013 r., a więc po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, wokół zabawek tworzących plac zabaw wykonano drewniane ogrodzenie. Ogrodzenie to zostało posadowione z zachowaniem odległości wynikających z § 19 ust. 1 pkt 2 i § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Sąd argumentował, że z ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniu 17 maja 2013 r. przez organ wynika, że ogrodzenie to ma wysokość 0,86 m, składa się ze słupków drewnianych zakopanych w ziemi, do których przymocowane są żerdzie drewniane i sztachety. Zdaniem sądu pierwszej instancji, tak wykonanego ogrodzenia nie można traktować wyłącznie jako "ozdoby". Sąd wskazał, iż z dokumentacji fotograficznej wynika, że ogrodzenie to jest na tyle wysokie i związane z gruntem, że może pełnić funkcję ogrodzenia placu zabaw. Zdaniem sądu, nie jest ono atrapą jedynie pozorującą ogrodzenie. W ocenie sądu, zestaw zabawek wraz z ogrodzeniem stanowi całość architektoniczną, tj. plac zabaw. Sądu pierwszej instancji wywiódł, że nie ma podstaw do twierdzeń, iż przestrzeń między ww. drewnianym ogrodzeniem a ogrodzeniem metalowym stanowi integralną część placu zabaw. Ławeczki posadowione wokół placu zabaw mogą służyć zarówno opiekunom dzieci bawiących się na placu zabaw, jak i pełnić funkcję rekreacyjną. Sąd podniósł, że ww. ławki posadowione są na terenie ogólnodostępnym, a co za tym idzie nie stanowią elementów składowych placu zabaw. Metalowe ogrodzenie pełni zaś funkcję wydzielającą pewien obszar rekreacyjny i nie może być uznawane za ogrodzenie placu zabaw. Sąd pierwszej instancji wywiódł, że w świetle powyższego prawidłowo organ odwoławczy ustalił stan faktyczny i uznał, że usytuowanie przedmiotowego placu zabaw zgodne jest z przepisami § 19 ust. 1 pkt 2 i § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem sądu oznacza to, że prowadzenie postępowania naprawczego dotyczące placu zabaw na przedmiotowej działce jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. argumentując, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wtedy, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego i w konsekwencji nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Zdaniem sądu pierwszej instancji, taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, zatem organ nadzoru budowlanego trafnie przyjął, że w sytuacji doprowadzenia placu zabaw do zgodności z przepisami prawa budowlanego nie ma podstaw do procedowania w tej sprawie i badania legalności tego obiektu. Sąd podkreślił, że w związku z tym, iż w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do zastosowania któregokolwiek z rozwiązań legalizacyjnych przewidzianych w art. 51 Prawa budowlanego, prawidłowo organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie z powodu jego bezprzedmiotowości, co legalizuje wykonane roboty budowlane. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie przepisu art. 174 p. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na błędnej ocenie wadliwie poczynionych przez organ administracyjny ustaleń faktycznych, które doprowadziły organ do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, prowadzącej do przyjęcia wniosku, że przestrzeń między drewnianym ogrodzeniem, a pierwotnie wzniesionym ogrodzeniem nie stanowi integralnej części placu zabaw, a także prowadzącej do wniosku, że metalowe ogrodzenie pełni funkcję wydzielającą pewien obszar rekreacyjny i nie stanowi ogrodzenia placu zabaw, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowa ocena, uznająca za błędne, poczynione przez organ ustalenia, doprowadziłaby do uznania, że nie zachowano 10 metrowej odległości, o której mowa w przepisie § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a tym samym skutkowałoby wnioskiem o usytuowaniu placu zabaw niezgodnie z przepisami prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegający na błędnej ocenie wadliwie poczynionych przez organ administracyjny ustaleń faktycznych nie ma usprawiedliwionej podstawy. Przedmiotem ocen ustaleń faktycznych przedstawianych przez stronę skarżącą kasacyjnie odmiennych od tych, które poczyniły w postępowaniu organy administracyjne i które podzielił sąd pierwszej instancji jest spór o to, czy przedmiotowy plac zabaw obejmuje, poza strefą zabawy (wydzieloną niskim płotkiem drewnianym), na której zlokalizowano urządzenia służące do zabaw dzieci również ławki ustawione poza tą strefą, umieszczone jednak wewnątrz ogrodzenia z siatki metalowej. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, placem zabaw jest wszystko to co mieści się na terenie ogrodzonym siatką drucianą, której odległość jest mniejsza niż 10 m, o których mowa w przepisie § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie jest w sprawie sporne, że urządzenia służące do zabaw dzieci ogrodzone płotkiem drewnianym, a właściwie odległość pomiędzy tym płotkiem, a oknami mieszkania skarżącego spełnia warunki opisane w przywołanym przepisie. W tej kwestii sąd pierwszej instancji podzielił ocenę organów, iż to wewnętrzne drewniane ogrodzenie stanowi całość architektoniczną z zestawem zabawek znajdujących się na placu, nie ma zaś podstaw do tego aby twierdzić, że przestrzeń pomiędzy drewnianym i metalowym ogrodzeniem stanowi integralną część placu zabaw, ponieważ metalowe ogrodzenie wydziela ogólnie dostępną przestrzeń rekreacyjną, a nie plac zabaw. Analiza stanu faktycznego sprawy przeprowadzona przez organy administracji i podzielona przez sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Zarzuty formułowane przez stronę skarżącą kasacyjnie dotyczące odległości okien budynku do ogrodzenia placu zabaw nie są oparte na przepisie prawa. Ani w § 19, ani też w § 40 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie użyto sformułowania dającego podstawę do tego, aby odległości tam podane mierzyć od ogrodzenia placu zabaw. W § 40 ust. 3 rozporządzenia mowa jest o odległościach od placu zabaw i urządzeń, a wyrażenia te pozostają w koniunkcji. Omawiany przepis określa zatem minimalną odległość od okien budynku do zespołu urządzeń znajdujących się na placu zabaw, a nie od ogrodzenia tego placu. Nie jest zaś kwestionowane, że zespół urządzeń służących zabawie dzieci znajduje się wewnątrz ogrodzenia drewnianego położonego w większej odległości niż podana w ww. przepisie, a zatem plac zabaw spełnia również wymagania tego przepisu. Inne urządzenia rekreacyjne znajdujące się poza tak określonym placem zabaw nie stanowią części placu zabaw, a zatem nie ma podstaw do kwestionowania analizy przeprowadzonej przez sąd pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 1